Dzieci Boga [Children of God - pl]

— Nawet mała zmiana może podminować cały system — zauważył Joseba, wciąż przejęty tym pomysłem. — A jeśli coś, co powiedziałeś albo zrobiłeś, wpłynęło na Kitheriego albo na innych Jana’atów? To by oznaczało, że to, co się wydarzyło, jest… — Urwał, bo Sandoz nagle wstał i przeszedł w drugi koniec pomieszczenia.

— Jakie, Josebo? Możliwe do wybaczenia? — zapytał. — Do zniesienia? Tak? Jakieś lepsze?

— To by odkupiło to, co ci zrobiono — powiedział cicho Sean Fein. Prawie się ugiął pod spojrzeniem tych czarnych, twardych jak stal oczu, ale zmusił się do mówienia dalej. — Sandoz, przecież tego się nigdy nie wie! — krzyknął. — A co by się stało, gdyby ta cholerna austriacka komisja przyjęła młodego pana Hitlera do szkoły artystycznej? Malował zupełnie przyzwoite pejzaże i architekturę. Może gdyby dostał swój nędzny dyplom, losy świata potoczyłyby się inaczej?

— Parę słów, Emilio! — powiedział John nalegającym tonem. — Akt dobroci, miłości albo odwagi…

Sandoz stał nieruchomo z opuszczoną i odwróconą od nich głową.

— No dobrze — powiedział chłodno, podnosząc głowę. — Na użytek tej dyskusji przyjmijmy, że niezamierzone konsekwencje mogą być zarówno dobre, jak i złe. Kłopot w tym, jeśli już chodzi o mój przypadek, że nigdy nie dano mi możliwości wygłoszenia Hlavinowi Kitheriemu lub jego towarzyszom poruszającego kazania o wolności lub bezcenności dusz jana’atańskich, ruńskich czy ludzkich. — Zamilkł, czekając z zamkniętymi oczami. Był zmęczony, rzecz jasna. — Nie przypominam sobie, żeby mi pozwolono wypowiedzieć choćby jedno słowo. Wyłem, krzyczałem, to prawda… ale obawiam się, że w tym wyciu nie było słów, które ktokolwiek by rozumiał. — Znowu zamilkł i zaczerpnął głęboko powietrza, a potem wypuścił je powoli, zanim na nich spojrzał. — I walczyłem, żeby nie dać się wziąć tym jebakom, ale nie sądzę, by nawet najbardziej miłosierny obserwator uznał to za pokaz męstwa. Zdumiewający pokaz daremności i bezsilności, o tak, to mogło przyjść komuś do głowy.

Jeszcze raz przerwał, oddychając z wysiłkiem.

— Więc, jak widzicie — powiedział w końcu — nie sądzę, by istniał choć strzęp nadziei, że ktokolwiek wyciągnął jakieś budujące wnioski na temat świętości życia albo politycznej wartości wolności podczas mojego… posługiwania kapłańskiego wśród Jana’atów. I proponuję, panowie, abyśmy już nie poruszali tego tematu aż do końca naszej wspólnej podróży.