Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Miła ślicznotka, trochę wojaczki i nawet kawał miodu, kiedy tego potrzebujesz — powiedział, ni to do siebie, ni to do swoich towarzyszy. — Czego chcieć więcej?

Kiedy Khamorthci rozbili już obóz, bez przerwy chodzili od ogniska do ogniska, opowiadając sobie przeróżne historie, wymieniając wiadomości i zwykłe plotki, a także oczywiście uprawiając hazard. Viridoviks nigdy dotąd nie widział równie dziwnej zbieraniny pieniędzy — niektóre z monet były tak zniszczone, że trudno były powiedzieć czy wybito je w Videssos, czy w Yezd. Oprócz tego były tam także kwadratowe sztuki srebra, na których wybito smoki albo topory. Gal nie spotkał się z nimi wcześniej.

— Halug — wyjaśnił nomada.

Viridoviksowi udało się wygrać kilka sztuk złota i jedną ze srebrnych monet Haloga, którą schował na szczęście.

Kolejny dzień niczym nie różnił się od poprzedniego. Step zdawał się ciągnąć w nieskończoność i chwilami trudno było Galowi uwierzyć, że żyje na nim ktoś oprócz nomadów, z którymi jechał. Ale kiedy zapłonęły wieczorne ogniska, odpowiedział im blady poblask na linii północnego horyzontu. Wszyscy sprawdzali uprząż i broń. Tu jakiś nomada naciągał popręgi, tam ktoś ostrzył jeszcze groty strzał, dwóch innych jeźdźców ćwiczyło szermierkę. Przygotowania do zbliżającej się bitwy rozgrzewały już wszystkim krew.

Viridoviks zbudził się przed świtem, drżąc z zimna. W Galii drzewa mieniłyby się kolorami jesieni — tu zmienił się tylko odcień trawy; z zielonego na żółtoszary.

— Nie ma co — mamrotał Gal przeżuwając kolejny kęs sera — nie są to wesołe kolorki. Khamorthci docinali grupie starszych mężczyzn, którzy zostali w obozie, by pilnować koni. Ci odpłacali im się najlepiej jak umieli.

— Jak już ich rozwalicie, to przygnajcie paru tutaj. Pokażemy wam jak się wojuje! Nomadzi dosiadali koni, klan za klanem. Gdy ruszyli na północ, rozsypali się tworząc nierówną linię bitewną. Grupa Targitausa zajmowała prawe skrzydło. Przyglądając się pustym wyrwom pomiędzy klanami i chaotycznej linii walki, Viridoviks pocieszał się tylko myślą, że armia bandytów Varatesha wygląda tak samo.

Banici pojawili się najpierw tylko jako ruchome kropki na tle stalowoszarego nieba. Przez szereg Khamorthów przebiegł gruchy pomruk — wojownicy zakładali strzały i sprawdzali, czy szable gładko wysuwają się z pochwy. Ludzie Varatesha zbliżali się w tempie, które zadziwiało Viridovik-sa, wciąż przywykłego do walki w piechocie. Wymachując mieczem, wydał z siebie dziki okrzyk wojenny Celtów, który przestraszył jego towarzyszy — czy dotarł do uszu wroga, trudno było powiedzieć.

Pierwsi jeźdźcy wymienili strzały z przeciwną stroną, choć większość z nich upadła na coraz to węższy pas ziemi niczyjej, pomiędzy obiema armiami. Wkrótce doszło także do pierwszego pojedynku na szable. Kiedy martwy banita zsunął się z siodła, jego wrogowie wydali okrzyk radości.

Viridoviks przełknął głośno ślinę, gdy pośrodku linii przeciwnika dostrzegł ubraną w białe szaty postać, dosiadającą czarnego wierzchowca, niemal o połowę większego od otaczających go stepowych koników.

— Ha, chyba się nie spodziewałeś, że go tu zabraknie — mruknął do siebie. — A lepiej by tak było.

Gal przypuszczał, że jego strona przewyższa liczebnie bandytów, ale kto mógł powiedzieć, ilu ludzi wart był Avshar?

Potem nie miał już czasu na rozmyślania — deszcz strzał, który spadł na obie strony, nie pozwalał na to. Celt, który nie miał nic do powiedzenia w tego rodzaju wymianie, chował się dobrze za swoją niewielką tarczą, wystawiając tylko czubek głowy i oczy. Śmiertelny rytm tej walki zaczynał go fascynować — prawa ręka przez lewe ramię, by wyciągnąć strzałę z kołczanu, nałożyć, naciągnąć, szybka ocena odległości i kierunku, strzał, i znowu ręka przez ramię. Nomadzi metodycznie opróżniali swoje kołczany. Od czasu do czasu ktoś wyłamywał się z tego porządku — przekleństwo, jęk lub krzyk bólu, czy też dzika szarpanina, by uwolnić nogi ze strzemion walącego się na ziemię konia.

Varatesh ze zdumieniem obserwował, jak Avshar radzi sobie ze swoim wielkim, czarnym łukiem. Był on zbudowany według tego samego wzoru, co każdy stepowy łuk, ale nawet najsilniejszy nomada nie byłby go w stanie wygiąć. Mimo to czarnoksiężnik posługiwał się nim z taką łatwością, jakby była to dziecinna zabawka, trafiając do celu z niewyobrażalnych odległości. Robił to z mrożącą krew w żyłach konsekwencją i obojętnością. Nie krzyczał triumfalnie, kiedy kolejna strzała o paskudnym, wygiętym ostrzu dosięgała ofiary, nie kiwnął nawet głową z zadowoleniem, ale wybierał już kolejnego nieszczęśnika.