Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

Żołnierze Videssos zajmowali teraz dwa z czterech budynków, które służyły wcześniej Rzymianom za koszary. Halogajczycy, którzy niedawno opuścili swoją lodowatą północną krainę, zostali zakwaterowani w trzecim. Ostatni budynek stał pusty, ale Skaurus nie miał ochoty tłuc się po nim jak kamyk wewnątrz wielkiego bębna Yezd. Zamiast tego, ulokował się w pustym pokoju na drugim piętrze tego skrzydła kompleksu Wielkiego Sądu, które zajmowane było przez biurokratów. Urzędnicy pozdrowili go z ostrożną uprzejmością, przypominając sobie jak wtrącał się do spraw, które uważali za wyłącznie swoje.

Dość chaotycznie zabierał się do raportu, o który prosił go Imperator i już w chwili gdy go pisał, wydawał mu się suchy i płaski. Nie potrafił zająć się tym na poważnie. Próbując zapomnieć o szoku, jakim było odejście Helvis, odciął się niemal zupełnie od świata. Poruszał się w szarej mgle, która nie miała jednak nic wspólnego ze złą pogodą.

Próbował nie zwracać uwagi na stukanie do drzwi, które jak zwykle zamknął na zasuwkę, ale stawało się ono coraz bardziej natrętne. Z cichym westchnieniem podniósł się ze stojącego przy oknie krzesła i otworzył.

Na zewnątrz czekał mały, pulchny człowieczek o gładkich policzkach, którego wiek był chyba niemożliwy do określenia, ubrany w szafranowe jedwabne szaty o bogatych haftach — jeden z eunuchów, którzy służyli videssańskim Imperatorom jako kanclerze. Mężczyzna trzymał ręce na biodrach.

— Nie spieszyło ci się specjalnie — prychnął, kłaniając się Markowi tylko tak, jak nakazywała elementarna uprzejmość. — Mam ci przekazać, iż Jego Wysokość Imperator chciałby cię widzieć w swojej prywatnej komnacie dziś wieczór, kiedy zacznie się druga godzina nocy. — Videssańczycy, tak jak i Rzymianie, dzielili dobę na dwunastogodzinny dzień i takąż noc, rozpoczynające się, odpowiednio, o świcie i o zmierzchu.

Marek drgnął. Thorisin nie interesował się nim od czasu, gdy zdawał mu swój raport. Spytał kanclerza:

— Czy oczekuje mojego sprawozdania z kampanii na zachodzie? Obawiam się, że nie jest jeszcze gotowe. — Tylko on wiedział, co naprawdę znaczy owo „niegotowe”.

Eunuch wzruszył ramionami, wprawiając w drżenie swoje tłuste podbródki.

— Nic o tym nie wiem. Wiem tylko, że o wyznaczonej godzinie przyjdzie tu służący, który zaprowadzi cię na miejsce. I mam nadzieję — dodał, wbijając na koniec swoją szpilkę — że przywitasz go chętniej i szybciej niż mnie.

Odwrócił się do trybuna plecami i oddalił chwiejnym krokiem grubasa.

Służący okazał się kolejnym eunuchem, ubranym nieco mniej wytwornie niż jego poprzednik. Zaczął się trząść, gdy tylko wyszli z dobrze ogrzanego skrzydła Wielkiego Sądu, prosto w objęcia lodowatego wiatru. Skaurus szczerze mu współczuł. On sam nosił spodnie, jak większość Videssa-ńczyków, kiedy nie musieli akurat spełniać jakichś uroczystych funkcji. Nie tęsknił specjalnie za rzymską togą — videssańska zima nie pozwalała mu na to.

Wiśnie, otaczające prywatne kwatery rodziny Imperatora, wtykały w szare niebo nagie gałęzie. O tej porze roku nie rozsiewały wokół siebie słodkiego zapachu kwiecia. Oddział Halogajczyków stał na straży obok wejścia, trzymając w gotowości wielkie, oburęczne topory. Ubrani w pozłacane zbroje, okryte futrami z wydry, białego niedźwiedzia, lisa i śnieżnego leoparda i stali w kompletnym bezruchu. Wielcy mężczyźni o blond włosach wyglądali na całkiem zadowolonych, jakby zimno zupełnie im nie przeszkadzało. I czemu nie — pomyślał trybun — przyzwyczajeni byli do o wiele gorszej pogody. Patrzyli na niego z ciekawością, bo wyglądał raczej na ich rodaka niż na Vi-dessańczyka. Rozmawiali o nim w swoim gardłowym języku, kiedy kanclerz poprowadził go dalej. Dotarło do niego słowo „Namdalen” wymówione tonem pytania.