![Пракурорка [Журнальный вариант, be] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/8/2/0/4/prakurorka-zhurnalnyj-variant-be-download.jpg)
Пракурорка [Журнальный вариант, be]
- Автор: Доленга-Мостович Тадеуш
- Год: 2018
- Язык: белорусский
- Год: «Выдавецкі дом «Звязда»
- Переводчик: Вероника Бондарович
- Жанр: Другая проза
Электронная книга - «Пракурорка [Журнальный вариант, be]». Краткое содержание книги:
У гэтым творы чытачу прапануецца зазірнуць у шыкоўны рэстаран «Аргенціна», у залу суда, у закрытую клініку доктара, які займаецца небяспечнымі эксперыментамі. Дасціпная, вытанчанапрыгожая пракурорка Аліцыя Горн — увасабленне новага тыпу жанчын, якія робяць кар’еру дзякуючы таленту і розуму. Калегі Аліцыі нават не здагадваюцца, што ў яе жыцці было нямала сумных падзей…
«Страх таксама?» — напісала на лістку жанчына.
— Не. А хутчэй, так, толькі не страх за жыццё, а страх за свае пачуцці. Пры такой хуткасці зрок і слых перастаюць дзейнічаць, аднак пры гэтым з’яўляецца пачуццё правальвання ў глыбіню. Гэта не надта прыемна, асабліва калі пасля пяці хвілін такой язды чалавек на паўгадзіны становіцца паўпрытомным. У мяне цяпер нядрэнная спартыўная машынка, з якой можна выціснуць сто — сто дваццаць кіламетраў за гадзіну. Калі вы хочаце, мы можам хоць заўтра апрабаваць. За Рашынам[33] ёсць паўтара дзясятка кіламетраў цудоўнай шашы.
Пані Уршуля напісала, што добра, але зараз яна хоча вярнуцца дадому: вул. Мядовая, 18.
— Мне здаецца, — сказаў Друцкі, развітваючыся з ёй перад варотамі, — што Караль вельмі пераацаніў прыемнасць маёй кампаніі.
Жанчына ўсміхнулася і запярэчыла рухам галавы.
— У колькі вы дазволіце заўтра заехаць за вамі?
Яна пагадзілася на дванаццаць.
Друцкі адразу ж адаслаў аўто. Ён сёння зноў абедаў у Аліцыі, але перад тым павінен быў зайсці ў «Аргенціну», праверыць рахункі і падпісаць паперы, што ўчора яму перашкодзіла зрабіць Люба.
Пунктуальна ў чатыры ён ужо быў на Тапалёвай.
Яго прыняла Юлька, заяўляючы, што Аліцыя просіць прабачэння за спазненне, але яна яшчэ не можа пакінуць суд.
— Прыгаворвае адначасова дваіх, — засмяялася дзяўчына, — кагосьці там да турмы, а вас да маёй кампаніі.
— О, гэта, відаць, самы мяккі прыгавор, які калі-небудзь быў вынесены.
— Вы б маглі падабраць і больш прыемны камплімент, — весела заўважыла Юлька.
— А навошта вам кампліменты, — нібыта здзівіўся Друцкі, — ніводнае ж люстэрка не адмовіць вам у самых хвалебных.
— Я не гляджу ў люстэркі, — сказала дзяўчына з яўным намерам гэта зрабіць, — тут усе люстэркі адбіваюць такую прыгожую істоту, што я проста не адважылася б.
Юлька скосу прыглядалася да Друцкага ў жаданні праверыць, якое ўражанне на яго зробяць гэтыя словы. Яна не сумнявалася, што ён павінен быў кахаць Аліцыю, а Аліцыя, зразумела, яго. Без сумненняў, бо як жа яна магла б застацца абыякавай да такога чалавека.
Яны размаўлялі каля пятнаццаці хвілін пра розныя рэчы, звязаныя з планамі на лета, калі ўрэшце вярнулася Аліцыя.
— Якое шчасце, што ты ўжо прыйшла! — павітала яе Юлька.
— А што здарылася?
— Нічога. Я баялася толькі, што ўсыплю пана Вінклера сваімі размовамі.
— Я падобны на соннага?! — запратэставаў Друцкі. — Самі памяркуйце?
— Вы выглядаеце стомленым, — вынесла прысуд Аліцыя.
— Менавіта! — узрадавалася Юлька.
— Як гэта менавіта?
— Ну, вам каштавала столькі намаганняў змаганне са сном, што вы аж стаміліся.
— Прабачце мне. Пачакайце яшчэ хвілінку. Я пераапрануся, — сказала Аліцыя, знікаючы ў сваім пакоі.
— Не, панна Юлька. Я працаваў да пяці раніцы, вельмі мала спаў. Вось прычына.
— А што вы рабілі да пяці раніцы? — здзівілася дзяўчына.
— Пільнаваў сваё прадпрыемства.
— Ноччу?
— Маё прадпрыемства адчынена менавіта ў гэтую пару сутак.
Бачачы, што ёй цяжка сфармуляваць пытанне, Друцкі сказаў:
— Я ўладальнік клуба «Аргенціна».
— А… а… ргенціна!
— Здаецца, я вас напужаў.
— О, не, не, — запярэчыла Юлька. — Толькі…
— Толькі што?
— Я столькі пра гэту «Аргенціну» чула, гэта вельмі, вельмі цікава. Нарэшце я даведаюся праўду. Бо ў нас, шаноўны пан, у школе расказваюць самае рознае…
— Напрыклад?
— О, я не скажу!
— Дык як я змагу абвергнуць?
— Можа, калі-небудзь, як я буду вас лепей ведаць. Цяпер скажыце мне, што там на самай справе робіцца?..
— Нічога нязвыклага. Людзі танцуюць, п’юць, забаўляюцца.
— Забаўляюцца? — стрымала Юлька Друцкага.
— Натуральна. Каго гэта забаўляе, той забаўляецца.
Юлька пакруціла галоўкай.
— Але ці ёсць там нешта неналежнае?
— Належнае? О, гэта як для каго.
— Ну, напрыклад, для маладых дзяўчат?
— Так, — засмяяўся Друцкі. — Для маладых дзяўчат, такіх, як панна Юлька, там усё неналежнае.
— Менавіта, але чаму?
— Таму што маладыя паненкі павінны займацца.
— Папярэджваю, — перарвала Юлька, — калі вы зараз заведзяце пра дыплом і школу, я пакрыўджуся на вас на ўсё жыццё.
Друцкі рассмяяўся:
— Я ўвогуле не меў намеру, адкуль такое падазрэнне?
— Ну, бо ўсе заўсёды…
33
Рашын — вёска ў Польшчы ў Мазавецкім ваяводстве.