Гары Потэр і Рэліквіі Смерці

Зноў наступіла цішыня, якая парушалася толькі трэскам кастрышча і гудам ракі. Тэд сказаў:

— А вы наогул за каго? У мяне склалася ўражанне, што гобліны цалкам перайшлі на бок Самі-Ведаеце-Каго.

— У цябе склалася ілжывае ўражанне, — адказаў гоблін, які гаварыў больш высокім голасам. — Мы не займаем нічый бок. Гэта вайна чараўнікоў.

— Але тады чаму ж вы хаваецеся?

— Я палічыў, — адказаў іншы гоблін, — што адмовіўшыся ад абразлівай прапановы, якая мне была зроблена, я паставіў сваё жыццё пад пагрозу.

— І пра што ж цябе папыталі? — спытаў Тэд.

— Падпарадкаванне заўсёды лічылася ніжэй вартасці нашага народа, — адказаў гоблін, яго голас стаў цвярдзей і меней падобны на чалавечы. — Я не які-небудзь хатні эльф.

— Ну а ты, Грыпхук?

— За той жа нагоды, — адказаў той. — Грынгатс цяпер не пад нашым кантролем. А я не прызнаю ніякіх начальнікаў з чараўнікоў. Ён нешта ледзь чуваць шапнуў на мове гоблінаў, і Гарнук засмяяўся.

— Што за жарт? — спытаў Дын.

— Ён сказаў, — адказаў Дырк, — што некаторых рэчаў чараўнікі таксама не прызнаюць.

Услед рушыла кароткая паўза. — Я нешта не зусім разумею, — сказаў Дын.

— Перш чым збегчы, я злёгку адпомсціў, — адказаў Грыпхук па-ангельску.

— Якія мілыя істоты — гэтыя гобліны, — умяшаўся ў гутарку Тэд. — Спадзяюся, вы не дадумаліся замкнуць каго-небудзь з Пажыральнікаў Смерці ў адным з вашых звышнадзейных сховішчаў?

— Калі б я гэта зрабіў, меч наўрад ці дапамог бы яму выбрацца, — адказаў Грыпхук. Гарнук зноў засмяяўся, і нават Дырк выдаў сухі смяшок.

— Дын і я, напэўна, нешта прапусцілі, — сказаў Тэд.

— Сапраўды, прапусцілі! Як і Сэверус Снэйп, праўда, ён аб гэтым не ведае, — сказаў Грыпхук, і два гобліна злосна зарагаталі. Унутры намёта ў Гары перахапіла дыханне ад узрушанасці. Ён і Герміёна глядзелі адзін на аднаго, з усіх сіл услухоўваючыся ў аповед гобліна.

— Няўжо вы не чулі аб гэтым, Тэд? — спытаў Дырк. — Ну пра дзяцей, якія спрабавалі выкрасці меч Грыфіндора з кабінета Снэйпа ў Хогвартсу?

Нібы электрычна разрад мінуў праз Гары, калі ён пачуў гэтыя словы. Ён стаў, не зварухнуўшыся.

— Нічога такога не чуў, — адказаў Тэд. — Гэта не было ў “Вяшчуну”?

— Наўрадці, — чмыхнуў Дырк, — Грыпхук сказаў мне, што чуў аб гэтым ад Біла Уізлі, які працуе ў банку. Адной з дзетак, якія спрабавалі выкрасць меч, была яго малодшая сястра.

Гары паглядзеў на Герміёну і Рона, якія ўчапіліся ў свае падаўжальнікі Вушэй так дужа, нібы ад гэтага залежыла іх жыццё.

— Яна і яшчэ пара яе сяброў пракраліся ў кабінет Снэйпа і выкрылі шкляны футляр, у якім захоўваўся меч. Снэйп злавіў іх на лесвіцы.

— О, захоўвай іх Госпад, — сказаў Тэд. — І што яны жадалі зрабіць з мечам? Выкарыстаць яго супраць Сам-Ведаеш-Каго? Або супраць самога Снэйпа?