Każde martwe marzenie

Mach­nę­ła dło­nią i dwóch słu­żą­cych po­de­szło do sto­su i opróż­ni­ło na nie­go dzba­ny oli­wy.

— Nie wiem, jak je zro­zu­mieć. Oko to ser­ce Ko­no­we­ryn, więc i ser­ce ca­łe­go księ­stwa. Ca­łe­go Po­łu­dnia. Czy ten sen ozna­cza, że Pan Ognia do­ma­ga się, by Bi­blio­te­ka zło­ży­ła w Oku da­ni­nę krwi? Czy żeby od­da­ła księ­ciu, co do księ­cia na­le­ży? Czy też cho­dzi­ło o to, że Księ­gi Krwi są naj­waż­niej­szym i je­dy­nym — pod­kre­śli­ła do sło­wo, ce­dząc je po­wo­li — po­wo­dem ist­nie­nia Bi­blio­te­ki, a resz­ta…

Mach­nę­ła po­now­nie dło­nią i po­chod­nie po­wę­dro­wa­ły na stos. Wo­lu­mi­ny bły­ska­wicz­nie za­ję­ły się ogniem. De­ana od­cze­ka­ła kil­ka chwil, aż pło­mie­nie ogar­ną je wszyst­kie.

— … resz­ta ksiąg, trak­ta­ty na­uko­we i fi­lo­zo­ficz­ne, roz­pra­wy o hi­sto­rii kró­lestw, ję­zy­kach i oby­cza­jach od­le­głych lu­dów, ro­man­se, sztu­ki te­atral­ne, opi­sy wy­praw i wę­dró­wek wa­szych uczo­nych, to pył i po­piół, nie­wart wspo­mnie­nia.

Dwie łzy spły­nę­ły po po­licz­kach Kan­his­sa z Klew, choć pło­nę­ło przed nią coś, co we­dług Su­chie­go nie było war­te tu­szu, któ­rym to spi­sa­no.

De­ana za­kla­ska­ła i słu­żą­cy dys­kret­nie od­da­li­li się na od­le­głość wy­star­cza­ją­cą, by nic nie sły­szeć.

— Je­śli Pło­mień Aga­ra ogło­si, że Bi­blio­te­ka po­win­na zaj­mo­wać się tyl­ko ba­da­niem czy­sto­ści krwi po­tom­ków awen­de­ri, jak ro­bi­ła to w pierw­szych la­tach swe­go ist­nie­nia, a resz­tę zbio­rów na­le­ży spa­lić na chwa­łę Pana Ognia, ma­ją­tek bi­blio­te­ka­rzy roz­dać ubo­gim, a pu­ste kom­na­ty za­mie­nić w miej­ski szpi­tal i przy­tu­łek dla sie­rot, to jak wie­lu lu­dzi wyj­dzie na uli­ce, by prze­ciw temu pro­te­sto­wać? Te­raz, gdy ar­mia nie­wol­ni­ków gro­ma­dzi się na za­cho­dzie, a nasi są­sie­dzi mają chrap­kę na Ko­no­we­ryn?

Pa­trzy­ła na ich twa­rze. Kan­hiss pła­kał, po­licz­ki Pon­me­riu­sza po­czer­wie­nia­ły, jak­by ktoś chlap­nął na nie szkar­łat­ną far­bą, a Po­es­sa za­ci­snę­ła usta w wą­ską kre­chę i nie od­ry­wa­ła wzro­ku od pło­mie­ni.

— Księ­stwo po­trze­bu­je wa­szej po­mo­cy. Od­da­cie mu, co naj­waż­niej­sze?

Ski­nę­li gło­wa­mi. Po­wo­li i sztyw­no, jak­by trzy drew­nia­ne ku­kieł­ki zgię­ły wy­stru­ga­ne kar­ki. Ale De­ana jesz­cze nie skoń­czy­ła.

— Bi­blio­te­ka po­trze­bu­je wa­sze­go do­świad­cze­nia i mą­dro­ści — po­wie­dzia­ła. — Nie wiem, jak za­koń­czy się po­wsta­nie, nie wiem, czy nie wy­buch­nie woj­na z ościen­ny­mi księ­stwa­mi, nie wiem, czy Pan Ognia nie oka­że nam swo­je­go nie­za­do­wo­le­nia. Dla­te­go wa­sza trój­ka na­tych­miast zaj­mie się spo­rzą­dza­niem spi­su naj­waż­niej­szych dzieł, ja­kie Wiel­ka Bi­blio­te­ka ma na sta­nie, za­bez­pie­czy je i przy­go­tu­je do wy­wie­zie­nia z mia­sta. W por­cie wy­na­ję­to dwa ma­ga­zy­ny, gdzie zgro­ma­dzi­cie to, co uzna­cie za bez­cen­ne. Ufam wam i w ca­ło­ści zda­ję się na wa­szą wie­dzę. Je­śli los nie bę­dzie nam sprzy­jał, wy­wie­zie­my je mo­rzem w bez­piecz­ne miej­sce. Do­sta­nie­cie od razu zbroj­ną eskor­tę, żeby nikt wam nie prze­szka­dzał.

Po­es­sa spoj­rza­ła na nią, a blask pło­mie­ni tań­czą­cy w oczach sta­rej bi­blio­te­kar­ki nadał jej ob­li­czu de­mo­nicz­ny wy­gląd. Uczo­na otwo­rzy­ła usta, ale De­ana nie do­pu­ści­ła jej do gło­su.

— Mo­że­cie do­brać so­bie po trzy oso­by do po­mo­cy. Wszyst­kie zbio­ry mają być ska­ta­lo­go­wa­ne i za­bez­pie­czo­ne tak, by nic im nie za­szko­dzi­ło. Zwłasz­cza po­dróż mor­ska. Wa­sze obo­wiąz­ki przej­mie Awe­lo­ney Dłu­gi Pa­lec.

Wska­za­ła na pło­mie­nie.

— Gdy stos się do­pa­li, straż­ni­cy od­pro­wa­dzą was do wyj­ścia. Pra­cę za­cznie­cie jesz­cze dziś.

Bi­blio­te­ka sta­ła się jej ocza­mi i usza­mi. A naj­za­baw­niej­sze było to, że w pra­cy uczo­nych pra­wie nic się nie zmie­ni­ło. Ra­por­ty mię­dzy po­szcze­gól­ny­mi pla­ców­ka­mi wę­dro­wa­ły jak zwy­kle, opi­sy po­ty­czek, ogni­ska po­wsta­nia, ru­chy wojsk są­sied­nich księstw, na­stro­je na pro­win­cji, sy­tu­acja za mu­ra­mi miast… Bi­blio­te­ka­rze i tak gro­ma­dzi­li i wy­mie­nia­li się tymi in­for­ma­cja­mi, tyl­ko te­raz, za­nim zo­sta­ły za­pi­sa­ne w księ­gach, tra­fia­ły do De­any. Rzecz ja­sna taka sieć mia­ła wie­le wad, kon­ni po­słań­cy po­ru­sza­ją­cy się po wie­lu re­jo­nach księ­stwa czę­sto zni­ka­li bez śla­du, go­łę­bie pocz­to­we nie były zbyt pew­ne, a łącz­ność ma­gicz­na ist­nia­ła tyl­ko mię­dzy tu­zi­nem naj­więk­szych fi­lii na Da­le­kim Po­łu­dniu. Ale i tak naj­więk­szym pro­ble­mem oka­za­ła się ilość śmie­ci, któ­re do niej tra­fia­ły.