Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Tak się chyba do hołdu nie przymusza! — wybuchnął. Uśmiech przemknął przez twarz Alypii, ale Thorisin pozostał niewzruszony.

— Cicho bądź — powiedział, i odwrócił się do jeszcze jednego uczestnika spotkania. — Nepos, czy ten twój piekielny wywar jest już gotowy?

Marek, który właściwie nie miał czasu rozejrzeć się dobrze po pokoju, dopiero teraz spostrzegł małego, grubego kapłana, który zajęty był mieszaniem i ubijaniem trzech różnokolorowych proszków.

— Już prawie, Wasza Wysokość — odparł Nepos. Uśmiechnął się do Rzymianina. — Witaj, cudzoziemcze. Dobrze znowu cię widzieć.

— Czyżby? — powiedział Skaurus.

Nie podobały mu się słowa „piekielny wywar”. Nepos był nie tylko kapłanem, ale i magiem, i to mistrzem swojego rzemiosła; mistrzem do tego stopnia, że wykładał na Akademii Videssos. Trybun zastanawiał się, czy był już tak niepotrzebny, że postanowiono go użyć jako królika doświadczalnego. Niewiele miał z życia, odkąd odeszła od niego Helvis, ale to co innego. Nepos, pogodny i zadowolony z siebie, przesypał wymieszany proszek do złotego kielicha z winem i jeszcze raz zamieszał wszystko szklanym pręcikiem.

— Nie mogę do tego używać drewna czy miedzi, rozumiecie — powiedział… może do Thorisi-na, może do Marka, a może dlatego, że przyzwyczajony byl do tłumaczenia wszystkiego jak na wykładzie. — Nie byłoby to potem za dobre.

Rzymianin mimowolnie przełknął ślinę.

Imperator patrzył na niego tym samym badawczym spojrzeniem, które musiał znosić na ostatniej naradzie w Komnacie Dziewiętnastu Tapczanów.

— Po tym jak pozwoliłeś uciec wyspiarzom, cudzoziemcze, najpierw chciałem cię odłożyć na półkę i zostawić tam, aż przykryje cię kurz. Za dobrze się dogadywałeś z Namdalajczykami, żebym mógł ci do końca wierzyć. — Nie zamierzona ironia tych słów niemal rozbawiła Skaurusa, ale Tho-risin mówił dalej, wcale nie najweselszym tonem: — Mimo to, są tu tacy, którzy nadal uważają, że jesteś naprawdę lojalny, więc dzisiaj się o tym przekonamy.

Alypia Gavra nie podniosła wzroku na Marka.

Nepos podniósł kielich, trzymając go za misternie wykończoną nóżkę.

— Pamiętasz marionetkę Avshara? — spytał Marka. — Khamortha, który zaatakował cię magicznym sztyletem, po tym jak pokonałeś Avshara w pojedynku? — Trybun skinął głową. — To jest właśnie ten sam napój, który wyciągnął z niego prawdę.

— I zabił go, kiedy już wszystko powiedział — dodał szorstko Skaurus. Kapłan skrzywił się ze wstrętem.

— To było zaklęcie Avshara, nie moje.

— Więc daj mi to — powiedział trybun. — Miejmy to z głowy.

Na skinienie Thorisina, Halogajczyk, który wykręcał prawe ramię Skaurusa, zwolnił uścisk. Autokrator ostrzegł go:

— Rozlewanie i wypluwanie nic ci nie pomoże. Zrobi się następną porcję i wlejemy ją przez lejek.

Kiedy kielich był już w jego ręce, Marek zapytał Neposa:

— Czy tu jest tylko tak w sam raz tego świństwa, czy trochę więcej?

— Może troszeczkę więcej. A co?

Trybun upuścił kilka kropel wina na podłogę.

— To dla tego miłego faceta, Thorisina — powiedział.

Videssańczycy podnieśli brwi, nic nie rozumiejąc. Słyszał jak jeden z Halogajczyków za jego plecami chrząknął ze zdumieniem. Był to toast Teramenesa Ateńczyka, który wzniósł, kiedy zmuszono go do wypicia trucizny w czasie rządów Kolegium Trzydziestu po Wojnach Pelopone-skich.

Wypił wino jednym haustem. Oprócz normalnego słodkiego smaku wyczuł proszki Neposa, cierpkie a jednocześnie znieczulające. Czekał cierpliwie, zastanawiając się czy za moment zacznie coś bełkotać, czy też będzie się zwijał i rzucał po podłodze jak otruty pies.

— No? — rzucił groźnie Thorisin do Neposa.

— Działanie bywa różne w każdym przypadku, u każdego człowieka może być inne — odparł kapłan. — Niektórzy reagują szybciej, inni dopiero po jakimś czasie.

Skaurus słyszał jego głos jakby z bardzo daleka — cała jego świadomość pławiła się w złotym blasku. Z wszystkich reakcji jakich się spodziewał, to boskie uczucie było najmniej prawdopodobne. Było ono niczym orgazm, który wcale się nie kończył, ale pozbawiony fizycznej przyjemności, otaczał wszystko transcendentną mgiełką doskonałości.

Ktoś — to był Imperator, ale w tej chwili nie miało to dla niego znaczenia — zadał mu jakieś pytanie. Chyba mu coś odpowiedział, bo słyszał także swój głos. I czemu nie? Bez względu na to, czego dotyczyło, musiało być po prostu trywialne w porównaniu ze światłością, w której dryfował. Potem dotarły do niego przekleństwa Thorisina — to też było nieważne.