Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Amerie wrzasnęła, a Uwe zaklął paskudnie, bo nagle ujrzeli, jak Khalid walczy z gorgoną. Zamiast włosów Khalid trzymał kłąb wijących się żmijek wyrastających z głowy Sigmunda. Ugryzły go. Zatopiły kły jadowe w ciało Khana, które natychmiast spuchło i zadygotało. Prawie śmiertelny jad popłynął błyskawicznie naczyniami krwionośnymi do serca Khalida.

— Stój, powiedziałem! — ryknął zaniepokojony kowal. Odruchowo jego prawa ręka napięła się i wbiła metalowy koniec żelaznego ostrza lancy we wgłębienie pod krtanią potwora.

Stworzenie wydało gardłowy skrzek i zwiotczało. Khalid odskoczył od przewracającego się ciała, jednocześnie upuszczając lancę, która z głuchym odgłosem upadła na ziemię obok nieżywego przemieńca. Amerie i trzech pozostałych mężczyzn patrzyli na to dziwne stworzenie. Mogło ważyć najwyżej dwadzieścia, trzydzieści kilogramów. Po małych spłaszczonych wymionach rozpoznali, że jest to samica. Nagą czaszkę potwór miał potwornie zniekształconą, jakby ją naciśnięto tuż nad oczami i wyciągnięto do tyłu i na boki w trójkątny kościany kołnierz. W miejscu nosa miał dziurę, a jego dolna szczęka była potężna, z rzadkimi pieńkami zębów. Jego korpus był niemal kulisty, a kończyny pajęczo cienkie. Lewej łapy brakowało.

— To nie jest… Firvulag — powiedziała z trudem Amerie.

— Wyjec — wyjaśnił Burkę. — Niektórzy biologowie sądzą, że to zmutowani Firvulagowie. Zdaje — się, że każdy z nich ma inną postać rzeczywistą. Wszystkie obrzydliwe.

— Rozumiecie, czego ona próbowała, prawda?

— Khalidowi drżał głos na skutek szoku i żalu. Pomacał swą lewą rękę; była nie uszkodzona. — Zobaczyła, jak zabijamy jej samca żelazem i chciała wykryć, co to za nowa broń. Musiała wobec tego zaczaić się na Sigmundem, gdy szedł na końcu i… zająć jego miejsce. Odcięła sobie rękę, by nie nieść żelaza.

— Ale oni nigdy nie przebierali się za ludzi!

— zauważył Uwe. — Jaki mogła mieć powód?

— Spójrzcie na nią — powiedziała Amerie.

— Ubrana w łachmany. — Uklękła w smudze światła bijącej z drzwi domu, by zbadać ciało upiorka.

Jeden z butów z nie wyprawionej skóry, noszony przez Wyjca, zsunął się podczas walki; odsłoniła się miniaturowa humanoidalna stopa, ale tak doskonale ukształtowana, jakby należała do ludzkiego dziecka. Na pięcie miała okropny bąbel. Stało się jasne, że ta mała istota musiała bardzo wyciągać nogi, by dotrzymać kroku szybszym od niej ludziom.

Zakonnica nałożyła jej but, wyprostowała cienkie nogi stwora i zamknęła mu martwe oczy.

— Była bardzo uboga. Może miała nadzieję zdobyć cenne informacje, by je później sprzedać.

— Normalnym Firvulagom? — zapytał Burkę.

— Albo Tanom. — Mniszka wstała i otrzepała przód swego białego habitu.

— Mogli być też inni — powiedział Khalid. — Inni, którzy obserwowali nas przy piecu hutniczym. Jeśli ta mogła zmienić wygląd na ludzki, jak możemy mieć pewność…

— Burke podniósł żelazne ostrze, chwycił rękę hutnika i pociągnął tępym ostrzem lancy po jego skórze. Z rany wypłynęło kilka kropli ciemnej krwi.

— W każdym razie ty jesteś wystarczająco autentyczny. Natychmiast idę zbadać resztę brygady. Później wymyślimy coś mniej prymitywnego. Może ukłucie szpilką? — Kulejąc szedł już w stronę łaźni.

Uwe i Khalid wciągnęli drogocenne worki z żelazem do porośniętej różami chaty, po czym powrócili do Amerie nadal stojącej nad ciałem Wyjca. Trzymała w rękach kotka, który ciągle jeszcze cicho powarkiwał.

— Co z nią zrobić, Siostro?

Amerie westchnęła.

— Mam duży kosz. Może zechcecie ją zanieść dla mnie do chłodni. Jutro będę musiała zrobić jej sekcję.