Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

Jeździec wyrwał się wreszcie z odrętwienia. Przeklinając wściekle, owinął dłoń kawałkiem wełnianej szmaty i obwiązał ją mocno rzemieniem.

Jeden z banitów ruszył prosto na Gala. Viridoviks pognał swego konia do przodu. Wygięta szabla uderzyła o prosty miecz druidów. Posługujący się lżejszą bronią Khamorth, ciął po raz kolejny zanim jeszcze Viridoviks zdążył przygotować się do obrony. Odchylił się w siodle unikając w ten sposób ciosu, potem zasłonił się tarczą. Jego riposta rozcięła nomadzie nogę. Jeździec zaklął i odsłonił się. Viridoviks wziął szeroki zamach. Miecz wbił się z chrzęstem w policzek renegata. Martwy albo nieprzytomny, runął na ziemię, gdzie został zadeptany przez własnego konia.

Rambehisht sprytnie zachował kilka strzał aż do tej chwili. Z tak niewielkiej odległości strzały, wysyłane przez jego wzmacniany rogiem łuk, mogły przebić człowieka na wylot albo przyszpilić do konia. Nagle jego wierzchowiec, ugodzony prosto w oko, zachwiał się i zaczął upadać. Zwinny jak kot, Rambehisht uwolnił nogi ze strzemion i stanął pewnie na ziemi, unikając zgniecenia pod końskim brzuchem. Za chwilę walczył już z następnym bandytą.

Walka piechura z kawalerzystą mogła zakończyć się jednak tylko przegraną tego pierwszego. Vi-ridoviks, który był akurat w pobliżu, wydał z siebie dziki galijski okrzyk wojenny. Banita zamarł na moment, którego właśnie potrzebował Celt, by się doń zbliżyć. Rambehisht także przy nim pozostał. Nagle role się odwróciły — walczyli we dwójkę na jednego. Khamorth próbował uciekać, ale naciskany z dwóch stron, nie mógł. Chwytając za lewą łydkę, Rambehisht ściągnął go z konia. Viri-doviks schylił się, by dokończyć zbrodniczego dzieła. Rambehisht wskoczył na zdobycznego wierzchowca, zanim ten zdążył się oddalić. Naciągnął szybko łuk i strzelił do nomady zajeżdżającego Gala od tyłu.

Viridoviks odwrócił gwałtownie głowę, słysząc za plecami krzyk ranionego bandyty.

— Dzięki, Khamorthcie, kochanie. Nie widziałem tego klienta.

— Długi trzeba zwracać — odparł, posępnie jak zawsze, nomada.

Viridoviks zmarszczył brwi, zastanawiając się czy Rambehisht zamierzał też oddać mu kiedyś dług z ich pierwszego spotkania.

Nie miał jednak czasu na takie dywagacje. Trzech banitów naraz zaczęło dobierać mu się do skóry. Szczęśliwie, jeden z ludzi Targitausa zajął się pierwszym z brzegu, celnym rzutem włóczni ściągając go z konia. Już we dwójkę, nomadzi nie zrezygnowali jednak z walki. Gal znowu ryknął z całych sił, ale nie zrobiło to na nich żadnego wrażenia. Błyskawicznie podejmując decyzję, ruszył nagle w kierunku bliższego, ściągnął z głowy swoją skórzaną czapkę i rzucił mu ją w twarz. Osadził konia ze zręcznością, o którą nigdy się nie podejrzewał i z całej siły uderzył mieczem w szyję wierzchowca, na którym siedział jego zdezorientowany przeciwnik. Pechowe zwierzę natychmiast runęło na ziemię. Viridoviks nie miał pojęcia co stało się z jeźdźcem, bo odwracał się już do drugiego z bandytów, ale ten uciekł przed nim.

Roześmiał się donośnie.

— Wracaj do mamusi, ty tchórzliwy śmierdzielu! A na przyszły raz namyśl się dobrze, zanim zajmiesz się męską grą!

Krew skapywała z jego miecza, kiedy zakręcił nim nad głową. Po to właśnie są bitwy — pomyślał — żeby ukorzyć przeciwnika, czy to mieczem, czy samym sprytem. Poczucie siły, które dawała mu walka, uderzało do głowy i szumiało w żyłach niczym mocny kavass.

Odsunął opadające mu na oczy długie, rude włosy i rozejrzał się dokoła próbując ocenić, która ze stron bliższa jest zwycięstwa. Nie było to łatwe. Bitwy nomadów rozciągnięte były na ogromnej przestrzeni i układ walczących zmieniał się z każdą chwilą. Co gorsza, nie bardzo umiał odróżnić swoich sprzymierzeńców od wrogów.

Po chwili dojrzał, że na środku pola walki rozgrywała się jakby mniejsza bitwa w bitwie — to Anakhar z Cętkowanych Kotów walczył z dziką zawziętością przeciwko Krobyzowi ze Skaczących Kozłów. Zdawało się, że właśnie tam skupiła się większość sprzymierzeńców Varatesha nie należących do jego bandy, o czym świadczyły powiewające nad nimi sztandary. Zgadzali się na to, by walczyć obok jego czarnej flagi, ale woleli nie zbliżać się za bardzo do renegatów, których była znakiem.

W rezultacie, ludzie Anakhara byli w mniejszości i coraz mocniej na nich naciskano. Targitaus machał ręką, wzywając syna na ratunek. Batbaian zaatakował od lewej. W odróżnieniu od Viridoviksa, bez zastanowienia wiedział, kto jest wrogiem kto przyjacielem. Jego jeźdźcy wypełnili powiększającą się z każdą chwilą lukę, zmuszając przeciwnika do odwrotu. Podniesieni na duchu, wojownicy Cętkowanych Kotów walczyli teraz z nowymi siłami.

Targitaus z resztą swoich ludzi zaczął okrążać lewe skrzydło banitów. Avshar spotkał się z nimi twarzą w twarz, prowadząc i ze sobą pięćdziesięciu najtwardszych i najgroźniejszych bandytów Va-ratesha, poznaczonych bliznami weteranów, którzy znali wszystkie możliwe sztuczki i sposoby walki. Byli oni uosobieniem zła, ale nigdy nie splamili się tchórzostwem — nie mieli litości dla nikogo, ale sami też o nią nie prosili.