Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

XII

Usta Seirem i Viridoviksa przywarły do siebie na moment. Celt czule ją objął.

— Jesteś za wysoki — poskarżyła się. — Szyja mi sztywnieje, kiedy się z tobą całuję.

— Musisz się do tego przyzwyczaić, dzieweczko, bo tylko tym się będziesz zajmować, kiedy już zgnieciemy tego karalucha — odparł Gal.

Miarą jego uczucia był fakt, że świadomie zrezygnował z przychodzącej mu na myśl sprośnej riposty. Nie potrzebowali takich sztucznych dodatków — było im ze sobą wystarczająco dobrze. Uścisnęła go.

— Masz cały czas myśleć o powrocie, słyszysz? — powiedziała, naśladując jego galijski akcent tak doskonale, że roześmieli się oboje.

— Wsiadaj na konia, ty leniwy dryblasie! — doszedł ich ochrypły wrzask Targitausa. — Myślisz, że mamy czas na twoje migdalenie? — Ale khagan z trudem powstrzymywał uśmiech, a stojący obok niego Batbaian otwarcie szczerzył zęby.

— A idźże do piekła — powiedział Viridoviks, ale po ostatnich czułościach puścił Seirem i wskoczył na siodło. Jak zawsze przy tej okazji jego stepowy konik parsknął z oburzeniem. Celt był cięższy niż większość Khamorthów.

Targitaus spojrzał jeszcze na Lipoxaisa.

— Obiecałeś dziesięć dni dobrej pogody — powiedział, z groźną nutką w głosie.

Wbrew pozorom, była to poważna sprawa. Spadły już pierwsze jesienne deszcze, a wojna na stepie zależała od czystego nieba. Mokre cięciwy sprawiały, że najważniejsza broń nomadów stawała się bezużyteczna.

Enaree wzruszył ramionami, wprawiając w drżenie fałdy tłuszczu, ukryte pod żółtą, wełnianą szatą.

— Widziałem co widziałem.

— Szkoda, że nie widziałeś kto wygra — burknął Targitaus, ale tylko dla zasady. Napięcie, które towarzyszyło zbliżającej się bitwie, uniemożliwiało tego rodzaju przepowiednie. — No, to sami musimy się dowiedzieć — powiedział wódz. — Jedziemy! — krzyknął.

Batbaian wzniósł wilczy totem klanu i Khamorthci ruszyli do przodu. Na czele jechali zwiadowcy, a po obu stronach kolumny, boczne straże.

— Ty też, cholerna bestio — powiedział Viridoviks, szarpiąc cuglami i wbijając pięty między końskie żebra. Odwrócił się, by jeszcze raz pomachać Seirem i omal nie wyleciał z siodła, kiedy zwierzę przestraszyło się jakiejś niesionej wiatrem szmaty. Uczepił się grzywy, czując się jak ostatni głupiec.

Być może w ciągu kilku ostatnich lat za bardzo przyzwyczaił się do rzymskiej dyscypliny, bo armia, którą prowadził Targitaus, wyglądała dla niego jak zwykła banda. Właściwie, Targitaus mógł powiedzieć, że ją prowadzi tylko dlatego, że więcej nomadów jechało za jego totemem niż za innymi. Ale nikt nie był w stanie zmusić innych wodzów do podporządkowania się jego rozkazom, jeśli sami tego nie chcieli. Walczyli z Varateshem, bo mieli z nim prywatne porachunki, a nie dlatego, że Targitaus tak chciał.