Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Z donżonu widać morze.

Stoję na samym szczycie, obok otwartego luku, skrzyżowawszy ręce na piersi, i patrzę na białe grzebienie, z niesłyszalnym tu rykiem zwalające się na przybrzeżne skały. Ptaszyny-siostrzyny siedzą na zamkowej ścianie, nieopodal. Mizariel czyści pióra Patoel, ta z błogości mruży oczy, nie spuszczając ze mnie drapieżnie uśmiechniętego spojrzenia. Od czasu, gdy próbowałem rzucić się z tego donżonu, ani na minutę nie zostawiają mnie samego. Ale dziś po prostu wyszedłem pooddychać morzem. Duszne powietrze zamku źle na mnie działa.

Nerina niepokoi się. Nie uciekałem już od ponad miesiąca. Z początku cieszyła się, teraz zdenerwowała się nie na żarty. No cóż, przynajmniej jakieś świeże tchnienie w łączące nas stosunki. Nie upiłem się ani razu przez ten miesiąc, nie biłem jej, nie pozwalałem jej bić siebie (czasami przydarzają jej się ataki histerii, i bezpiecznie jest przetrzymać je w milczeniu — szybciej się uspokoi). Jednym słowem — rodzinna idylla. Codziennie zadręcza mnie pytaniami, ocha, wzdycha, czyta na głos powieści rycerskie, szybciej zaspokaja się w łożu i nie zbliża się do harfy. I — trzeba jej przyznać — nie śpiewa o lordzie Rendalu. Ale i tak nie jest to konieczne. Idiotyczna piosenka utkwiła mi w głowie, obracając się w niej raz po razie niczym nóż w ranie. Dlaczego tak późno wróciłeś, lordzie Rendalu… Dlaczego tak późno?

To wszystko, co mi pozostało. Nerina ma rację: nie ma wyjścia, i to nawet nie jej wina. Prędzej moja. Całe moje umiłowanie wolności. Nie potrafię żyć bez tego uczucia. Odchodzę znów i znów nie dlatego, że naprawdę mam nadzieję uciec z Zimowej Agonii, lecz dlatego, by choć przez chwilę je poczuć. Z początku miałem nadzieję, że zdołam łatwo zmusić się do zapomnienia o tym. Wydawało mi się, że to nie jest takie trudne. Starałem się nie myśleć, opuszczałem zamek z zamkniętymi oczyma, ratując się przed kuszącym widokiem dalekiego grzbietu, brnąłem na oślep, powtarzałem w pamięci tabliczkę mnożenia, odsuwałem od siebie to uczucie, jak tylko pierwsze jego iskry rozbłyskiwały w mej duszy I tylko wycierałem mokre dłonie. Nie wiem z czego.

Nadaremnie. Łyk górskiego powietrza, zbędnych dziesięć kroków — i wszystko zaczyna się od nowa. Krąg zamyka się. Staję się wolny co znów odbiera mi wolność. I tak w nieskończoność.

Pozostaje donżon i poszarpane kłęby szarej piany daleko w dole, pod nogami. Okrągły dach, niczym koło, niczym błędny krąg mojego uwięzienia. Mierzę spojrzeniem odległość do ziemi, potem do ptaszyn-siostrzyn. Nie ma o czym marzyć: reakcję maleńkie mają nadzwyczajną. Nie zdążę przelecieć nawet połowy drogi. Również i ta wolność nie jest mi dana. Chociaż jest inna. Być może lepsza od tamtej, pierwszej, której — najwyższy czas przyznać to przed sobą — nigdy nie odzyskam. Okrągła wieża — krok poza nią — krzemienna podłoga. Ściany zaklęcia — krok wstecz — inna wolność. Co tam, za tą bramą — wszystko mi jedno. Coś innego, to wystarczy. I przecież wystarczy jeden krok, niech to diabli, tylko jeden krok! Tylko nie po okręgu, nie w kręgu tego cholernego donżonu. W bok, tam, gdzie nie będzie oparcia pod nogą… I szybko, szybko — w dół, dopóki nie zdążyły złapać… Uciec, póki nie zdążyły dogonić i odstawić z powrotem. Ale ptaszyny mają zbyt dobrą reakcję. Jeśli spadnę, rzucą się do mnie w okamgnieniu. Uratować mnie mogło co najwyżej zaskoczenie, które wygra dla mnie kilka sekund. Ale co może zadziwić ptaszyny-siostrzyny? Ha, chyba tylko to, gdybym upadł w górę, a nie na dół… Nie runął na ziemię, lecz rozłożył ręce i wzleciał.