Пракурорка [Журнальный вариант, be]

Прафесар адкрыў стол і дастаў адтуль фатаграфію.

— Вось, Багдане, а ну прыгледзься да здымка жанчыны, якую я хачу даверыць табе пад апеку.

Друцкі заўважыў, што рука прафесара дрыжала.

Хвіліну Друцкі спакойна прыглядаўся да жанчыны, але раптам пабляднеў, а бровы яго падняліся ад здзіўлення. Ён паглядзеў на прафесара:

— Караль?!.

— Ты бачыш, — выдыхнуў Бруніцкі і зноў закусіў вусны.

— Яна… яна ж так падобная на Ванду! — гаварыў Друцкі, углядаючыся ў фатаграфію. — Неверагодна! Гэта амаль яе партрэт!

— Не зусім, — працадзіў прафесар, — але ў любым выпадку падабенства незвычайнае. Больш за тое, у яе падобны тэмперамент, захапленні, блізкі характар.

— Слухай, Караль, а яна часам не якая-небудзь…

— Сваячка памерлай? Не. Яна з ёю нават не пародненая праз самых далёкіх сваякоў. Я ўважліва гэта вывучыў. Разумееш, я сам быў шакіраваны гэтым падабенствам. Калі яе даставілі ў клініку, у мяне быў сардэчны прыступ…

Друцкі не мог адарваць вачэй ад фатаграфіі.

— Не дзіўна. Колькі ёй гадоў?

— Дваццаць шэсць.

— Такім чынам…

— Проста збег абставін.

— І яна цяжарная?

— Так. Заканчваецца другі месяц.

Друцкі паклаў фота, працёр скроні і плюхнуўся ў крэсла:

— Цяпер разумею, — уздыхнуў ён.

Бруніцкі сутаргава схапіў яго за руку:

— Разумееш? Разумееш?..

— Так. Разумею, што ты патрабуеш ад мяне подласці.

— Чаму подласці? Ты ж выцягнеш гэтую няшчасную з яе калецтва, выцягнеш яе з роспачы! Сам падумай!

— Ты хочаш, — цэдзячы словы, сказаў Друцкі, — каб я пастараўся… закахаць яе ў сябе, каб, не кахаючы яе, я разыгрываў перад ёй камедыю…

— Зусім не! Не трэба камедый! Ты спачувай і сімпатызуй ёй настолькі, колькі гэта беднае стварэнне заслугоўвае.

— Беднае стварэнне, — горка засмяяўся Друцкі, — і ты хочаш гэтаму беднаму стварэнню даць новае расчараванне. Ты хочаш для гэтага беднага стварэння новай трагедыі…

— Памыляешся.

— Ну дык якога ліха, — узарваўся Друцкі, — ты, часам, не спадзяешся, што я з ёю ажанюся?!

— Не. Я спадзяюся толькі, што яна, адшукаўшы ў табе суцяшальніка, забудзецца пра таго, а што найважней, верне голас, які яе корміць.

Друцкі моўчкі курыў.

— Я ўпэўнены, — працягваў прафесар, — што нерв адновіцца.

— Чаму ж яна анямела, а не аслепла або аглухла?

— Яна спявачка. Уся яе ўвага, свядома ці падсвядома, заўсёды канцэнтравалася на галасавых звязках.

— Як жа я з ёю пазнаёмлюся?

— Вельмі проста. Зайдзі заўтра да гадзіны дня ў клініку. Я прыму яе ў тваёй прысутнасці.

— І ты мяне прадставіш урачом?

— Не, сваім сябрам. Думаю, што лепш за ўсё будзе для вашага збліжэння, калі ты прапануеш нам, гэта значыць, ёй і мне, праехацца на машыне.

— Мая машына на дзве асобы, — заўважыў Друцкі.

— Возьмем маю. Па дарозе вы высадзіце мяне на Дэмбовай, а самі паедзеце далей. Астатняе даручаю табе.

— А калі яна ўвогуле не захоча са мной знацца?

— О, гэта нават можна прадбачыць, улічваючы яе псіхічны стан. Я, са свайго боку, парэкамендую ёй тваю кампанію, ды і, думаю, ты як спрытны… спакушальнік дасі сабе рады. Такім чынам… Дамовіліся?