Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Дык вы ж пакінулі дзверы адчыненымі. Калі б якія злодзеі хацелі, то маглі б вас вынесці з ложкам.

— А колькі ўжо?

— Адзінаццаць. Вам чаго: гарбаты ці кавы?

— Зрабі, малышка, што хочаш, абы хутка, бо ў дванаццаць я павінен — ф’юіць!

— Ф’юіць?

— Ну, быць у горадзе.

— А… А што падаць да гарбаты?

— Што табе падабаецца, а зараз дуй адсюль, бо я вылажу з ложка.

Пакуль ён выкупаўся і апрануўся, Зоська ў зале паставіла посуд і падала гарбату, булкі, масла, вяндліну.

— А сыру я не купіла, бо не ведаю, ці любіце вы яго.

— Люблю, я ўсё люблю, — заявіў Друцкі, беручыся за ежу, — са мной у цябе не будзе клопатаў.

— А абедаць вы дома не будзеце?

— Не буду.

— Шкада… Вас кожны дзень будзіць у адзінаццаць?

— Кожны дзень.

— Лепш за ўсё, калі вы мне пакінеце ключ. У вас жа два.

— Добра, малая, вось табе ключ і рабі, што хочаш, абы толькі мяне не чапала.

Дзяўчына засмяялася:

— Вы любіце, каб вамі так кіравалі?

Друцкі паглядзеў на яе з усмешкай:

— А ты гэта любіш?

— Адкуль я ведаю? Пабачу. Дык калі вы пойдзеце, я тут прыбяру, праветру… А калі вы вернецеся?

— Яшчэ не ведаю.

— Але не хутка?

— Не хутка.

Друцкі ўзяў капялюш і хацеў выйсці, але Зоська яго затрымала:

— А як будзе з грашыма, шаноўны пан?

— Не хочаш мяне мець на ўтрыманні, — пажартаваў ён, — ну, тады бяры на выдаткі.

Бруніцкага ён заспеў яшчэ аднаго:

— Я не спазніўся?

— Не. Якраз. Яна павінна тут быць з хвіліны на хвіліну.

— Як яе завуць?

— Панна Лэнска. Уршуля Лэнска. Ты мог пра яе чуць, яна вядомая спявачка, дакладней, была ёй.

— Колькі жыву, не быў ні на водным канцэрце.

У дзвярах стаяў дворнік:

— Прыйшла панна Лэнска, вы яе прымеце, пан прафесар?

— А, калі ласка, калі ласка, — усклікнуў Бруніцкі і сам выбег ёй насустрач.

Панна Лэнска, худая, невысокая шатэнка з празрыстымі зялёнымі вачыма і светлай матавай скурай, была сапраўды неверагодна падобная да памерлай жонкі Бруніцкага. Гэта ўражанне падмацоўвалі яе рухі і манера трымаць галаву. Друцкі не мог не заўважыць, што яе прысутнасць і на прафесара моцна ўздзейнічала. Ён быў сам не свой і нейкі ненатуральна рухавы.

— Вы дазволіце, я прадстаўлю майго добрага сябра, пана Вінклера.

Жанчына падала яму руку, абцягнутую чорнай пальчаткай, і безгалоса паварушыла вуснамі.

Бруніцкі падсунуў ёй крэсла і не пераставаў гаварыць:

— Я тут расказваў сябру пра гэты рэдкі выпадак часовага паражэння нерва пад уплывам псіхічнага перажывання. Пан Вінклер мяне яшчэ раз пераканаў, што гэта пройдзе. А менавіта, ён узгадаў, што падчас свайго жыцця ў Чыкага ён пазнаёміўся з адным інжынерам-гарняком, у якога было нешта падобнае, што адбылося з-за навіны пра выбух у шахце, дырэктарам якой ён з’яўляўся. Ён так-сама страціў голас, але — паколькі быў паслухмяным пацыентам, — усміхнуўся Бруніцкі, — ён выконваў парады дактароў, ну, і праз тры тыдні да яго вярнуўся голас. А ведаеце, якое яму прызначылі лячэнне?