Dzieci Boga [Children of God - pl]

30. MIASTO INBROKAR: 2072 czasu ziemskiego

Są teraz za nowymi murami — zameldowała Taksayu, a jej słowa odbiły się głuchym echem po kamiennej gardzieli wieży na dziedzińcu ambasady.

— A mój pan i małżonek? — zawołała z dołu Suukmel Chirot u Vaadai, spoglądając na obute stopy Taksayu. — A Najdonioślejszy? Widzisz ich?

— Tam! — zawołała po chwili Taksayu, wskazując ręką na południe, gdzie połyskiwały zbroje. — Najdonioślejszy ma złoty napierśnik i złotą osłonę ogona. I… tak, srebrne naramienniki i płytki na lędźwiach. Ambasador przy jego lewym boku, cały w srebrze. Są na czele, za nimi szlachetnie urodzeni.

— A tamci? — zapytała Suukmel, patrząc na swoją ruńską… No właśnie, kim ona dla mnie jest, pomyślała. Już nie służącą. Często towarzyszką. Może sprzymierzeńcem? W k’sanie nie było odpowiedniego słowa. — Ilu ich jest?

Tak wielu, myślała Taksayu, czując zakazany dreszcz dumy. Jest nas tak wielu! Jak to opisać tej kobiecie, która zawsze kryła się poza zasłonami lektyki lub murami swojej posiadłości? Całe życie pani Suukmel polegało na rozpatrywaniu subtelnych struktur władzy i pokrewieństwa, na lawirowaniu w delikatnej sieci jana’atańskiej polityki, ale to, co Taksayu teraz widziała, nie było abstrakcją. To była rzeczywista potęga.

— Rebelianci są tak liczni jak włosy na ciele — powiedziała. — Jak liście marhlara. Pani, trudno ich zliczyć.

— Wchodzę na górę — oświadczyła Suukmel.

Teraz, kiedy zabrakło energii zasilającej system radiowy, miastem rządziły tylko pogłoski i Suukmel łaknęła informacji. Nie zważając na protesty Taksayu, zmusiła się do wspięcia po wewnętrznej spirali schodków, by zobaczyć to na własne oczy, ale kiedy stanęła u boku Runki i uniosła woal, zachwiała się.

— Jesteś chora? — krzyknęła Taksayu, chwytając ją za ramiona w obawie, że jej pani upadnie.

Nie! Tak! Nie jestem… — Suukmel zarzuciła woal i zamknęła oczy. Barwy wszystkiego, co znajdowało się w odległości nie większej od długości sali bankietowej, zamazywały się w plamy. — Objaśnij mi to — powiedziała, odzyskując spokój. Znowu uniosła woal. — Powiedz mi, co widzę. Wszystko miesza mi się przed oczami., Taksayu zrobiła, co mogła, wskazując obiekty znane Suukmel ze słyszenia. Budynki wyglądały jak zabawki, a drzewa a ‘aja, podobne do tych, które ocieniały dziedziniec ambasady, wydawały się gałązkami lub sadzonkami albo w ogóle nie można ich było wyłowić z tej plątaniny kształtów. Runowie byli plamkami, węzełkami w pozbawionym desenia dywanie. Bezsensowna mieszanina barw i kształtów powodowała u niej mdłości. Po chwili poddała się i wróciła na dół.

To małe kamienne pomieszczenie na parterze wieży było jej ostatnią twierdzą, ostatnim schronieniem, bo cała ambasada pełna była uchodźców. Idąc za przykładem Hlavina Kitheriego, Ma Gurah Vaadai przyjmował ich tylu, ilu mógł wyżywić, ale to Suukmel musiała żyć na co dzień z konsekwencjami tej wspaniałomyślności. Dokonano uboju wszystkich Runów poza służbą osobistą; ci, którzy pozostali, byli tak obciążeni pracą, iż trudno się było dziwić, że tak wielu uciekło z miasta, by przyłączyć się do rebeliantów. Nawet śmiałe reformy Najdonioślejszego nie przygotowały jana’atańskich kobiet do życia pod jednym dachem z obcymi. Nikt już nie wiedział, kto rządzi, kto jest wyższy, a kto niższy rangą. Kłótnie wybuchały raz po raz, zbyt często kończąc się poharatanymi twarzami i krwawiącymi brzuchami…

— To musi być ten cudzoziemiec, Fia! — krzyknęłaTaksayu, wyciągając rękę ponad kamiennym obramowaniem wieży.

— Naprawdę? — wydyszała Suukmel, wracając do schodków i spoglądając w górę z naprężonym gardłem. — Jak to wygląda?

— Jest bardzo małe… jak dziecko! Jak to oddycha? Nie ma nosa! I ogona. — Taksayu wzdrygnęła się. — Musi być okaleczone. Włosy ma tylko na części głowy. — Taksayu poczuła obrzydzenie, kiedy pomyślała, że Najdonioślejszy mógł pokryć takie dziwactwo. — To rzeczywiście potwór — powiedziała — jak zawsze powtarzał nasz pan.