Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Wracaj, łajdaku! — huczał Viridoviks radośnie. — Dopiero zaczęliśmy.

Avshar odwrócił się do niego, wykrzykując jakieś przekleństwo. Przez jedną chwilę pole bitwy zachwiało się i pociemniało w oczach Gala. Potem znaki druidów na jego ostrzu rozjarzyły się złotym blaskiem, odbijając zaklęcie. Wszystko wróciło do normy. Viridoviks z wdzięcznością uścisnął rękojeść, niczym dłoń najlepszego przyjaciela.

Bitwa zdawała się ciągnąć w nieskończoność, a żadna ze stron nie zdobywała znaczącej przewagi. Wojownicy walczyli niemal bez ustanku, od czasu do czasu pozwalając sobie tylko na chwilę oddechu, czy łyk wody lub kavassu z bukłaka. Słońce przeszło już na południowy zachód, kiedy Vi-ridoviks zdał sobie sprawę, że częściej posuwa się naprzód niż do tyłu.

— Cisnąć ich, cisnąć! — krzyczał Targitaus. — Zaraz się złamią!

Ale kiedy jego ludzie zgromadzili się, by przypuścić ostateczny atak na banitów, ze środka i z lewej strony linii podniosły się okrzyki głoszące najstraszniejszą na stepie wieść.

— Ogień!

Kłęby gęstego, czarnego dymu wzbiły się w powietrze, zasłaniając renegatów. Twarz Targitausa była purpurowa z wściekłości.

— Cholerne tchórze! Lepiej umrzeć jak prawdziwi mężczyźni, niż tak uciekać.

Wtedy Viridoviks usłyszał okrutny śmiech Avshara i wiedział już, że wszystkie jego nadzieje przepadły. Płomienie biegły po stepie szybciej niż normalny ogień, rozprzestrzeniając się w najdziwniejszych kierunkach. Rżenie koni i ludzkie krzyki znaczyły ślad rosnących i wydłużających się z każdą sekundą ścian ognia. Ale ci, którzy w nim ginęli, byli tylko przypadkowymi ofiarami sprytniejszego pomysłu czarodzieja. Płomienie utworzyły siatkę, w której oczkach uwięzieni byli wojownicy Targitausa i jego sprzymierzeńcy. Kolejne oddziały znikały za płachtami ognia, który przesuwał się po trawie szybciej niż jakiekolwiek zwierzę.

Kiedy już główne siły przeciwnika zostały unieruchomione, w bandytów Varatesha wstąpiły nowe siły, podczas gdy zwykłe klany walczące po ich stronie przyglądały się dziełu Avshara z mieszaniną podziwu i przerażenia. Wszyscy z pasją rzucili się na resztki armii Targitausa, pozostające poza obrębem pułapki. Przy takiej przewadze jaką teraz dysponowali, nie było mowy o równorzędnej walce. Zwycięstwo, które zdawało się być tak blisko, zamieniło się w druzgoczącą klęskę.

Viridoviks próbował odwrócić losy bitwy na własną rękę, przedzierając się przez szeregi wroga w kierunku Avshara. Czarnoksiężnik nie miał już konia, którego zostawił, by łatwiej było mu sterować swoimi czarami. Desperacja Gala płonęła tak jasno jak ogień maga — niewielu banitów odważyło się stanąć mu na drodze.

Varatesh i grupa jeźdźców ruszyła na ratunek Avsharowi, ale on nie potrzebował żadnej pomocy. Rzucił okiem na Viridoviksa, wykonał szybki ruch ręką i posłał w jego kierunku język ognia, który niczym wąż przesuwał się przez trawę. Mimo to Celt nie zawracał przekonany, że jego miecz zneutralizuje zaklęcie. Znaki druidów znowu rozbłysły, kiedy zbliżał się do płomieni.

Ale jego koń nie miał pojęcia o magii i przestraszył się rosnącej przed nim ściany ognia. Spanikowane zwierzę przewracało oczami i choć Gal bez litości wbijał mu ostrogi między żebra, nie odważyło się biec dalej. Próbował odwołać się do Epony, ale celtycka bogini koni nie miała w tym świecie żadnej władzy. Avshar zdawał się być już prawie w zasięgu ręki, a jednak nie mógł do niego dotrzeć.

— Dobra, sam pójdę — burknął Celt, starając się uspokoić konia na tyle, by mógł z niego zsiąść.

Varatesh wybrał właśnie ten moment, by wypuścić ostatnią ze swoich strzał w jego kierunku. Gal nie został nawet draśnięty, ale grot strzały utkwił głęboko w końskim zadzie. Zwierzę zapiszczało i wygięło grzbiet w łuk, o mały włos nie zrzucając z niego Gala. Runęło do przodu, zupełnie nie reagując na manewry jeźdźca. Być może uratowało mu tym życie, gdyż poganiane bólem, prześcignęło wszystkich bandytów, którzy już go dopędzali. Szyderczy śmiech Avshara był jednak szybszy niż konie.

Kiedy w końcu udało mu się zapanować nad przerażonym wierzchowcem, mógł tylko dołączyć do wycofujących się resztek rozbitej armii Targitausa. Renegaci i ich sprzymierzeńcy zostawili ich w spokoju, a sami krążyli niczym muchy nad padliną wokół ścian ognia, płonącego wciąż z taką samą intensywnością, choć powinien już dawno wygasnąć, gdyby jego jedynym pożywieniem była trawa.

Czarny jak sama rozpacz dym zasnuwał jesienne niebo.