Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Stary Kawai zacisnął zwiędłe wargi.

— Nie mamy sposobu wyprodukować więcej niż trzysta hełmów i napierśników z impregnowanej skóry do godziny zero. Wiesz, jak długo trzeba ten materiał kształtować i suszyć, nawet na formach z gorącym piaskiem. Ochotnicy będą musieli iść w większości z gołymi tyłkami, chyba że zechcesz to odebrać naszym ludziom. Do shimasho? Zrobiłem co mogłem, ale nie jestem czarodziejem.

— Na te braki nic nie poradzimy — odrzekł uspokajająco Burkę. — Co z sieciami maskującymi?

— Wielką zakładamy jutro na wypadek, gdyby wcześniej wrócili z kosmicznym lataczem. — Zasuszony starzec rzucił Wodzowi niespokojne spojrzenie. — Czy szczerze myślisz, Peo, że mają jakąś szansę?

— Niewielką — przyznał Burkę. — Ale nie porzucimy nadziei do ostatniej godziny przed Rozejmem… Ratownictwo?

— Bandaże płócienne gotowe — odezwała się Amerie. — Magazynujemy oliwę i alkohol, i wszystkie antybiotyki, jakie udaje się nam wyskrobać. Piętnastu bojowców otrzymało podstawowe przeszkolenie w pierwszej pomocy na linii frontu. — Przerwała z miną pełną determinacji. — Chcę, abyś zmienił zdanie co do mojej obecności w walce, Peo. Na miłość boską, kiedyż będą mnie potrzebowali bardziej niż podczas bitwy?

Indianin potrząsnął głową.

— Jesteś jedynym naszym doktorem. Prawdopodobnie jedynym w całym Motłochu. Nie wolno nam aż tak ryzykować. Trzeba myśleć o przyszłości. Jeśli wyzwolimy Finiah, będzie można pomyśleć o zdjęciu obróż innym lekarzom. Jeśli poniesiemy porażkę, a wojsko cofnie się za Ren do miejsca koncentracji… wiele wody upłynie do następnej wojny. Nasi bojownicy sami będą opatrywać swe rany. Ty zostajesz tu.

Zakonnica westchnęła.

— Przemysł — powiedział Burkę.

— Przynieśliśmy dwieście dwadzieścia kilo żelaza — oznajmił Khalid. — Czterech naszych zginęło. Zostało nam dosyć wykwalifikowanych ludzi, by rozpocząć wykańczanie uzbrojenia, gdy tylko się trochę prześpimy.

Rozległy się przyciszone gratulacje.

— Zaopatrzenie.

— Mamy dość zapasów, żeby wyżywić pięćset osób przez dwa tygodnie — odrzekła Marialena.

— Nie obejmuje to pięciu ton żelaznych porcji, które rozdzielimy wśród bojowników udających się do obozu. Nie będzie żadnego gotowania nad Renem, bo Tanowie mogliby zauważyć dym. — Wyciągnęła chustkę z rękawa i otarła nią szerokie czoło. — Te biedaki będą już przeklinać pemikan i suszone korzenie sitowia, nim się to wszystko zacznie.

— Jeśli tylko to będą musieli przeklinać — zauważył Burkę — to ich szczęście. W porządku, zostaje jeszcze moje sprawozdanie. Naczelny Dowódca. Otrzymałem wiadomość od Pallola, głównodowodzącego Firvulagow, że jego oddziały będą w gotowości bojowej przez trzy ostatnie dni września. W optymalnych okolicznościach podejmiemy atak przed świtem dwudziestego dziewiątego, co daje nam pełne dwa dni do oficjalnego rozpoczęcia Rozejmu pierwszego października o wschodzie słońca. Od tego momentu ludzie działają na własną rękę, i lepiej, by Finiah było już gotowe do operacji oczyszczającej. Później na radzie wojennej podam więcej szczegółów. Okay? Teraz nowe tematy. Sprawę szpiega Wyjców będziemy uważać za wpisaną już do porządku i przesłaną do Bezpieczeństwa Publicznego dla dalszej akcji.

— Wykończenie broni żelaznej — powiedział Khalid. — Moi ludzie założą osłonę dźwiękochłonną w jednej z wentylowanych jaskiń i przerobią ją na kuźnię. Będzie mi potrzeba trochę pomocy od ludzi Phila.

— Dalsze nowe tematy?

— Będzie nam potrzeba więcej napojów alkoholowych — oświadczyła Marialena. — Miodu albo piwa od Firvulagow. Nie można dopuścić, by ochotnicy wychlali nam młode wino.

Burkę zachichotał.

— W żadnym wypadku. Uwe, czy dasz o tym znać facetom w Wysokim Vrazel?

— Zgoda.

— Jeszcze nowe sprawy?

Amerie zawahała się.

— Może za wcześnie o tym mówić. Ale jest problem drugiego etapu planu Madame.

— Hail — zawołał Stary Kawai. — Jeśli w Finiah odniesiemy sukces, Madame będzie chciała natychmiast wysłać innych na południe!

Philemon zaniepokoił się.

— Jeśli uda nam się wykonać pierwszy etap planu Madame, to już dobrze, a cóż dopiero pozostałych dwóch. Uważam, że powinniśmy to zostawić do rozpracowania Madame, gdy wróci. To jej plan. Może ona i ta wściekła mała, Felicja, już mają coś obmyślane?

— Zawracanie gitary — mruknęła Marialena. — Ja muszę brać pod uwagę następne etapy, nawet jeśli reszta z was wykręca się od odpowiedzialności.

— Jeżeli nasi ludzie będą musieli pójść na południe bez właściwego zaopatrzenia, to kupę na głowę narżną mnie, a nie wam! Ojej… zrobię co się da.

— Dziękuję, querida — odezwał się łagodnie Wódz. — Jutro omówię z tobą możliwość podziału porcji. Myślę, że to wszystko, co teraz możemy zrobić dla drugiego i trzeciego etapu planu. Za dużo jest nieznanych czynników…