Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Wilgoć w dłoniach… Ostatnimi czasy często czuję wilgoć w dłoniach; jestem całkowicie wykończony. Wymęczyłaś mnie, Rin. Co, już nie śpiewasz? Już skończyłaś? Zaśpiewaj jeszcze. To przecież bardzo piękna pieśń. O mnie. Zmęczyły mnie łowy i mocno zasnę.

Ptaszyny-siostrzyny rzucają się w moją stronę z kamiennych zębów, niczym gargulce, w panice trzepocą skrzydłami, zagęszczając nasycone solą powietrze. Ich żelazne ręce wpijają się w moje ramiona. O co chodzi, kochane? Nie łudźcie się, nie zamierzam skakać z donżonu. Nie potrafię latać. W odróżnieniu od was. Już dawno chciałem spytać: skoro umiecie latać, to dlaczego stąd nie odlecicie? Wiem, co trzyma tutaj mnie — a co trzyma was? Też zaklęcie? Czy nieumiejętność poczucia się wolnym? Poczujcie się, jeszcze zdążycie… To prostsze niż się wydaje. Zapamiętajcie najważniejsze: wolność — to nie możliwość pójścia tam, gdzie chcecie. To możliwość przyznania, że nie macie gdzie i po co iść. Dlatego że w ciągu dnia w studni nie widać gwiazd. Być może widać je nocą, ale nigdy tego nie sprawdziłem.

Tupot w dole, pod nogami, spod ziemi, z mogiły… Łoskot pokrywy luku, pajęczyna cienkich białych włosów, pełne przerażenia oczy. Zielone. A mnie zawsze podobały się czarne.

Z jakiegoś powodu tak wilgotno w dłoniach.

— Co ty… zrobiłeś…? Rendalu, co zrobiłeś?!

Nieporadnie podnoszę ręce, na których zawisły ptaszynysiostrzyny. Z dłoni coś kapie… coś z nich kapie.

— Jak ty… przestań! Zatrzymaj to! O Boże, przecież ty się wykrwawisz!

Doprawdy? Ale kogo za to winić, Rin? To ty, a nie ja, powiązałaś stygmaty z poczuciem wolności. Myślałaś, że niemożliwe jest ją poczuć w tych ścianach. Ja też tak myślałem. I do tej pory nic nam nie groziło. Do tej pory byliśmy prawie szczęśliwi. Ty i ja. A teraz moje dłonie pękły, i wycieka z nich szybko życie, które tak długo trzymałaś na łańcuchu. Nie mogę go zatrzymać, rzeczywiście. Niech odejdzie. Jeśli ty możesz je zatrzymać, zrób to.

— Boże, Rendalu… Boże, Boże! Jakże ty tak, jakże ty! Przestań, przestań, proszę!

Znów płaczesz? Przestań. Nienawidzę, gdy płaczesz. Lepiej mi zaśpiewaj. O lordzie Rendalu. O mnie. Zmęczyłem się.

I gdy chwytasz wiecznie zimnymi palcami moje ręce, z których nadal płynie krew, gdy twoje koszmarne twory, tak podobne do ciebie samej, cofają się, odwracają, wznoszą do nieba, gdy w dole rozlega się przenikliwe, błagalne „wio, bydlę, poszła!”, wyrywające się z suchego gardła połamanej lalki, gdy struny harfy rwą się gdzieś bardzo, bardzo daleko, na czoło spada mi pierwsza kropla deszczu. Chcę myśleć, że to deszcz. To moje prawo — decydować, czyje łzy płyną po mej twarzy.