Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Felicja wzięła w dłonie głowę Ryszarda i stanąwszy na palcach pocałowała go w usta.

— Dokonałeś tego! Jak po sznurku, Piraciątko, dokonałeś tego!

— No, niech mnie diabli wezmą — odpowiedział Pirat.

— Jestem przeciwnego zdania. — Na szerokiej, — słowiańskiej twarzy Klaudiusza zakwitł triumfalny uśmiech.

— Och Madamel Grobowiec Statku! — Marcie załamał się głos, oczy napełniły łzami. — A teraz… teraz…

— Teraz rozbijemy obóz — rzekła praktyczna Francuzka. — Odpoczniemy do syta i odzyskamy siły. Od jutra zaczynamy prawdziwą pracę.

Szkielet Lugonna był uroczyście złożony w kabinie piątego z kolei zbadanego przez nich latacza.

W przeciwieństwie do pozostałych, które miały pozamykane włazy, grób Lugonna był otwarty na wszystkie żywioły. Przez długie lata ssaki, ptaki i owady robiły z nim, co chciały. Felicja, jak zawsze pierwsza, wskoczyła na drabinkę prowadzącą do nieziemskiego samolotu. Okrzyk triumfu, że nareszcie odnalazła resztki tańskiego bohatera, zakończyła wyciem przepełnionym bólem, od którego pozostałym czterem uczestnikom wyprawy włosy stanęły dęba na głowie.

— On nie ma naszyjnika! Nie ma naszyjnika!

— Angeliko! — zawołał przerażony Klaudiusz. — Użyj metafunkcji i zatrzymaj ją, nim narobi tam szkody!

— Nie ma… naszyjnika! — Krzyk piekielnej wściekłości rozlegał się echem w latającej maszynie, a po nim nastąpiły odgłosy uderzeń. Ryszard i Klaudiusz wspięli się po drabince, Madame Guderian stała w cieniu metalowych skrzydeł z szeroko otwartymi oczami, ustami ściągniętymi w grymasie z powodu wysiłku, obiema dłońmi zaciśniętymi na złotym naszyjniku. By opanować Felicję i zmusić ją do od– stąpienia od instynktownego popędu zniszczenia przyczyny jej frustracji, potrzebowała całej swej meta-funkcji zniewalania. Straszliwe rozczarowanie wywołało zbliżenie się uśpionych zdolności hokeistki prawie do granic aktywności. Starsza pani czuła, że jej własne metafunkcje są napięte do ostateczności. Trzymała, dławiła kipiący wulkaniczny wybuch całą siłą woli, równocześnie krzycząc telepatycznie: Zaczekaj! Poszukamy go! Zaczekaj!

Opór Felicji ustał tak nagle, że Madame Guderian zrobiła niepewny krok do tyłu i upadła bezwładnie w słabe ramiona Marty.

— Okey! — krzyknął z góry Ryszard. — Dałem jej po łbie. Leży bez zmysłów!

— Ale czy coś zniszczyła?! — odezwała się Marta, ostrożnie układając Madame na pokrytej pyłem ziemi.

— Chyba nie! — odpowiedział Ryszard. — Wejdź tu, Marteczko, i sama się rozejrzyj po tym draństwie. Wygląda jak coś z cholernej bajki.

Felicja leżała skulona pod ścianą kabiny latacza o wymiarach około trzech na sześć metrów. Udało jej się pochwycić ubraną w hełm czaszkę Lugonna i cisnąć ją w ataku szału na pulpit. Ale wnętrze starożytnego pojazdu było tak grubo pokryte kurzem, odchodami zwierzęcymi i innymi szczątkami organicznymi, że relikwii nic się nie stało. Klaudiusz ukląkł, umieścił głowę Lugonna na miejscu, a następnie zbadał leżące przed nim resztki legendy.

Zbroja bohatera, usiana klejnotami i pozłacana, była tak zakurzona i zaskorupiała, że przez ruchome szklane płyty i łuski jego szkielet był ledwie widoczny. Kryształowy hełm, zwieńczony miniaturką dziwacznego heraldycznego zwierzęcia, był fantastycznym i niewiarygodnie skomplikowanym okazem rzemiosła, tak wspaniałym nawet pod warstwą brudu, że zapominało się, iż służył praktycznemu celowi: odchylaniu strumienia fotonów. Klaudiusz ostrożnie podniósł przyłbicę i odczepił zachodzące na siebie płytki kryzy i przymocowane na zawiasach ochraniacze szczękowe. W czaszce Lugonna była widoczna ogromna dziura, okrągła jak nakreślona cyrklem, dwunastocentymetrowej średnicy, wybita od okolicy między oczodołowej aż do tylnego sklepienia.

— A więc co do tego opowieść była prawdziwa — mruknął starszy pan. Nie oparł się chęci zbadania czaszki na cechy odmienne od ludzkich. W większości różnice były bardzo małe, ale Tanowie mieli tylko trzydzieści zębów, byli wyraźnie długogłowi i bardzo mocno zbudowani. Nie licząc anomalii w umiejscowieniu niektórych szwów i przewodów pni nerwowych, czaszka Tanu wyglądała na niemal zupełnie ludzką.

Ryszard rozejrzał się po kabinie. Zanotował w pamięci gliniane gniazda os na prawie wszystkich ścianach, poszarpane pokrycie na wręgach, obnażony ceramowy szkielet luksusowego niegdyś przedziału. Jeden z otwartych przednich luków służył teraz osom za ul.