Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

7

— Przecież on nie jest niebieski! — oświadczyła Felicja. — Jest brązowy.

Sterująca łódką Madame wyminęła leżący na płyciźnie pniak.

— Brązowej barwie brak pewnej dystynkcji. Kompozytor chciał oddać piękno rzeki.

Przyglądająca się okolicy dziewczyna parsknęła pogardliwie.

— To miejsce nie jest warte wyróżnienia. Zbyt suche. Wygląda, jakby od miesięcy tu nie padało.

— Uklękła wyprostowana na dziobie łódki i przyglądała się łysym brązowym zboczom przez małą lunetę Madame. Tylko w suchych jarach i na nizinach przy samym Dunaju rosły kępy zieleni. Rzadko rozrzucone błękitnawe zagajniki wyglądały, jakby były pokryte kurzem. — Widzę parę małych stadek hipparionów i antylop — powiedziała po dłuższej chwili Felicja. — Wydaje się, że na wyżynie po lewej stronie nic innego nie żyje. Krateru ani śladu. W ogóle nic szczególnego poza tym małym wulkanem widzianym przez nas wczoraj. Nie przypuszczacie chyba, żebyśmy to mogli ominąć, prawda? Ta cholerna rzeka naprawdę płynie.

— Ryszard powie nam w południe.

Od chwili gdy oddział wynurzył się z Wodnych Jaskiń, prawie dwa dni temu, starsza pani i hokeistka płynęły w jednej łódce. Klaudiusz, Marta i Ryszard zajmowali drugą, płynącą o kilkadziesiąt metrów w przodzie po bystrym nurcie Jasnego Ystrollu. Pomimo suszy posuwali się bardzo szybko, ponieważ rzeka była zasilana w większości wodami z Alp, które błyszczały bielą daleko na południu. Zeszłej nocy wyciągnęli łodzie na zarośniętą żwirową łachę pośrodku rzeki, gdyż Straszydło przestrzegło ich przed nocowaniem na brzegu. W późniejszych godzinach, kiedy zbudziły ich śmiechy hien, byli mu za to wdzięczni. Klaudiusz powiedział im, że niektóre z plioceńskich gatunków hien miały wielkość dużych niedźwiedzi i były nie tylko padlinożercami, ale także pożerały żywą zdobycz.

Nawigację umożliwiała im jedna drogocenna mapa. Jeszcze podczas pobytu w Drzewie Ryszard odrysował istotne części trasy ze zblakłego, drogocennego egzemplarza plastykowej Kummerley und Frey Strassenkarte von Europa (Zweitausendjahrige Ausgabe), którą stęskniony członek Motłochu przechowywał jako największy swój skarb i pamiątkę przyszłych czasów. Stara mapa drogowa była niewyraźna i trudna do odczytania, Klaudiusz zaś ostrzegł Ryszarda, że zlewisko plioceńskiego Dunaju wkrótce znacznie się zmieni w epoce lodowej, gdy ogromne ilości gliny morenowej zostaną zmyte ze stoków Alp. Dopływy górnego Dunaju pokazane na mapie, w pliocenie muszą się znajdować zapewne w innych miejscach, natomiast łożysko wielkiej rzeki powinno leżeć bardziej na południe, poskręcane nie do poznania. Trudno się było spodziewać, że drogowskazy z Epoki Galaktycznej doprowadzą podróżników do krateru Ries. Ale nawet po sześciu milionach lat pozostawała niezmienna jedna cenna wskazówka starej mapy: dokładna odległość w kilometrach po równoleżniku od południka Wysokiego Vrazlu (alias Grand Ballon) do Ries (zaznaczonego na mapie jako przyszłe miasto Nórdlingen, leżące na przyszłej Ziemi w zwykłej, płaskodennej kotlinie). I niezależnie od tego, jakimi zakolami wił się Ystroll, musiał przecinać południk Ries. O ile Ryszard zdołał odczytać z rozpadającej się plastykowej mapy drogowej odległość, wynosiła ona w linii prostej dwieście sześćdziesiąt kilometrów, czyli trzy i pół stopnia długości wschodniej od „zerowego południka” Wysokiego Vrazlu.

Dokładny ręczny chronometr Ryszard nastawił ściśle w południe w Wysokim Vrazlu i starannie zbudował zaimprowizowany kwadrant do pomiarów kąta położenia Słońca. Każdego dnia w południe kwadrant wskazywał im lokalny czas, a różnica między nim i południem na południku zerowym odczytanym z chronometru była podstawą obliczenia długości geograficznej. Gdy osiągną przecięcie Dunaju z południkiem Ries, pozostanie im tylko pomaszerować prosto na północ, by dotrzeć do krateru…