Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Гэта быў не лепшы час у маім жыцці, — сказаў Рон, — пакалечыў руку, галадаў, мёрзнуў кожную ноч, але пры гэтым я спадзяваўся, што рана або позна, пасля тыдняў тулянняў і пошукаў, мы ўсё ж да чагосьці прыйдзем, і нашы высілкі прынясуць хоць нейкі поспех.
— Рон, — ціха паклікала Герміёна, але той не адказаў, можа быць проста прыкінуўшыся, што не ўчуў яе галасы з-за барабаннага дробу кропель аб брызент намёта.
— Я думаў, ты ведаў, на што ідзеш, — адказаў Гары.
— Так, я таксама так думаў.
— Ну, і ў які менавіта момант не спраўдзіліся твае чаканні? — разлаваўся Гары. — Можа, ты думаў, што мы будзем спыняцца ў пяцізорных атэлях? Або можа быць, штодня адшукваць па Хоркурксу? Або ты спадзяваўся вярнуцца пад цёплае крылца маці да Каляд?
— Мы думалі, ты ведаеш, што робіш! — закрычаў Рон, ускокваючы на ногі. Кожнае яго слова ўпівалася ў Гары, нібы нож. — Мы думалі, Дамблдор сказаў табе, як трэба дзейнічаць, думалі, у цябе ёсць план!
— Рон! — гэтым разам Герміёна звярнулася да яго досыць гучна для таго, каб проста ігнараваць яе.
— Ну што ж, прабачце, што падвёў вас, — загаварыў Гары, нечакана для самога сябе ціха і спакойна. — З самога пачатку я быў сумленны з вамі. Я казаў усё, што пазнаў ад Дамблдора. І яшчэ, ці мала, раптам вы не заўважылі, я знайшоў адзін Хоркуркс…
— О, так, і мы ўсё яшчэ паняцця не маем, як ад яго пазбавіцца, сапраўды гэтак жа, як не ведаеш, дзе шукаць астатнія Хоркурксы.
— Здымі з сябе медальён, Рон, — папрасіла Герміёна. Голас яе гучаў незвычайна высока. — Калі ласка, здымі. Ты не казаў бы так, калі б ты не насіў яго ўвесь дзень.
— Казаў бы, — умяшаўся Гары. Ён цалкам не жадаў шукаць апраўданняў паводзінам Рона. — Няўжо вы думаеце, што я не заўважыў, як вы шапталіся за маёй спіной? Няўжо лічылі, што я не здагадваюся, пра што вы думаеце?
— Гары, мы не…
— Не ілжы, — закрычаў Рон на Герміёну. — Ты казала тое ж самае. — Ты казала, што расчараваная і што спадзявалася, што ён быў гатовы для гэтай справы…
— Я не мела на ўвазе, Гары! Усё было зусім не так! — яна заплакала.
Дождж сцякаў па парусіне намёта, слёзы цяклі па твару Герміёны. Напруга, панаваўшая тут усяго некалькі хвілін таму раптам знікла, нібы яе і не было, як феерверк, які ўспыхвае і адразу ж памірае, пакідаючы за сабой толькі цемру і холад. Меч Грыфіндора быў схаваны і невядома дзе, а адзіным поспехам трох падлеткаў было тое, што яны ўсё яшчэ жывыя.
— Ну так чаму ж ты ўсё яшчэ тут? — Спытаў Гары Рона.
— Адкуль мне ведаць?
— Адпраўляйся дадому.
— Так, можа, і адпраўлюся! — закрычаў Рон, ступіўшы да Гары, той не адступіў. — Ты чуў, што яны казалі аб маёй сястры? Але табе ж напляваць, так? “Падумаеш, гэта ўсяго толькі Забаронены Лес”. Гары Я-І-Не-Такое-Бачыў Потэру ўсё роўна, што з ёй здарылася там — ну, падумаеш, гіганцкія павукі або псіхічнае глупства…
— Я толькі казаў, яна была з астатнімі і з Хагрыдам…
— Ды я ўсё зразумеў! Цябе цалкам не турбуе яе лёс і лёс астатніх членаў маёй сям’і. “Годзе ўжо для Уізлі параненых дзяцей” — ты гэта чуў?
— Так, я…
— І нават не паспрабаваў зразумець, што гэта значыць?
— Рон! — закрычала Герміёна, стаўшы паміж імі. — Я не думаю, што здарылася яшчэ нешта страшнае, прынамсі, пра што мы яшчэ не ведаем. Падумай, Рон, проста Біл ужо ўвесь у шнарах, акрамя таго, шматлікія бачылі, што Джордж страціў вуха, ты павінен быць мёртвы з-за рашчаплення. Упэўненая, менавіта гэта меў Дын на ўвазе…
— О, ты ўпэўнена, так? Ну тады навошта мне аб іх турбавацца, праўда? Што да цябе, так у цябе наогул няма прычыны для турбот — тваім бацькам нічога не пагражае…
— Мае бацькі мёртвыя! — прароў Гары.
— І мае недалёкія ад гэтага! — закрычаў Рон.
— Ну тады ідзі! — усё больш распальваўся Гары. — Вяртайся да іх і прыкінься, што ты зладзіўся са сваім рашчапленнем, і матуля накорміць цябе ад душы і…
Рон тузанаўся, Гары зрэагаваў на яго рух, і праз секунду ў руках абодвух былі сціснуты палачкі. Але перш чым яны паспелі імі скарыстацца, Герміёна іх апярэдзіла.
— Пратэго! — закрычала яны, і паміж ёй з Гары і Ронам паўстала нябачная перашкода. Сілій заклёна усіх адкінула назад на некалькі крокаў. Рон і Гары глядзелі праз перашкоду, быццам упершыню ў жыцці бачылі адзін аднаго. Гары ў гэты момант іспытваў да Рона пякучую нянавісць: нешта зламалася паміж імі.
— Дай сюды Хоркуркс, — сказаў Гары. Рон зняў ланцужок з медальёнам з шыі і кінуў яго на крэсла, затым звярнуўся да Герміёны: