Dzieci Boga [Children of God - pl]

Czekała cierpliwie, aż znajdzie odpowiednie słowa, przyzwyczajona do tego przy Izaaku, który potrzebował milczenia, by zebrać myśli. Po jakimś czasie powiedziała:

— Poświęcanie życia na studiowanie poezji jest godne pozazdroszczenia.

Potem odwróciła się i spojrzała na południe, ku rozległym, płaskim równinom, przez które przeszła, i pomyślała o wszystkim, co się wydarzyło od opuszczenia Trucha Sai. Pomyślała o Runach, o tym, jak bardzo ich kocha, o ich namiętnym przywiązaniu i nie kończących się rozmowach, o ich cudownej i strasznej potrzebie dotykania, mówienia, obserwowania, troszczenia się. Zamknęła oczy, zapytując się w duchu, czego właściwie pragnie.

Tego, pomyślała. Chcę żyć pośród ludu, który śpiewa, który jest na tyle spokojny, że pozwala Izaakowi myśleć. Chcę być razem z tym nieśmiałym, bojaźliwym Jana’ atą, który jest dobry dla Izaaka i który będzie dobrym ojcem. Chcę należeć do kogoś. Chcę czuć się w środku czegoś, a nie na skraju. Chcę mieć dzieci i wnuki. Nie chcę się zestarzeć i umrzeć, wiedząc, że kiedy umrę, już nigdy nie będzie nikogo podobnego do mnie.

— Nie wrócę — usłyszał Shetri, ale powiedziała to w języku, którego nie znał.

Znowu przemówiła i tym razem zrozumiał.

— Czyjś ojciec kiedyś jej powiedział, że lepiej umrzeć, niż żyć źle. Ja mówię: Lepiej żyć dobrze. — Ponownie okazał zakłopotanie, bo musiała użyć mieszaniny języków, by wyrazić taką myśl. Więc powiedziała: — Ktoś może sam wykarmić siebie i jej brata. I ciebie też, dopóki się uczysz.

Zrozumiał, że tak ma być. Przyniosła dziką zwierzynę; upieczona była twarda i łykowata, ale reszta domowników została, przekonana, że takie mięso można uczynić jadalnym, trzeba tylko trochę czasu, by je przygotować.

— Ktoś prosi o przyrzeczenie: nie będziesz jadł Runów.

Wydało mu się błahostką, prawie uzasadnioną, prawie rozsądną, by odrzucić podstawę jana’atańskiej cywilizacji, tylko dlatego, że prosiła go o to ta niezwykła dziewczyna.

— Jak sobie życzysz — odpowiedział, zastanawiając się, czy ta rozmowa też jest halucynacją, i rozpoznając nagle, że to nie wpływ narkotycznych oparów wdychanych w obrządku Sti, ale jej zapach, jej bliskość…

Nie powinien być zaskoczony. Jeśli Ha’anala jest tym kimś, za kogo uważa ją jego siostra, to wychowała się wśród Runów i parzenie się nie mogło być dla niej tajemnicą. Lecz mimo to, tego ranka, pod rozległym niebem, z trzema słońcami jako świadkami, bez weselnych gości, prócz wiatru i ziół, Shetri Laaks uznał, że po raz kolejny musi przesunąć granicę, poza którą już nic go nie zdziwi.