Każde martwe marzenie

Rozdział 20

Coś jak­by roz­pa­lo­ny do bia­ło­ści że­la­zny pręt po­ła­sko­tał go w kark. Gen­trell uniósł wzrok. Eu­se­we­nia Wam­lesch. Ubra­na w skrom­ny błę­kit, ma­cha­ją­ca dys­tyn­go­wa­nie wa­chla­rzem, pew­na swo­je­go jak śmierć pod szu­bie­ni­cą. Pro­mie­nia­ła ta­kim trium­fem, że dziw­ne, iż nie za­pa­li­ła się na niej suk­nia.

Suka.

— Dwa puł­ki Gór­skiej Stra­ży, Szó­sty z Be­len­den i Ósmy z Lagh, idą te­raz na tę prze­łęcz szyb­kim mar­szem. Za dwa dni do­trze do nich Dru­gi Pie­szy. Mo­że­my się tyl­ko mo­dlić, by zdą­ży­li za­mknąć ahe­rom dro­gę na po­łu­dnie. Mają się też roz­glą­dać za Szó­stą Kom­pa­nią. Je­śli rze­czy­wi­ście ci żoł­nie­rze prze­bi­ja­ją się bez­dro­ża­mi w na­szą stro­nę, może na­praw­dę są z nimi Szczu­ry i ich to­wa­rzysz­ka.

Gen­trell do­pie­ro te­raz do­strzegł, że na ka­mien­nej ma­pie kil­ku oło­wia­nych żoł­nie­rzy zbli­ża­ło się do pla­my czer­ni. Wy­glą­da­li ża­ło­śnie na tle gór.

— Ale je­śli nie… je­śli z po­wo­du głu­po­ty pod­szy­tej nie­fra­so­bli­wo­ścią i po­czu­ciem wła­dzy stra­ci­my tak cen­ne­go jeń­ca… i tych żoł­nie­rzy… Luwo ma od wczo­raj areszt do­mo­wy. Na­dal jest do­wód­cą Nory, ale nie wol­no mu opusz­czać tego zam­ku. Ma tu zresz­tą kil­ka swo­ich oso­bi­stych kom­nat, więc po­wi­nien być szczę­śli­wy. Jego przy­szłość za­le­ży od tego, jak roz­wią­że się spra­wa znik­nię­cia Szó­stej i resz­ty. Na wszel­ki wy­pa­dek wy­sła­łem też roz­ka­zy do wszyst­kich pół­noc­nych jed­no­stek, że na­tych­miast po na­wią­za­niu kon­tak­tu na­le­ży ich ode­słać do sto­li­cy. A je­śli ci żoł­nie­rze po­ja­wią się sto mil od Be­len­den, na­le­ży ich trak­to­wać jak de­zer­te­rów. Roz­bro­ić, aresz­to­wać i też wy­słać do Me­ekha­nu. Ra­zem ze wszyst­ki­mi to­wa­rzy­szą­cy­mi im oso­ba­mi. Ro­zu­miesz?

— Tak, Wa­sza Wy­so­kość.

— Py­tam, czy ro­zu­miesz, bo od dziś ty zaj­mu­jesz się tymi żoł­nie­rza­mi.

Było na­praw­dę cho­ler­nie źle, je­śli ce­sarz ofi­cjal­nie od­bie­rał tę spra­wę Pierw­sze­mu i prze­ka­zy­wał ją Gen­trel­lo­wi.

— Nie będę za­wra­cał gło­wy Dru­gie­mu, jest wy­star­cza­ją­co za­ję­ty przy Ba­gnie. Więc od te­raz to two­ja oso­bi­sta od­po­wie­dzial­ność, Trze­ci. Nie będę to­le­ro­wał nie­po­wo­dze­nia. W tej chwi­li, na mój roz­kaz, two­rzy­my na te­re­nie Me­ekha­nu sieć ma­gicz­nej łącz­no­ści, wspar­tej goń­ca­mi, żeby na bie­żą­co ak­tu­ali­zo­wać to. — Ce­sarz wska­zał na pła­sko­rzeź­bę. — In­for­ma­cja jest dla nas klu­czo­wa, za dużo się dzie­je, że­bym o nie­przy­ja­ciel­skiej ar­mii do­wia­dy­wał się do­pie­ro wte­dy, gdy na ho­ry­zon­cie zo­ba­czę dymy z pło­ną­cych wio­sek. Nora, Psiar­nia, kor­pus dy­plo­ma­tycz­ny, gil­die cza­row­ni­ków. Wszy­scy ra­do­śnie i z en­tu­zja­zmem przy­łą­cza­ją się do na­szych dzia­łań. — Gdy­by sar­kazm dało się sprze­da­wać, Kre­gan-ber-Ar­lens za­pew­ne zo­stał­by jego pierw­szym do­staw­cą w Im­pe­rium. — Na ra­zie sys­tem dzia­ła. Jak ktoś spy­ta, po co to wszyst­ko, od­po­wia­da­my, że po to, by trzy­mać rękę na pul­sie i za­po­biec woj­nie na Wscho­dzie. Je­śli za­py­ta, ile to kosz­tu­je, mó­wi­my, że mniej niż utra­ta jed­ne­go mia­sta. Wy­ja­śniam ci to, bo do­sta­niesz od­po­wied­nie pre­ro­ga­ty­wy do ko­rzy­sta­nia z tej sie­ci. Oso­bi­sta od­po­wie­dzial­ność musi być wspie­ra­na od­po­wied­ni­mi na­rzę­dzia­mi. Ro­zu­miesz?