Ucieczka z Festung Breslau

Kair był typową angielską kolonialną aglomeracją, zlepkiem najróżniejszych stylów architektonicznych, tyglem, w którym stapiały się wpływy z całego megaregionu. Podobnie było ze strojami, od mundurów najprzeróżniejszych jednostek ze wszystkich stron Imperium Brytyjskiego po powłóczyste szaty Arabów i Beduinów wraz z ich mniej lub bardziej zeuropeizowanymi wersjami. Jednak sutanny Holmesa i Schielkego swą odmiennością robiły wrażenie na tyle, że często się za nimi oglądano. Holmes oczywiście uznał, że wyróżnianie się z tłumu jest doskonałym atutem i nikt nie będzie podejrzewał akurat ich o jakieś nieczyste sprawki. Gdyby mieli coś na sumieniu, to przecież powinni się ukrywać, usiłować wtopić w tłum, a nie wyróżniać niczym latarnie morskie. Co śmieszniejsze, ta właśnie metoda sprawdzała się idealnie.

Siedzieli w małej kawiarni naprzeciw amerykańskiej rozmównicy telefonicznej ustawionej na placu przed koszarami. Zanim Ósma Armia i towarzyszące im wojska jankeskie nie powędrowały do Włoch, było to najprawdopodobniej jedno z najbardziej ruchliwych miejsc w garnizonie. Teraz rozmównice telefoniczne stały prawie opuszczone, jeśli nie liczyć kilku żołnierzy usiłujących się dodzwonić do Anglii. Gdyby nie gestykulujący Watson, wrzeszczący coś do słuchawki, centrala wyglądałaby na prawie opuszczoną.

Schielke podniósł do ust filiżankę kawy. Jej zapach mieszał się z docierającymi tu aromatami pobliskiego targu korzennego.

-Nie sądziłem, że to wszystko tak szybko się skończy - mruknął, pociągając mały łyk. - Ciągle mam wrażenie, jakbym dosłownie wczoraj siedział z tobą w kawiarni w Breslau. Zima, śnieg, a my planujemy dokonanie niemożliwego.

-Blitzkrieg - mruknął Holmes. - Tym właśnie charakteryzuje się wojna błyskawiczna. Trzask prask i po krzyku.

-Tak. Ten atak milicji, który sprawił, że Zukerman wpadł w popłoch, to cześć operacji?

-Sianie paniki jest podstawą każdej wojny.

-Ale szkoda części skarbów, które ciągle tkwią pod ziemią.

-Zukerman dostał swoje. Za taki majątek jego ludzie postawią mu w przyszłości pomnik. A gdyby został i kontynuował wykopki, byłby idiotą ryzykującym życie.

-Masz rację, oczywiście. Przejmuje mnie jednak dreszcz na myśl, ile jeszcze zostało. I te nadajniki odzywające się nagle po miesiącach i nadające gdzieś w pustkę swój sygnał. Dla nikogo...

-Bo oni nie robili bliztkriegu, tylko długą kampanię.

Schielke dopił kawę. Sięgnął po sok cytrynowy, w którym powoli rozpuszczały się kostki lodu.

-Bardziej interesuje mnie jednak inna myśl. Znowu wracam do naszej pierwszej rozmowy.

-Tak?

-Powiedzieliśmy sobie, że każdy bierze po dwie osoby, w sumie sześć, i dzielimy nasze łupy na równe części.

-Tak, pamiętam.

-Ja myślałem, że zabiorę Ritę i Heiniego. Razem to trzy osoby. A ty tylko Watsona...

Holmes skinął na kelnera i zamówił jeszcze jedną kawę. Skądś wiedział, że gorący napój w tropikach gasi pragnienie skuteczniej niż zimny sok.

-Odpowiem od razu na obydwa twoje pytania - powiedział.

-Jakie? - Schielke na chwilę stracił wątek.