Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Bogowie, czy zdarzyło się kiedy, żeby kobieta gorzej obeszła się z mężczyzną? — zawołał. Nie oczekiwał żadnej odpowiedzi na ten rozpaczliwy okrzyk, ale Nevrata poruszyła się w ramionach męża.

— Jeśli chodzi o to, co kobieta zrobiła mężczyźnie, to nie mogę nic powiedzieć. — Podniosła na niego wzrok. — Ale spróbuj to proszę odwrócić, i pomyśl o Alypii Gavra.

Marek zatrzymał się w pół kroku. Rzucił kubkiem o ścianę, zawstydzony nagle tym użalaniem się nad sobą. Męki, przez jakie przeszła córka Mavrikiosa Gavrasa, przyćmiewały jego cierpienie niczym słońce przyćmiewa księżyc. Po tym, jak tchórzostwo Ortaiasa Sphrantzesa kosztowało jej ojca życie pod Maragha, Ortaias — który tą ucieczką się ocalił — wróciwszy do stolicy obwołał się Imperatorem; Sphrantzai, najpotężniejsza w mieście rodzina biurokratów, osadziła już kiedyś swych członków na tronie. By umocnić jego pozycję, Alypia, której dom sprzeciwiał się wszystkiemu, czego żądał dom Sphrantzai, została zmuszona do małżeństwa z uzurpatorem.

Ale Ortaias Sphrantzes, głupawy, płytki młodzieniec, który miał więcej szczęścia niż rozumu, był tylko marionetką w rękach swojego wuja, Vardanesa. A Vardanes, którego podłość nie była ani przeciętna, ani powierzchowna, pożądał Alypii od dawna. Odebrał ją więc swemu nieudolnemu bratankowi i zrobił z niej niewolnicę, która musiała się poddać jego chuciom. Vardanes wykorzystywał ją przez cały nieszczęśliwy okres rządów Ortaiasa. Kiedy Sphrantzai w końcu upadli, Skaurus widział, że choć jej ciało zostało zbezczeszczone, duchem pozostała czysta i nieugięta.

Odwracając się plecami do oblanej winem ściany, przyklęknął niezdarnie obok Nevraty Sviodo i z wdzięcznością dotknął jej dłoni. Kiedy chciał o tym powiedzieć, coś zabulgotało mu w gardle i zamiast przemówić, rozpłakał się. Było to jednak płacz oczyszczający, niosący ze sobą początek uzdrowienia. Potem wino zaczęło w końcu działać — nie słyszał, kiedy Nevrata i jej mąż wstali i cichutko wyszli z pokoju.

W Komnacie Dziewiętnastu Tapczanów było dosyć zimno i trybun czuł się bardzo samotnie, składając raport przed Thorisinem Gavrasem. Co prawda Nevrata, Senpat i Styppes — choć za jego towarzystwem Marek specjalnie nie przepadał — zostali razem z nim w stolicy, ale wszystkich Rzymian odesłał z powrotem do Garsavry. Kiedy nie musieli już pilnować Namdalajczyków, nie było potrzeby zatrzymywać ich na dłużej. Mogli się przydać Gajuszowi Filipusowi i nie narażali się tu na gniew Imperatora.

Powiedział mu całą prawdę, a przynajmniej wszystko, co wydarzyło się poza jego namiotem. Kiedy Marek skończył, Thorisin milczał dłuższą chwilę, z kamienną twarzą przyglądając mu się znad splecionych palców. Kiedy go poznałem — pomyślał Marek — wszystkie uczucia można było wyczytać z jego twarzy jak z książki. Ale nauczył się już sztuki rządzenia także i w tej kwestii — nigdy się nie odkrywać.

Potem oblicze Imperatora jakby się rozpadło i ukazał się wreszcie człowiek.

— Szlag by cię trafił, Skaurus — powiedział ciężko, jakby z trudem wydzielając pojedyncze słowa. — Dlaczego muszę cię zawsze jednocześnie kochać i nienawidzić?

Oficerowie, którzy siedzieli w komnacie, poruszyli się. Rzymianin nie znał wielu z nich ani oni jego. W większości byli to młodzi ludzie, którzy wybili się na stanowiska u boku Imperatora w okresie, kiedy trybun zajęty był wojną na zachodzie — tak wielu marszałków służących razem z nim pod Mavrikiosem Gavrasem nie żyło albo zostało rebeliantami.

— Wasza Wysokość, chyba nie możesz uwierzyć w te bajki? — zaprotestował jeden z nowych oficerów, kawalerzysta nazwiskiem Provhos Mourtzouphlos. Niedowierzanie malujące się na jego przystojnej, zarośniętej twarzy — jak kilku innych żołnierzy siedzących wokół stołu naśladował Thorisina, nie dbając zbytnio o brodę i włosy — było aż nazbyt widoczne. Przytaknęły mu inne głowy.

— Mogę — odparł Imperator. Nadal przyglądał się Skaurusowi, jakby podejrzewając, że trybun nie powiedział wszystkiego. — Choć nie powiedziałem jeszcze, że wierzę.

— Myślę, że powinieneś — podpowiedział mu szybko Taron Leimmokheir. Przynajmniej jego twarz i głos były znajome. Jak zawsze, zachrypnięty bas marynarza przywykłego do wywrzaskiwa-nia komend na statku, zdawał się zupełnie nie pasować do zamkniętej przestrzeni, nawet o rozmiarach Komnaty Dziewiętnastu Tapczanów. Uśmiechając się do Skaurusa, kontynuował: — Każdy, kto miałby odwagę wrócić do ciebie po takim nieszczęściu, zasługuje na szacunek, a nie oszczerstwa. A co gdyby pieprzeni Hazardziści jednak wygrali? Nie ma Nowego Namdalen po drugiej stronie Cieśniny Bydła, a za to możesz dziękować jedynie temu cudzoziemcowi.