Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

Morze, równie szare i groźne jak niebo, wynurzyło się nagle zza wydm spienionymi falami. Skaurus oblizał wargi i poczuł na języku sól. Żadne ślady nie znaczyły mokrego, brudnożółtego piasku.

— Gdzie teraz? — zawołał do Styppesa, przekrzykując szum fal.

— Zaraz się dowiemy, nie? — powiedział Styppes przemądrzale.

Serce Skaurusa zamarło, kiedy zobaczył niepewne ruchy kapłana. Pusty bukłak obijał się o jego bok nie wydając najmniejszego odgłosu. Udało mu się jednak wylać ostatnich kilka kropli do kielicha, ale niepewny uśmiech pijaka pojawił się na jego twarzy, kiedy próbował przypomnieć sobie zaklęcie. Trzymał nad głową wizerunek świętego Nestoriosa i bełkotał coś w archaicznym videssa-ńskim, ale nawet trybun słyszał jak się jąka i gubi co chwilę wątek. Ruchy jego ręki także były wolne i niezdarne. Drzazga w pucharze z winem pozostała zwykłą drzazgą.

— Ty pieprzony opoju — wrzasnął Skaurus, zbyt roztrzęsiony, by trzymać nerwy na wodzy. Mamrocząc coś, co mogło być przeprosinami, Styppes spróbował jeszcze raz, ale udało mu się tylko przewrócić kielich. Wino natychmiast wsiąknęło w piasek. Trybun zaklął w beznadziejnej złości.

Tytus Pullo wyciągnął rękę na południowy wschód.

— Zdaje się, że widać tam dym, panie! — wzrok Marka powędrował za jego palcem. Rzeczywiście, wygięty wiatrem słup dymu wzbijał się w niebo.

— Powinniśmy to byli zauważyć wcześniej — powiedział ze złością Senpat Sviodo. — Szlag by trafił te chmury; prawie niczym się od niego nie różnią.

— Jedziemy — powiedział Marek, wskakując na siodło. Wbił pięty między żebra konia. Zwierzę parsknęło z oburzeniem i zerwało się do biegu. Trybun odwrócił głowę na czyjś okrzyk. Styppes po raz kolejny próbował dosiąść swojego wierzchowca, jednakże z mizernym skutkiem.

— Zostawcie go! — rzucił Skaurus krótko.

Piasek wylatywał spod kopyt pędzącego na południe pościgu.

Objechali cypel i dostrzegli ognisko palące się na plaży nie dalej niż o milę. Serce Marka zaczęło bić szybciej. Wokół ognia były konie, a kilka innych pasło się nie opodal, wyszukując niewielkie kępki trawy.

— Galop! — krzyknął Senpat i spiął konia ostrogami. Reszta ruszyła za nim.

Skacząc w górę i w dół, ocierając łzy, które wyciskał wiatr, Skaurus robił wszystko, by utrzymać się na koniu. Legionista Florus miał mniej szczęścia i runął na plażę, a koń odbiegł gdzieś na bok. Worenusz roześmiał się, przejeżdżając obok bezradnego żołnierza, i omal sam do niego nie dołączył, gdy jego koń nagle się potknął.

Ponieważ Rzymianie całą uwagę musieli poświęcać jeździe, Nevrata Sviodo pierwsza dostrzegła zakotwiczony niedaleko brzegu okręt wojenny. Jego szeroki, kwadratowy żagiel był ciasno zwinięty, mały trójkątny marsel i fok żagiel utrzymywały go w jednym miejscu. Burty i pokład pomalowane były na turkusowo, by stał się jak najmniej widoczny.

Ten kolor przypomniał Markowi herb Draxa. Nagle, z bolesną pewnością zrozumiał, że nie był to statek Imperium, ale jeden z piratów łupiących wybrzeże Videssos.

Sekundę po tym jak Nevrata wskazała na morze, trybun dostrzegł długą łódź wiosłową zbliżającą się do macierzystego okrętu. Widział jak wiatr bawi się długimi włosami siedzącej w łodzi kobiety. Dwie mniejsze sylwetki kleiły się do jej boków. Patrzyła na plażę i wskazała ręką nadjeżdżających legionistów, wykrzykując coś jednocześnie. Choć nie słyszał słów, Skaurus dobrze znał ten słodki kontralt. Wioślarze przyspieszyli.

Łódź była dopiero jakieś dwieście jardów od brzegu. Zakładając strzałę na łuk, Senpat Sviodo wjechał w morze, aż woda sięgała po brzuch konia. Przyciągnął strzałę do ucha i puścił. Marek modlił się pod nosem, i sam nie wiedział, czy prosi o to by strzał był celny, czy też wprost przeciwnie.

Widział jak strzała uderzyła w wodę o kilka stóp w bok od łodzi. Wioślarze pracowali teraz jak szaleni. Senpat przygotował się do następnej salwy i zaklął głośno, kiedy przy naciąganiu pękła cięciwa. Nevrata rzuciła się do przodu podając mu swój łuk, ale był on lżejszy i miał mniejszy zasięg. Senpat strzelił — o wiele za blisko. Spróbował jeszcze raz, by udowodnić sobie, że to tylko wina łuku, potem pokręcił głową i oddał broń Nevracie. Wiedząc już, że są bezpieczni, wioślarze uspokoili tempo.

Policzki Skaurusa były wilgotne. Pomyślał, że znowu zaczęło padać, a potem zrozumiał nagle, że płacze. Upokorzony, próbował przestać, ale nie mógł. Wlepił wzrok w piasek, ukrywając piekące wstydem i rozpaczą oczy.

Kiedy łódź była już bezpieczna, wyspiarze rozwinęli główny żagiel. Natychmiast wypełnił się wiatrem. Gdy trybun podniósł w końcu głowę, przed dziobem statku piętrzyła się piana rozcinanej w poprzek fali. Marynarze na rufie napierali mocno na dwa bliźniacze wiosła, za pomocą których sterowano okrętem. Korsarz zawrócił ostro, oddalając się od wybrzeża i płynąc ze wschodnim wiatrem. Nikt z pokładu nie oglądał się na brzeg.