Każde martwe marzenie

Za ple­ca­mi otwie­rał im się wi­dok na roz­le­głą po­łać wy­pa­lo­nej dżun­gli, po­czer­nia­ła zie­mia strze­la­ją­ca tu i ów­dzie w górę ki­ku­ta­mi zwę­glo­nych pni. Dym, kurz pod­nie­sio­ny koń­ski­mi ko­py­ta­mi i śmier­dzą­ce opa­ry snu­ły się tuż nad grun­tem. Ja­kieś pięć­set jar­dów da­lej, na szczy­cie nie­wiel­kie­go wznie­sie­nia, uko­ro­no­wa­ne­go te­raz ni­skim wa­łem i byle jak zbi­tym czę­sto­ko­łem, roz­sie­dli się cza­row­ni­cy. Kil­ku, nie wię­cej niż pół tu­zi­na, osła­nia­ni przez kil­ku­dzie­się­ciu zde­spe­ro­wa­nych żoł­nie­rzy.

Mimo zmę­cze­nia uśmiech­nę­ła się po­nu­ro. Nie wy­szedł wam ten atak, bę­kar­ty. Praw­da? Nic nie po­szło tak, jak po­win­no.

Ro­zej­rza­ła się, ła­piąc kil­ka wy­cze­ku­ją­cych spoj­rzeń. Jej od­dział. Trzy­dzie­stu kil­ku jeźdź­ców, któ­rych przy­dzie­lił jej Pore Lun Dha­ro, głów­nie we­te­ra­nów wiel­kiej woj­ny z ko­czow­ni­ka­mi, męż­czyzn, z któ­rych każ­dy mógł­by być jej oj­cem. Taka była wła­śnie nie­wol­ni­cza ka­wa­le­ria: zbie­ra­ni­na Se-koh­land­czy­ków, wo­jow­ni­ków róż­nych ste­po­wych ple­mion i me­ekhań­skich żoł­nie­rzy.

We­te­ra­ni. Za­wo­do­wi żoł­nie­rze i szko­le­ni od dziec­ka jeźdź­cy. Do­świad­cze­ni i otrza­ska­ni z woj­ną.

Z po­cząt­ku za cho­le­rę nie chcie­li jej słu­chać.

W pierw­szym ata­ku pię­ciu z nich upie­kło się żyw­cem w ma­gicz­nych pło­mie­niach, bo zi­gno­ro­wa­li jej roz­kaz, w dru­gim i trze­cim stra­ci­ła jesz­cze po jed­nym głup­cu. Póź­niej na­uczy­li jej się ufać, czy też ra­czej uwie­rzy­li w jej umie­jęt­no­ści. Uwie­rzy­li, że ta ja­sno­wło­sa gów­nia­ra, wy­glą­da­ją­ca na wiel­kim ogie­rze tro­chę jak szla­chec­kie dziec­ko wy­bie­ra­ją­ce się na wy­ciecz­kę, na­praw­dę jest czę­ścią cza­ar­da­nu La­skol­ny­ka i na­praw­dę po­tra­fi wy­czuć, gdzie ude­rzy ma­gia.

Ber­deth skom­lał i po­war­ki­wał gdzieś w głę­bi jej umy­słu. Świat oglą­da­ny dzię­ki po­łą­cze­niu z du­chem psa miał mniej barw, za to in­ten­syw­niej­sze za­pa­chy, oraz na­bie­rał więk­szej głę­bi. Wi­dzia­ła… nie, to nie było do­bre okre­śle­nie, nie tyle wi­dzia­ła, ile sma­ko­wa­ła, czu­ła w no­sie i ustach gro­ma­dzą­cą się Moc. I tuż przed jej wy­ła­do­wa­niem, przed eks­plo­zją żaru, któ­ry zda­wał się pod­pa­lać samą zie­mię, do­strze­ga­ła ciem­ne smu­gi wi­szą­ce w po­wie­trzu, wi­dzia­ła, jak spla­ta­ją się, tań­czą i na­gle, ni­czym ści­śnię­te po­tęż­ną pię­ścią, kur­czą do cien­kich ni­tek, by w chwi­lę póź­niej eks­plo­do­wać ogniem.

Ta chwi­la wy­star­czy­ła, by mo­gli uni­kać ma­gicz­nych ata­ków. I by jej od­dział na­brał do niej za­ufa­nia. Ale ceną za to było ży­cie kil­ku lu­dzi.

— Mę­czą się, su­cze bę­kar­ty, tfu… Zmniej­sza­ją za­sięg…

Męż­czy­zna, któ­ry rzu­cił te kil­ka słów, prze­rwa­nych so­lid­nym splu­nię­ciem, był jej ofi­cjal­nym za­stęp­cą. Przed­sta­wił się jako Gar­niec i to mu­sia­ło jej wy­star­czyć. Nie wy­glą­dał na ka­wa­le­rzy­stę: ni­ski, dwa razy szer­szy w ba­rach niż ona, z dłu­gi­mi rę­ka­mi i krót­ki­mi no­ga­mi, przy­po­mi­nał ja­kie­goś kar­ła-ucie­ki­nie­ra z tru­py te­atral­nej, ale na ko­niu trzy­mał się jak wro­śnię­ty w sio­dło.

— Zmniej­sza­ją — przy­zna­ła obo­jęt­nie. — Ale to wciąż za dużo. Ile ma­cie strzał?

— Osiem… tu­zin… sześć… dzie­więć… — po­sy­pa­ły się od­po­wie­dzi.

Po­ło­wa jeźdź­ców mia­ła łuki, zdo­by­te głów­nie na Sło­wi­kach, bar­dzo zresz­tą do­bre, ale z po­ci­ska­mi za­czy­na­ło być kru­cho. Zbli­ży­li się już do po­zy­cji cza­row­ni­ków na za­sięg strza­łu, po­sy­ła­li im więc za każ­dym ra­zem po kil­ka upo­min­ków, by zmu­sić ma­gów do więk­szej kon­cen­tra­cji i dłuż­sze­go ko­rzy­sta­nia z Mocy. Zmę­czo­ny cza­row­nik to mar­twy cza­row­nik, a oni bar­dzo chcie­li po­za­bi­jać tych kur­wich sy­nów.

Gdzieś z boku, zza kłę­bów dymu i wil­got­nych opa­rów, któ­ry­mi ka­zi­ła po­wie­trze po­pa­rzo­na zie­mia, usły­sze­li wrza­ski i na­ra­sta­ją­cy tę­tent ko­pyt. Ko­lej­na gru­pa po­wstań­czej kon­ni­cy szła do ata­ku. Są­dząc po prze­cią­głym, wwier­ca­ją­cym się w uszy okrzy­ku bo­jo­wym, na jej cze­le sta­ła Da­ghe­na. Po­win­na za­jąć cza­row­ni­ków na kil­ka dłuż­szych chwil.

— Ty. — Ka­ile­an wska­za­ła naj­młod­sze­go z od­dzia­łu, — Tak, ty. Jak masz na imię?

— Awon.

Męż­czy­zna, któ­ry i tak wy­glą­dał na star­sze­go od niej o do­bre dzie­sięć lat, uśmiech­nął się, za­kło­po­ta­ny. Zu­peł­nie jak­by krę­po­wa­ło go już to, że tyl­ko zwró­ci­ła na nie­go uwa­gę.

— Do­brze, Awon. Po­je­dziesz do tego wa­sze­go Bły­ska­wi­cy i przy­wie­ziesz co naj­mniej dzie­sięć koł­cza­nów. Peł­nych koł­cza­nów. Ga­lo­pem.