Пракурорка [Журнальный вариант, be]

Акрамя таго, трэба было хоць на чвэрць гадзіны зазірнуць да Залкіндаў, з якімі з дня пасяджэння ў судзе ён зусім не бачыўся.

Друцкі паехаў на Наваліп’е.

Любы не было дома. Яго сустрэў Барыс з кампрэсам на галаве.

— Зноў да мяне вярнуліся гэтыя невыносныя мігрэні, капітане, — наракаў ён, — мяне хочуць выслаць на нейкі французскі курорт, але ж я нават марыць пра гэта не магу, бо каму б я даверыў свае справы? Сёння роднаму брату нельга давяраць.

— Не трэба перабольшваць, Джэк, у цябе ёсць свае дырэктары, адвакаты…

— Зразумела… Ёсць адзін чалавек, якому я цалкам давяраю, але…

— Але я таксама з’язджаю на лета, — уратаваўся Друцкі.

— Канечне, — уздыхнуў Залкінд. — Зрэшты, я б і так не асмеліўся вас прасіць пасля гэтага морфіевага жарту. Але… Ведаеце, Люба, відаць, мела рацыю, што там была замяшаная жанчына.

— Так, была.

— Дык вы ўжо ведаеце?

— Ведаю.

Залкінд засвісцеў:

— Бабы да дабра не давядуць, — рэзюмаваў ён сентэнцыяй.

— Вы і Любу маеце на ўвазе? — пажартаваў Друцкі.

— Ні ў якім разе, — жахнуўся Залкінд. — Люба — анёл. Як яна будзе шкадаваць, што яе не было дома ў гэты час, але, можа, зараз падыдзе…

Ён выглянуў у акно.

— На жаль, — Друцкі ўстаў. — Мне трэба ісці. У мяне цяпер шмат важных спраў і часу ні секунды.

— Работа, капітане? — зацікавіўся Залкінд.

— Дзе там… Так, крыху… асабістыя гісторыі. Пакуль. Кланяйся пані Любе. Калі будзе вольная хвілінка, зазірну зноў. Ага… Я пераехаў. На праспект Шуха.

— Навошта?

— Хопіць з мяне атэльнага жыцця. Можа, старэю, Джэк, а?

— Ну-ну! — недаверліва буркнуў гаспадар, замыкаючы за ім дзверы.

Па дарозе Друцкі зайшоў у магазін кветак і загадаў прыслаць шмат руж і гваздзікоў. Забег у найбліжэйшы бар на лёгкі перакус і паехаў дадому.

«Дадому, — засмяяўся ён, — я, відаць, да канца жыцця не буду ведаць, што значыць слова „дом“, уласны дом, сапраўдны дом».

Аднак ён хацеў, каб яго кватэра нагадвала Аліцыі дом.

Дзверы ён заспеў адчыненымі, а ў кватэры знаходзілася ўся сям’я вартавога, якая заканчвала ўборку. Два здаровыя хлопцы расцягвалі дыван і ставілі на яго нізкую мяккую мэблю. Іх маці, высокая, мажная баба ў спадніцы, закасанай вышэй за калені, шаравала ванны пакой, нахіліўшыся так, што яе шырокі, як у кабылы, зад хістаўся ўправа і ўлева, у такт з рухамі шчоткі, на магутных мускулістых нагах.

— Ну, як там, маці! — прыязна паклікаў Друцкі сярод шуму вады, якая цякла з душа.

Жанчына падняла на яго зачырванелы твар і выпрасталася. Друцкі акінуў поглядам яе купалападобныя грудзі, моцнае тулава, магутныя сцёгны і спіну, разважаючы: «Маці, менавіта так і павінна выглядаць маці. Што за непараўнальны экзэмпляр! Калі б людзі ладзілі для сябе такія выставы, як робяць для пародзістых жывёл, яна б атрымала залаты медаль, хоць ёй павінна быць ужо за сорак».