Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Падумаць толькі, бо не толькі магланароджаныя могуць быць гэдак неадукаванымі, Потэр. Насельнікі партрэтаў Хогвартса могуць мець зносіны паміж сабой, але яны не могуць падарожнічаць за межы замка, за выключэннем выпадкаў, калі яны наведваюць уласны партрэт. Дамблдор не можа прыйсці сюды разам са мной. Акрамя таго, пасля таго бесцырымоннага звароту са мной, запэўніваю вас, я ніколі не вярнуся сюды зноў!
Злёгку падушаны Гары назіраў, як Фінеас паўтараў сваб спробу пакінуць карціну.
— Прафесар Блэк, — раптам сказала Герміёна, — не маглі б вы проста сказаць нам, калі ў апошні раз меч вымалі з футляра? Гэта значыць да таго, як яго брала Джыні…
Фінеас нецярпліва чмыхнуў.
— Я думаю, у апошні раз меч Грыфіндора пакідаў свой футляр, калі прафесар Дамблдор выкарыстаў яго, каб выявіць пярсцёнак.
Герміёна рэзка звярнулася да Гары. Ніхто з іх не смеў вымавіць ні слова ў прысутнасці Фінеаса Нігелуса, які яшчэ трохі павазіўшыся ў пошуках выхаду, усё ж змог яго знайсці.
— Ну… дабранач, — пажадаў ён з’ёдліва, і амаль знік з выгляду, з-за рамкі выглядаў толькі невялікі кавалачак яго капелюша, калі Гары закрычаў:
— Пачакайце! Вы казалі прафесару Снэйпу аб гэтым?
Галава Фінеаса Нігеллуса з’явілася ў карціне.
— Прафесар Снэйп занадта заняты чалавек, каб цікавіцца эксцэнтрычнымі ўчынкамі Альбуса Дамблдора. Бывайце, Потэр!
З гэтымі словамі, ён канчаткова знік з вачэй, пакінуўшы на карціне толькі змрочны фон.
— Гары! — закрычала Герміёна.
— Сам ведаю! — таксама прагукаў у адказ Гары. Не ў сілах больш стрымаць сябе, ён рассек кулаком паветра. Гэта было значна больш, чым ён мог нават спадзявацца. Ён мераў крокамі намёт, і, як, яму здавалася, наматаў за гэты час не менш мілі. Ён нават ужо не адчуваў голад, настолькі ён быў узбуджаны.
Герміёна схавала карціну Фінеаса Нігелуса зваротна ў сумку, зашпіліла спражку, і толькі тады падняла зяготкі твар да Гары.
— Меч можа знішчыць Хоркурксы! Гобліны робяць лязо такім чынам, што яно само сябе ўзмацняе… Гары, гэты меч ужо насычаны ядам васіліска!
— І Дамблдор дагэтуль не аддаў мне яго таму, што ён быў яму патрэбен, каб выпрабаваць яго на медальёне…
— І ён, магчыма, вырашыў, што табе не дазволяць яго ўзяць…
— Таму ён зрабіў копію…
— І паклаў яе ў шкляны футляр…
— А сапраўдны меч схаваў… Але дзе?..
Яны глядзелі адзін на аднаго, адчуваючы, што адказ знаходзіцца зусім побач, нябачнай ценню вісіць у паветры. Але чаму Дамблдор проста не сказаў яму? Або можа быць, ён казаў, але Гары тады не зразумеў? — Думай! — прашаптала Герміёна. — Думай! Дзе ён мог яго пакінуць?
— Не ў Хогвартсу, — задумлена вымавіў Гары, зноў захадзіўшы па намёце.
— Можа, дзе-небудзь у Хогсміду? — прапанавала Герміёна.
— Ламянтуючая Халупа? Туды ніхто ніколі не ходзіць.
— Снэйп ведае, як туды прайсці. Па-мойму, занадта рызыкоўна было б пакідаць меч там.
— Але Дамблдор давяраў Снэйпу, — нагадаў Гары.
— Але не настолькі, каб рызыкаваць мечам, — запярэчыла Герміёна.
— Так, ты права, — пагадзіўся Гары. Яго добры настрой злёгку змрочыўся, калі ён падумаў аб здрадзе Снэйпа. — У такім выпадку, ён павінен быў схаваць меч дзе-небудзь далей ад Хогсміда… А што ты думаеш па гэтаму поваду, Рон?.. Рон?..
Гары агледзеўся. У першае імгненне ён падумаў, што Рона няма ў намёце, але потым убачыў яго на ніжняй койцы двухяруснага ложка. Выглядаў той злёгку затарможаным.
— О, няўжо ўспомнілі і аба мне? — прагаварыў ён.
— Што?
Рон усміхнуўся і ўтаропіўся ў столь.
— Вы, двое, працягвайце. Не жадаю сапсаваць вашу весялосць.
Трохі збіты з тоўку Гары паглядзеў на Герміёну, просячы ў яе дапамогі, але тая толькі пакачала галавой, таксама відавочна збянтэжаная.
— А ў чым, уласна, праблема? — звярнуўся Гары да сябра.
— Праблема? Няма ніякіх праблем, — адказаў Рон, пазбягаючы сустракацца з вачамі Гары. — Ну, прынамсі, ты тут ніякай праблемы не бачыш.
Па парусіне намёта загрукалі кроплі дажджу.
— Ну раз для цябе яна відавочная, — сказаў Гары. — Давай, выкладывай!
Рон рэзка сеў, звесіўшы ногі з ложка. Было непрыемна глядзець на такога Рона. Ён не пахадзіў на самога сябе.
— Выдатна. Выкладваю! Не чакайце ад мяне, што я буду скакаць з вамі і з гэтым чортавага намёту з месца на месца толькі таму, што мы павінны знайсці чарговую ідыёцкую штучку. Проста ўпішы яе ў спіс астатняга барахла, аб якім ты паняцця не маеш.
— Не маю паняцця? — паўтарыў Гары. — Гэта я не маю паняцця?
Кап. Кап. Кап. Кроплі стукалі па даху ўсё мацней і часцей. Дождж загаварыў хуткамоўкай на лісці дрэў і нешта нашэптваў рэчцы ў цемры. Нядаўняя вясёласць Гары, здавалася, змывалася струмням ільючай з нябёсаў вады. Усёткі падазроны і страхі Гары адносна думак Рона пачалі спраўджвацца. Рон казаў менавіта тое, што Гары менш усяго жадаў і больш за ўсё баяўся ад яго пачуць.