Ucieczka z Festung Breslau

-Tamci od początku wiedzieli, jak odnaleźć skarby? Mimo że system był nie do przełamania?

-Oczywiście. Skoro w żaden sposób nie potrafili dopaść papierów i map z zaznaczonymi schowkami, musieli sprawić, żeby skarby odnalazły się same.

-Chińskie laleczki - wpadł mu w słowo Schielke. - Chińskie laleczki. Powiedział mi o nich ten nieszczęsny cieśla, którego zabiłem na Hubskiej.

-Taaak... - Watson wzruszył ramionami. - Podczas pozorowanej „akcji panika”, żeby pozbyć się niepotrzebnych oczu, przywoził je Neumann.

-A profesor Nowak je teraz niszczy, żeby pozbyć się śladów.

-Mogliśmy już wtedy odgadnąć, co zawierały - przerwał im Holmes. - Zabito fachowca od układów zegarowych i speca od radiotechniki. Pewnie się czegoś domyślili i chcieli donieść. A my jak idioci nie wpadliśmy na to, jak połączyć specjalistów z tak dziwnych dziedzin z poszukiwaniem skarbów.

-Gorzej - dodał Schielke - poruszyła cię wieść, że Rosjanie nie mają goniometrii. Ze nie są w stanie namierzyć miejsca, skąd nadaje radiostacja. I nie połączyliśmy tego z innymi faktami.

Holmes pokiwał głową.

-Tak. Umieszczali w chińskich laleczkach akumulator i radiostację. A żeby nie nadawał niczego podczas transportu, ani nie wyczerpywała się za szybko bateria, potrzebny był jeszcze mechanizm zegarowy, który włączy cały układ w określonym czasie po wojnie.

-A antena? - spytał Watson.

-Nie wiem, jak to zrobili w szczegółach technicznych. Ale Krupmann czegoś się domyślił w ostatniej chwili. Był nawet na Politechnice i męczył speca od anten przez parę godzin. Pewnie się dowiedział. Z tym, że za późno.

-Bez sensu. - Watson.

-Co jest bez sensu? Teraz spiskowcy spokojnie wykopują skarby pod państwowym szyldem. Ich wozy goniometryczne widzieliśmy, razem z drewnianymi pudłami kryjącymi anteny dalekiego zasięgu. I kompletnie nikt im nie przeszkadza.

-Po to była ta akcja AK na autostradzie?

-Właśnie. Wiedzieli, że papiery są zaszyfrowane, a klucz leży w Berlinie. Po cholerę były im te papiery? Komandosi mieli je tylko zniszczyć, żeby nikt inny nie znał umiejscowienia skrytek.

-A Rita? - spytał Schielke.

-Chryste, no przecież ci mówiłem. Ktoś z gestapo albo SS wiedział, że Krupmann przekaże śledztwo Abwehrze. Więc dziewczyna trzymała się blisko was. Kiedy dowiedzieli się, że prowadzimy podobny interes jak ich własny, wręcz wysłali ją na przeszpiegi.

-Jak się o nas dowiedzieli?

-Pojęcia nie mam. Prawdopodobnie przez Barbela Stachera. Bo skąd on niby mógł się domyślać, że tajemniczym oficerem kripo zamieszanym w zabójstwa może być kobieta? Dlaczego cię ostrzegł?

-Ale trafił kulą w plot.

-Właśnie. Rita szpiegowała nas spokojnie i bez stresu, bo nasze pokątne interesy ją nie obchodziły. Interesował ich tylko Kolja Kirchoff i to, co złego może im zrobić. A ty, Dieter, byłeś źródłem informacji o postępach śledztwa. No ale Rita, jak to kobieta, zakochała się i przestała być godna zaufania. Dlatego wpadli w panikę i zastrzelili Nadię. A potem był zamach na ciebie. Nie przewidzieli, że Rita cię uratuje.

-Ale dlaczego się nie odzywa?

-A jak ma cię znaleźć? Rozlepić ogłoszenia, że poszukuje kapitana Abwehry? Nie zapominaj też, że jest członkiem grupy. Krok w bok i kula w łeb. Zdążyłeś, mam nadzieję, przekonać się, że to ludzie niezbyt skłonni do żartów.

Watson wyjął z kieszeni piersiówkę i pociągnął solidny łyk.

-Słuchajcie - odkaszlnął lekko. - Czy moglibyśmy skupić się na jakimś konkrecie? Na przykład: co robimy dalej?

-Konkretnie?

-Czy uciekamy jutro rano, czy pojutrze? A może dalej bawimy się w Robin Hooda?

Dłużewski potrząsnął głową.

-Obojętnie, czy nastąpił koniec świata, czy nie, prawdziwy Sherlock Holmes zawsze doprowadzał sprawę do końca.

-Aha, czyli jesteś za pozostaniem tutaj. No dobra. To głosujmy.

Watson przeliczył się, bo zapomniał o jednym szczególe. Schielke podniósł rękę z powodu Rity.

-Sami chcieliście i żeby później na mnie nie było.

-Uspokój się.

-A niech to, wy jesteście po prostu szaleni. Co chcecie zrobić? Aresztować w imieniu Milicji Obywatelskiej? Bardzo śmieszne, złodziej łapie złodzieja.

Holmes zmrużył oczy.

-Na honor mi weszli.

Watsona zatkało na dłuższą chwilę.

-To można jeszcze zrozumieć. - Watson pociągnął drugi łyk z piersiówki. - Ale mi się towarzystwo trafiło - mruknął, kiedy odzyskał głos. - Rycerz Niepokalanej z ujmą na honorze i gościu, który nie myśli głową.