Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Джыні… меч…
— Я ведаю! — выклікнула Герміёна. Яна запусціла рукі ў сваю сумку. — Вось… яна… — працадзіла яна скрозь зубы, з цяжкасцю дастаючы нешта цяжкае. Гары паспяшаўся да яе на дапамогу, і разам яны выбавілі пусты партрэт Фінеаса Нігелуса. Герміёна накіравала палачку на партрэт.
— Калі хтосьці выкраў сапраўдны меч з кабінета Дамблдора, — вымавіла яна цяжка дыхаючы, пакуль яны прыбудоўвалі партрэт поруч сценкі намёта, — Фінеас Нігелус мог бачыць, як гэта здарылася. Гэтая карціна вісела прама за футлярам з мечам.
— Калі, вядома, ён у той момант не сышоў, — выказаў здагадку Гары. Ён затаіў дыханне, калі Герміёна ўстала на калены насупраць карціны, кашлянуўшы, паклікала:
— Эээ… Фінеас? Фінеас Нігелус! — нічога не адбылося. — Фінеас Нігелус, — зноў сказала Герміёна. — Прафесар Блэк! Калі ласка, не маглі б вы пагаварыць з намі? Прашу вас!
— “Калі ласка” — чарадзейнае слова, заўсёды працуе, — пачуўся халодны хітраваты голас, і Фінеас Нігелус слізгануў ва ўласны партрэт. І тут Герміёна крыкнула:
— Абскура!
Тут жа чорная павязка накрыла разумныя цёмныя вочы Фінеаса. Ад нечаканасці той стукнуўся галавой аб рамку карціны і ўскрыкнуў ад болю.
— Што?.. Ды як вы смееце!.. Што вы…
— Мне вельмі шкада, прафесар Блэк, — сказала Герміёна, — але гэта неабходныя засцярогі.
— Прыбярыце гэтую гадасць з палатна! Я сказаў, прыбярыце! Вы псуеце вялікае тварэнне выяўленчага мастацтва! Дзе я? Што адбываееца?
— Усё роўна, дзе мы, — умяшаўся Гары, і Фінеас застыг, спыніўшы спробы зняць з вачэй чорную павязку.
— Няўжо я чую голас самаго містэра Гары Потэра?
— Магчыма, — адказаў Гары, спрабуючы захаваць інтрыгу і ўтрымаць цікавасць Фінеаса. — У нас ёсць да вас пара пытанняў, датычных меча Грыфіндора.
— Ах, — сказаў Фінеас Нігелус, круцячы галавой так і гэтак у дарэмнай спробе хоць бы бокам зірнуць на Гары, — так. Дурная дзяўчынка паводзіла сябе вельмі неразумна…
— Падбірайце выразы, калі кажаце аб маёй сястры! — досыць рэзка абарваў яго Рон. Фінеас Нігелус пагардліва прыпадняў бровы:
— А гэта яшчэ хто? — спытаў ён, круцячы галавой з боку ў бок. — Мне не падабаецца ваш тон! Дзяўчынка і яе сябры дзейнічалі надзвычай рызыкоўна. Абкрадаць кабінет дырэктара…
— Яны не кралі, — перабіў яго Гары. — Гэта меч не прыналежыць Снэйпу.
— Але ён прыналежыць школе Прафесара Снэйпа, — запярэчыў Фінеас Нігелус. — А якія правы мае на меч дзяўчынка Уізлі? Яна заслужыла сваё пакаранне гэтак жа, як заслужыў яго гэты ідыёт Лонгбатам і ненармальная Лаўгуд!
— Нэвіл не ідыёт, а Луна — не ненармальная! — умяшалася Герміёна.
— Ну так дзе я? — паўтарыў Фінеас Нігелус і зноў прыняўся дужацца з чорнай павязкай. — Куды вы мяне прыцягнулі? І чаму вы забралі мяне з хаты маіх продкаў?
— Ды годзе ўжо! Як Снэйп пакараў Джыні, Нэвіла і Луну? — спытаў Гары настойліва.
— Прафесар Снэйп адправіў іх у Забаронены Лес дапамагаць гэтаму неачэсанаму мужлану Хагрыду.
— Хагрыд — не неачэсаны мужлан! — Герміёна відавочна пачала выходзіць з сябе.
— І Снэйп лічыць, што гэта пакаранне? — усміхнуўся Гары. — Упэўнены, Джыні, Луна і Нэвіл нядрэнна правялі час з Хагрыдам. Забаронены Лес… падумаеш! Яны сутыкаліся са значна больш страшнымі рэчамі, у параўнанні з якімі Забаронены Лес — гэта дзіцячыя свавольствы!
Ён адчуў велізарнае палягчэнне, бо ўжо ў сваім уяўленні паспеў намаляваць жахі, якія напаткалі яго сяброў, супастаўныя, як мінімум, з заклёнам Круцыё.
— На самай справе, Прафесар Блэк, мы жадалі пазнаць, хто-небудзь іншы браў меч? Ну, можа быць, яго забіралі з кабінета для чысткі або чаго-небудзь у гэтым родзе?..
Фінеас Нігелус застыг, пакінуўшы ў супакоі павязку, і ледзь не здушыўся ад смеху.
— Адразу відаць — дзіця маглаў, — адказаў ён. — Зброі, вырабленай гоблінамі, не патрабуецца чыстка, прасцячка. На гоблінскае срэбра бруд не прыстае, толькі ўсмоктваецца тое, што можа зрабіць яго яшчэ мацней.
— Не заві Герміёну так! — уступіўся за сяброўку Гары.
— Прызнацца, я вельмі стаміўся ад гэтага бясконцага супрацьстаяння, — заявіў Фінеас Нігелус, — можа, час ўжо вяртацца зваротна ў кабінет дырэктара?
Усё яшчэ з павязкай на вачах, ён навобмацак стаў прасовацца да боку карціны, каб зноў вярнуцца ў Хогвартс. Нечакана Гары наведала адна думка.
— Дамблдор! Вы можаце прывесці сюды Дамблдора?
— Што, прабачце? — здзівіўся Фінеас Нігелус.
— Вы не маглі б прывесці прафесара Дамблдора з яго партрэта ў ваш?