Każde martwe marzenie

— Ow­szem, ale to może do­ty­czyć Gen­no La­skol­ny­ka.

Oba ko­la­na, to zdro­we i to cho­re, ugię­ły się pod Trze­cim Szczu­rem. W skro­niach za­hu­czał mu wi­cher, pole wi­dze­nia prze­sło­ni­ła czer­wo­na mgieł­ka.

Nie. Tyl­ko nie to. Nie La­skol­nyk. Tę gór­ską kom­pa­nię i dziew­kę ce­sarz może by i nam da­ro­wał, ale je­śli Gen­no La­skol­nyk zgi­nął, cała pierw­sza piąt­ka Nory tra­fi jesz­cze dziś na sza­fot.

Ba­lu­stra­da za­skrzy­pia­ła, gdy dło­nie Kre­ga­na-ber-Ar­len­sa, bia­łe te­raz jak po­są­go­wy mar­mur, za­ci­snę­ły się na drew­nie. W ci­szy, jaka za­pa­dła, roz­brzmiał je­den roz­kaz:

— Wszy­scy wyjść. Zo­sta­ją tyl­ko Szczu­ry i hra­bi­na.

Słu­żą­cy bły­ska­wicz­nie opu­ści­li kom­na­tę, ostat­ni za­mknął za sobą drzwi.

— Spraw­dzi pani, hra­bi­no, któ­rzy to lu­dzie i umie­ści ich w bez­piecz­nym miej­scu — głos im­pe­ra­to­ra był ci­chy i spo­koj­ny. — Usły­sze­li dość, by po­szła plot­ka, że Gen­no La­skol­nyk zgi­nął.

— Ro­zu­miem, pa­nie.

— A zgi­nął?

Gen­trell wle­pił wzrok w Sukę. No, da­waj. Za­łóż nam pę­tle na szy­je.

— Nie wie­my, pa­nie. Nasz głów­ny agent, Kciuk, prze­ka­zał wia­do­mość ka­na­łem alar­mo­wym ja­kąś go­dzi­nę temu. Przed trze­ma dnia­mi za­ata­ko­wa­no głów­ny obóz nie­wol­ni­czej ar­mii. Ten sam, do któ­re­go miał się udać ge­ne­rał. Nie wia­do­mo jesz­cze, kto to zro­bił, ale atak był po­tęż­ny, z uży­ciem ma­gii kla­sy bi­tew­nej i ty­się­cy żoł­nie­rzy. Wie­ści do­pie­ro wczo­raj do­tar­ły do Ko­no­we­ryn, co świad­czy o wiel­kim cha­osie, jaki za­pa­no­wał w za­chod­niej czę­ści księ­stwa. Kciuk za­kła­da, że to nie był ruch Pani Pło­mie­nia, tej dzi­ku­ski, któ­ra rzą­dzi Bia­łym Ko­no­we­ryn, bo cała ko­no­wer­ska ar­mia wciąż stoi pod mia­stem. Z tego, co usta­lił, atak roz­po­czę­to wie­czo­rem, a bi­twa trwa­ła całą noc i za­koń­czy­ła się wy­par­ciem więk­szo­ści nie­wol­ni­czej ar­mii ze wzgórz. Po­noć stra­ty bun­tow­ni­ków są znacz­ne. Mimo prób nie uda­ło mu się na­wią­zać kon­tak­tu z ludź­mi przy­dzie­lo­ny­mi ge­ne­ra­ło­wi, a mie­li oni od­po­wied­nie ar­te­fak­ty, by prze­ka­zać wie­ści. Więc naj­pew­niej nie żyją. Los Gen­no La­skol­ny­ka po­zo­sta­je nie­zna­ny.

Każ­de sło­wo Suki było jak ude­rze­nie mło­ta zbi­ja­ją­ce­go szu­bie­ni­cę dla eli­ty Szczu­rów. Czyż­by to już? Tu i te­raz za­koń­czy się wo­jen­ka mię­dzy wy­wia­da­mi, a Psiar­nia przej­mie i wchło­nie reszt­ki Nory?

Pal­ce ce­sa­rza za­bęb­ni­ły o ba­lu­stra­dę. My­ślał.

— Gen­trell…

— Tak, Wa­sza Wy­so­kość.

Trze­ci Szczur nie pa­mię­tał, żeby kie­dy­kol­wiek w ży­ciu te trzy sło­wa kosz­to­wa­ły go wię­cej.

— Masz dwa dni na do­koń­cze­nie dro­gi przez pu­sty­nię. I ko­lej­ne dwa, by ją wzmoc­nić. Je­śli trze­ba bę­dzie po­słać na po­łu­dnie sto dru­żyn bo­jo­wych, to mają się tam zna­leźć w mgnie­niu oka, choć­by po­ło­wie cza­row­ni­ków za­go­to­wa­ły się mó­zgi.

— Tak jest!

— Hra­bi­no.

Suk­nia za­sze­le­ści­ła, gdy Suka gię­ła się w głę­bo­kim ukło­nie.

— Pa­nie. Słu­żę i cze­kam na roz­ka­zy.

— Po­ślesz na Da­le­kie Po­łu­dnie swo­ich naj­lep­szych lu­dzi. Mo­żesz też wy­brać so­bie jed­ne­go z dy­plo­ma­tów pierw­sze­go stop­nia i wy­słać go z od­po­wied­ni­mi upraw­nie­nia­mi do tej is­sar­skiej dzi­ku­ski. Kor­pus dy­plo­ma­tycz­ny w spra­wie Gen­no La­skol­ny­ka pod­le­ga Psiar­ni, pod­pi­szę ci od­po­wied­ni do­ku­ment.

Kor­pus dy­plo­ma­tycz­ny? Dy­plo­ma­ta pierw­sze­go stop­nia? Taki, któ­ry może wy­po­wie­dzieć bez kon­sul­ta­cji ze sto­li­cą czy ce­sa­rzem woj­nę do­wol­ne­mu kró­le­stwu na świe­cie? To jak­by od­dać Suce po­ło­wę ce­sar­stwa i im­pe­ra­to­ra za męża.

— Ma­cie go zna­leźć i spro­wa­dzić do domu. Ma­cie też od­szu­kać tych cho­ler­nych gó­ra­li i tę prze­klę­tą dziew­kę. I tę małą wo­zacz­kę też, niech ją szlag tra­fi.

No tak, słu­żą­cy wy­szli. Kre­gan-ber-Ar­lens kon­ty­nu­ował:

— A po­tem ma­cie się do­wie­dzieć, kto i w ja­kim celu pró­bu­je pod­pa­lić na­sze Im­pe­rium. Wraz z resz­tą świa­ta. Ja zaj­mę się dzia­ła­nia­mi bar­dziej przy­ziem­ny­mi — ce­sarz wska­zał na mapę — a wy za­dba­cie o to, że­bym wie­dział, gdy przyj­dzie już co do cze­go, gdzie i w kogo ude­rzyć. Nie­waż­ne: bóg, de­mon, awen­de­ri, ema­na­cja spo­za Mro­ku. Nie bę­dzie­my — dło­nie wład­cy za­ci­snę­ły się w pię­ści — pion­ka­mi, oło­wia­ny­mi żoł­nie­rzy­ka­mi pa­da­ją­cy­mi w cu­dzej gier­ce. Zro­zu­mia­no?