Pelagia i czerwony kogut

– No, no... – zaczął, lecz Emmanuel mu przerwał.

– Ty jesteś potrzebny mnie, a ja tobie! Wszak przyszedłem do ciebie i po ciebie!

– A w jakim to znaczeniu? – Zabójca był całkowicie zaskoczony.

Czekałam przerażona – zaraz wystrzeli, za chwilę! Emmanuel zaś w ogóle nie patrzył na broń i według mnie nie bał się ani trochę. Teraz, już po wszystkim, sądzę, że było to niesłychane widowisko: bezbronny zbliża się do uzbrojonego, ów zaś cofa się i cofa drobnymi kroczkami.

– Nie ma na świecie nikogo bardziej nieszczęśliwego niż ty. Twoja dusza wzywa pomocy, albowiem Diabeł całkiem wypchnął z niej Boga. Dobro w duszy to Bóg, a zło – Diabeł. Czyż nie mówiono ci o tym w dzieciństwie?

– Aha – wyszczerzył się zabójca. – Tu cię mamy. Kazanie. No, ale to nie ten adres...

Usłyszałam szczęk odwodzonego kurka i krzyknęłam ze strachu. Emmanuel zaś, jakby nic się nie działo, odwrócił się do mnie i powiada:

– Przyjrzyj się, pokażę ci zaraz jego oblicze z dzieciństwa. Nie zrozumiałam, co ma na myśli. Oprawca też nie zrozumiał.

– Co pokażesz? – zapytał, opuszczając nieco lufę, a jego małe oczka niepewnie zamrugały.

– Twoją dziecięcą twarz – powiedział poważnie prorok. – Czy wiesz, że każdy człowiek, w każdym wieku, zachowuje swoje pierwotne oblicze, z jakim przyszedł na świat? Czasami to oblicze trudno rozpoznać. Jak by ci to wyjaśnić? Spotykają się dwaj koledzy ze szkoły, którzy nie widzieli się od trzydziestu albo nawet pięćdziesięciu lat. Przypadkowo. Patrzą na siebie i rozpoznają się – przypominają

sobie swoje dawne śmieszne przezwiska. Ich postarzałe twarze stają się na chwilę tymi, którymi były wiele lat temu. Oblicze dziecka to rzecz najprawdziwsza. Nigdy nie znika, ukrywa się jedynie pod zmarszczkami, bruzdami, brodą...

– Innym razem pogadałbym sobie z przyjemnością z tak ciekawym rozmówcą – oprzytomniał zabójca, przerywając Emmanuelowi. – Ale teraz odwróć się.

W tym strasznym człowieku coś się działo – raptem to zrozumiałam. Nie może już strzelić do proroka, patrząc mu w oczy. W myślach błagałam Emmanuela: Nie wolno ci milczeć, mów dalej!

Ale ten jak na złość zamilkł.

Podniósł powoli rękę, z dłonią skierowaną do przodu, powiódł nią z lewej do prawej i zdarzył się cud.

Zabójca zamarł nagle, ręka z pistoletem opadła, a jego wzrok utkwił jak zaczarowany w otwartej dłoni.

Czytałam o hipnozie i nie uważam jej za cud, ale tutaj cud się dokonał, i to na moich oczach.

Twarz tego człowieka zaczęła się zmieniać. Nabrzmiałe policzki wpadły, nos zadarł się nieco bardziej, zmarszczki wygładziły się, a ja ujrzałam oblicze chłopczyka – okrągłe, zabawne, ufne oblicze łakomczucha i maminsynka.

– Jasza, Jaszeńka, co ty ze sobą zrobiłeś? – wyrzekł Emmanuel cienkim kobiecym głosem. Po twarzy zabójcy przebiegł skurcz i dziwny obraz zniknął. Znowu była to pobrużdżona fizjonomia mężczyzny, który wiele i źle przeżył, i tylko oczy wciąż były po dziecięcemu szeroko rozwarte.

Odmachnąl się od Emmanuela ręką, w której miał broń. Odmachnął się i drugą – zupełnie jakby chciał się pozbyć jakiegoś omamu albo widziadła.

Potem odwrócił się gwałtownie i wypadł z grobowca.

– Czy nie wróci, żeby nas zabić? – zapytałam wstrząśnięta tym, co zobaczyłam.

– Nie – odrzekł Emmanuel. – I bez nas będzie miał się teraz czym zająć.

– Skąd zna pan jego imię? – wciąż pytałam. – Czy istotnie wołają go Jasza?

– Usłyszałem. Kiedy patrzę człowiekowi w twarz, wiele słyszę i widzę, dlatego że gotów jestem słyszeć i widzieć. To bardzo ciekawy człowiek. Całkowicie czarny, a jednak z białym znamieniem. Nie bywa tak, żeby w człowieku nie znalazła się ani odrobina białego. Z najbielszymi to samo – choćby kropelka czarnego, ale jest. Bez tego Bóg nie ma awantażu.

Tak właśnie powiedział – «nie ma awantażu».

Nie jestem w stanie przekazać właściwego mu sposobu wyrażania się i dlatego upraszczam, gdy tymczasem mowa Emmanuela jest niezwykle barwna. Przede wszystkim bardzo śmiesznie grasejuje. Mówi gładko, ale lubi, ni przypiął, ni przylatał, używać wyszukanych słów –jak chłopski samouk, który czyta gorliwie wszystko, co mu się nawinie, ale rozumie to na własny sposób.

W pierwszej chwili po ucieczce strasznego człowieka nie mogłam dojść do siebie i plotłam jakieś babskie głupstwa. Pytam na przykład:

– Czyżby nie bał się pan iść tak wprost na lufę? Odpowiedział dosyć zabawnie: