Każde martwe marzenie

Na­gle wo­kół za­świ­sta­ły po­ci­ski, roz­le­gły się gar­dło­we okrzy­ki i wprost na nich wy­ło­nił się z lasu sze­reg opan­ce­rzo­nej pie­cho­ty. Od­sko­czy­li od nie­go, cwa­łu­jąc przez sto kro­ków wzdłuż ścia­ny tarcz i szy­jąc z łu­ków tak szyb­ko, jak tyl­ko po­tra­fi­li. Strza­ły grzę­zły w drew­nie, tyl­ko kil­ka zna­la­zło szcze­li­ny w for­ma­cji pie­szych, ale nie za­uwa­ży­ła, by któ­ry­kol­wiek z żoł­nie­rzy choć­by się za­chwiał. Po­tem wpa­dli mię­dzy drze­wa, po­chy­la­jąc się w sio­dłach i usi­łu­jąc się nie po­gu­bić i nie dać się ga­łę­ziom ścią­gnąć na zie­mię.

Kil­ka chwil póź­niej na­tra­fi­li na od­dział po­wstań­czej jaz­dy pod do­wódz­twem sa­me­go Pore Lun Dha­ro i do­sta­li garść in­for­ma­cji. Wróg nad­cho­dził z za­cho­du, pół­no­cy i po­łu­dnia, ota­cza­jąc głów­ne obo­zo­wi­sko nie­wol­ni­ków pół­pier­ście­niem ognia i sta­li. Wschód na ra­zie nie był ata­ko­wa­ny, ale na­wet głu­piec do­my­ślił­by się, że plan na­cie­ra­ją­cych po­le­ga wła­śnie na wy­pchnię­ciu po­wstań­ców na wschod­nie rów­ni­ny, gdzie po­zba­wio­nych osło­ny lasu ka­wa­le­ria roz­nie­sie na ko­py­tach, a sło­nie wdep­czą w zie­mię. Nie wie­dzie­li jesz­cze, kto ata­ku­je, ale to była re­gu­lar­na ar­mia. Wspo­ma­ga­na przez co naj­mniej kil­ku­dzie­się­ciu ma­gów. Krwa­wy Ka­hel­le or­ga­ni­zo­wał opór, a garść kon­nych i lek­ka pie­cho­ta mia­ły ku­pić mu czas, na­wet je­śli trze­ba się bę­dzie przy­piec – były Bły­ska­wi­ca dzi­ko wy­szcze­rzył zęby, prze­ka­zu­jąc im te wie­ści.

La­skol­nyk uśmiech­nął się tyl­ko na te sło­wa i roz­dzie­lił cza­ar­dan. Sko­ro nie moż­na ucie­kać, to trze­ba się bić, a le­piej nie ry­zy­ko­wać, że cały od­dział zgi­nie w jed­nej po­tycz­ce. No i wy­glą­da­ło na to, że jako je­dy­ni dys­po­no­wa­li umie­jęt­no­ścia­mi, któ­re mo­gły choć tro­chę zrów­no­wa­żyć obec­ność cza­row­ni­ków.

Ka­ile­an na­wet so­bie nie wy­obra­ża­ła, że bi­twa może mieć tak cha­otycz­ny prze­bieg. Gdy­by nie Ber­deth, już po pierw­szym star­ciu dżun­gla po­łknę­ła­by ją i nie wy­pu­ści­ła. Ale dzię­ki du­cho­wi psa za­wsze wie­dzia­ła, gdzie są wro­dzy ma­go­wie, ich li­nia wy­glą­da­ła jak skła­da­ją­cy się z kil­ku­dzie­się­ciu szkar­łat­nych pe­reł sznur ota­cza­ją­cy obo­zo­wi­sko nie­wol­ni­ków z trzech stron, więc wie­dzia­ła też mniej wię­cej, gdzie się co­fać i gdzie ata­ko­wać.

To była na­praw­dę dłu­ga noc. Ale po­wo­li do­bie­ga­ła koń­ca. Ude­rze­nie na obo­zo­wi­sko nie­wol­ni­ków oka­za­ło się naj­więk­szym błę­dem, jaki do­wód­ca na­cie­ra­ją­cej na nich ar­mii mógł po­peł­nić, i jego atak, na­wet wspie­ra­ny cza­ra­mi, ugrzązł na zbo­czach ufor­ty­fi­ko­wa­nych wzgórz, w wą­skich do­lin­kach mię­dzy nimi, w star­ciach z prze­ciw­ni­kiem, któ­ry mimo za­sko­cze­nia nie wpadł w pa­ni­kę i nie po­szedł w roz­syp­kę. Bo w grę wcho­dzi­ła tu jesz­cze jed­na rzecz, któ­rej na­past­ni­cy nie prze­wi­dzie­li.

De­spe­ra­cja i nie­na­wiść do wła­ści­cie­li w po­łą­cze­niu z me­ekhań­ską dys­cy­pli­ną i upo­rem to było coś, cze­go Da­le­kie Po­łu­dnie nie na­uczy­ło się jesz­cze sza­no­wać. Cza­row­ni­cy za­pew­nia­li ata­ku­ją­cym prze­wa­gę tyl­ko na po­cząt­ku, gdy dało się uży­wać za­klęć bi­tew­nych wiel­kiej mocy, ale po­tem, gdy od­dzia­ły prze­mie­sza­ły się, gdy do­cho­dzi­ło do wal­ki twa­rzą w twarz, tar­cza przy tar­czy, mo­gli wspie­rać swo­ich je­dy­nie lo­kal­nie, z bli­ska, sami ry­zy­ku­jąc ży­cie. Tam, gdzie wy­pa­li­li już las, two­rzy­ły się roz­le­głe dy­mią­ce po­la­ny, na któ­rych co­raz licz­niej na­pły­wa­ją­ca na po­moc nie­wol­ni­cza pie­cho­ta mo­gła w peł­ni wy­ko­rzy­stać prze­wa­gę li­czeb­ną. I tak po dwóch go­dzi­nach na­tar­cie, za­miast wy­wo­łać cha­os, roz­pro­szyć bun­tow­ni­ków i wy­pchnąć ich z lasu, zwol­ni­ło, po­tem sta­nę­ło w miej­scu, by wresz­cie, tuż przed pół­no­cą, za­ła­mać się cał­ko­wi­cie.

Ca­ło­noc­ne star­cia, szyb­kie i krwa­we ni­czym szar­pa­na woj­na pod­jaz­do­wa na ste­pach, do resz­ty roz­człon­ko­wa­ły ata­ku­ją­cą ar­mię. Od­dzia­ły pie­cho­ty, ka­wa­le­rii i łucz­ni­ków tra­ci­ły ze sobą kon­takt, po czym, bro­niąc się roz­pacz­li­wie w od­osob­nio­nych grup­kach, były wy­ci­na­ne w pień albo ucie­ka­ły w głąb dżun­gli.