Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Ён не мог падманваць сябе — Рон меў рацыю. Дамблдор пакінуў яго практычна ні з чым. Яны знайшлі адзін Хоркуркс, але яны і не здагадваліся, як яго знішчыць. Іншыя заставаліся такімі ж загадкамі, якімі і былі. Пачуццё безнадзейнасці пагражала завалодаць ім. Цяпер ён сумняваўся ў тым, ці правільна ён паступіў, дазволіўшы сваім сябрам дапамагчы яму ў яго бессэнсоўным вандраванні. Ён не ведаў нічога, у яго не было ні якіх меркаванняў. Ён баяўся, што Герміёна ўжо на грані таго, каб сказаць, што з яе досыць, што яна сыходзіць.
Яны праводзілі шмат вечароў у маўчанні. Герміёна выцягвала партрэт Фінеаса Нігелуса і ставіла яго на крэсла так, нібы ён мог запоўніць пустэчу, якая ўтварылася стратай Рона. Нягледзячы на папярэднюю заяву аб тым, што больш не з’явіцца, Фінеас Нігелус мабыць не мог процістаяць спакусе пазнаць, на што быў здольны Гары, і ўсляпую з’яўляўся раз у некалькі дзён, або каля таго. Гары нават быў рады бачыць яго, таму што Фінеас быў кампаніяй, нягледзячы на яго ехіднасць і кплівую ветлівасць. Яны атрымлівалі задавальненне ад любых навін з Хогвартса, хоць Фінеас Нігелус і не быў ідэальным інфарматарам. Ён узвышаў Снэйпа, першага дырэктара са Слізэрыну з тых часоў, як ён сам кіраваў школай, і Гары з Герміёнай прыходзілася быць вельмі асцярожнымі, каб не крытыкаваць яго і не задаваць недарэчных пытанняў аб Снэйпе, таму што ў адваротным выпадку Фінеас Нігелус проста пакінуў бы карціну.
Як бы то ні было, ён усё ж згадваў сёе-тое. Здаецца, Снэйп сапхнуўся з невялікім мецяжом з боку большасці студэнтаў. Джыні было забаронена наведваць Хогсмід. Снэйп аднавіў стары дэкрэт Амбрыдж, які забараняў збор трох або больш студэнтаў або любыя неафіцыйныя кружкі.
З усяго гэтага Гары рабіў высновы, што Джыні, і, магчыма, Нэвіл і Луна разам з ёй, імкнуліся, як маглі працягнуць заняткі Арміі Дамблдора. Гэтая скуднаватая навіна прымусіла Гары захацець убачыць Джыні так моцна, як быццам бы ў яго балелі зубы. Але гэта зноў прымусіла яго думаць аб Роне і аб Дамблдору і аб самім Хогвартсу, па якім ён нудзіўся амаль гэтак жа, як па сваёй былой дзяўчыне. Сапраўды, калі Фінеас Нігелус казаў аб прыгнечанні супраціву Снэйпам, Гары адчуваў на імгненне свайго роду ўтарапёнасць, калі ўяўляў сабе сваё вяртанне ў школу і далучэнне да дужання з рэжымам Снэйпа. Быць накормленым, спаць у мяккім ложку, не быць, урэшце рэшт, галоўным, здавалася Гары найболей выдатным даляглядам у свеце на дадзены момант. Але потым ён успамінаў, што ён з’яўляецца Нежаданым №1, што за яго галаву давалі дзесяць тысяч галеонаў, і што проста прыйсці ў Хогвартс цяпер было гэтак жа небяспечна, як прыйсці ў Міністэрства Магіі. Сапраўды, Фінеас Нігелус ненаўмысна адзначаў гэты факт, задаючы пытанні аб месцазнаходжанні Гары і Герміёны. Герміёна адварочвала карціну палатном да дна сумкі кожны раз, калі Фінеас гэта рабіў. Пасля такіх развітанняў, Фінеас Нігелус катэгарычна адмаўляўся з’яўляцца некалькі дзён.
Станавілася ўсё халадней і халадней. Таму яны не адважваліся заставацца на адным месцы доўгі час, гэта было лепш, чым застацца на поўдні Англіі, дзе моцны холад зямлі быў найгоршай іх турботай. Яны працягвалі падарожнічаць па краіне, пераходзячы горы, дзе дождж са снегам латашыў па намёце; шырокае плоскае балота, дзе намёт быў затоплены халоднай вадой; і маленькі астравок пасярод шатландскага возера, дзе снег уначы напалову засыпаў іх намёт звонку.
Яны ўжо заўважалі Калядныя агеньчыкі на ёлках у некаторых вокнах, калі Гары выказаў здагадку, зноў, што засталася толькі адна недаследаваная вуліца. Яны толькі што незвычайна добра паелі: Герміёна была ў супермаркеце пад Плашчом-Нябачнікам (але ўсё роўна кінула грошы ў адчыненую касу перад тым, як сысці), і Гары падумалася, што яна можа падацца больш перакананню, чым звычайна, з жыватом, набітым вермішэллю і кансерваванымі грушамі.
У яго гэтак жа было прадчуванне, што яны могуць узяць перапынак на пару гадзін ад нашэння Хоркуркса, які вісеў на спінцы койкі поруч яго.
— Герміёна?
— Хмм? — яна скруцілася абаранкам у адным з крэслаў з “Байкамі Барда Бідла”. Ён не ўяўляў сабе, што яшчэ яна можа атрымаць новага з кнігі, якая не была такой ўжо вялікай. Але відавочна яна ўсё яшчэ нешта расшыфроўвала ў ёй, таму што Даведнік Спелмана ляжаў адкрытым на падлакотніку крэсла.
Гары пракашляўся. Ён адчуваў сябе так жа, як і некалькі гадоў таму, калі ён прасіў прафесара МакГонагал дазволу наведаць Хогсмід, нягледзячы на тое, што яму не атрымалася ўгаварыць Дурслі падпісаць паперу.