Każde martwe marzenie

Od­dział Ka­ile­an po­słał w stro­nę oko­pu ko­lej­ną sal­wę, i jesz­cze jed­ną, ga­lo­pu­jąc tam i z po­wro­tem i wy­pa­tru­jąc re­ak­cji.

Nic. Żad­ne­go ru­chu, bły­sku że­la­za, strza­ły.

Pie­cho­ta prze­kro­czy­ła li­nię dwu­stu jar­dów.

Cho­le­ra. Cho­le­ra! Cho­le­ra!!!

— Ata­ku­je­my! — krzyk­nę­ła, za­wra­ca­jąc To­ry­na w stro­nę oko­pu.

Nie moż­na po­zwo­lić ma­gom na chwi­lę kon­cen­tra­cji, na rzu­ce­nie ostat­nie­go, na­pę­dza­ne­go de­spe­ra­cją i prze­ra­że­niem cza­ru.

Po­mknę­li ku wa­ło­wi, nie­mal przy­kle­je­ni do koń­skich kar­ków. Strza­ły na cię­ci­wach, broń w ręku, słod­ko-gorz­ki po­smak w ustach, mie­sza­ni­na stra­chu i eks­cy­ta­cji. Ber­deth w jej wnę­trzu po­war­ki­wał głu­cho.

Sto pięć­dzie­siąt jar­dów.

Sto dwa­dzie­ścia.

Sto.

No da­lej, su­cze syny!!! Zrób­cie coś!!!

Skrę­ci­li, po­sła­li trzy sal­wy, jed­na za dru­gą, wy­so­ko, by strza­ły spa­da­ły z góry wprost na obroń­ców. Ci­sza.

— Na­przód!

Po­pę­dzi­li. Z pięć­dzie­się­ciu jar­dów sza­niec wy­glą­dał ża­ło­śnie, im­pro­wi­zo­wa­ny, usy­pa­ny po­spiesz­nie wał z zie­mi, bło­ta i byle jak ob­ro­bio­nych pni. Po­wstał za­pew­ne w chwi­li, gdy cza­row­ni­cy i ich eskor­ta zo­rien­to­wa­li się, że bi­twa jest prze­gra­na i nie ma już gdzie ucie­kać. Ziem­na kon­struk­cja mia­ła ze czter­dzie­ści stóp śred­ni­cy, naj­wy­żej sześć wy­so­ko­ści, a ota­czał ją głę­bo­ki na ja­kieś trzy sto­py rów. Nic, cze­go do­brze wy­po­sa­żo­na pie­cho­ta nie sfor­so­wa­ła­by w pierw­szym ata­ku.

Ka­ile­an po­czu­ła na­gle w ustach smak spa­lo­ne­go drew­na, wło­ski na ca­łym jej cie­le unio­sły się.

Cza­ry! I to ja­kie!

Zer­k­nę­ła przez ra­mię. Tuż przed ata­ku­ją­cy­mi Uawa­ri Nahs po­wie­trze zda­wa­ło się fa­lo­wać jak nad roz­grza­ny­mi ska­ła­mi. Moc wy­peł­ni­ła je pa­ję­czą sie­cią bor­do­wych wy­ła­do­wań, po czym na­gle zbie­gła się w je­den błysz­czą­cy punkt.

Ka­ile­an ścią­gnę­ła To­ry­no­wi cu­gle, osa­dza­jąc go w miej­scu, wrza­snę­ła na całe gar­dło i unio­sła w górę rękę z łu­kiem.

Od­dział pie­cho­ty za­trzy­mał się na­tych­miast, zbił cia­śniej, tar­cze utwo­rzy­ły wo­kół nie­go ścia­ny i dach. I w tej chwi­li eks­plo­do­wał przed nimi czar.

W po­wie­trzu utwo­rzył się ogni­sty kwiat, sze­ro­ko, jak roz­kła­da­ją­cy skrzy­dła do lotu orzeł, przez oka­mgnie­nie za­stygł w bez­ru­chu, ja­śnie­jąc od cie­płej bar­wy do­ga­sa­ją­ce­go żaru do ra­nią­ce­go źre­ni­ce bla­sku po­łu­dnio­we­go słoń­ca.

I spadł na opan­ce­rzo­ną pie­cho­tę.

Za­sy­cza­ło, jak­by ktoś chlu­snął wodą w ko­wal­skie pa­le­ni­sko, unio­sły się kłę­by pary i mo­kre­go po­pio­łu. Na chwi­lę ca­łość znik­nę­ła za sza­rom­gli­stą za­sło­ną.

Ryk, któ­ry roz­darł po­wie­trze, zda­wał się wstrzą­sać grun­tem. Para i dym eks­plo­do­wa­ły na wszyst­kie stro­ny, a ko­lum­na Uawa­ri Nahs wy­ło­ni­ła się spod nich przy­ci­śnię­ta do zie­mi ogni­stą pię­ścią. Gru­by na kil­ka stóp wał pło­mie­ni przy­tu­lił się do niej, za­my­ka­jąc ze wszyst­kich stron. Jak­by pie­szych przy­kry­to pół­mi­skiem żaru.

Nie ru­szą się, Ka­ile­an zro­zu­mia­ła to w jed­nej chwi­li. Nie pój­dą na­przód, póki czar trwa. Jak dłu­go wy­trzy­ma­ją ich mo­kre zbro­je?

Gar­niec zna­lazł się przy niej z twa­rzą wy­krzy­wio­ną wście­kłym gry­ma­sem.

— Po­wie­trze! — krzyk­nął.

— Co?

— Za­bio­rą im po­wie­trze! Wy­pa­lą je!

Tak. Nie cho­dzi­ło o żar. Ogień po­chła­nia po­wie­trze. Ogień sam jest na wpół żywy, więc za­bie­ra z po­wie­trza to, co nie­zbęd­ne do ży­cia in­nym.

Przed Ka­ile­an po­ja­wi­ły się dwie dro­gi, dwie de­cy­zje. Mię­dzy jed­nym a dru­gim ude­rze­niem ser­ca wy­bra­ła lep­szą. Chy­ba.

Ber­deth w jej gło­wie za­war­czał tyl­ko, a Gar­niec aż ścią­gnął ko­nio­wi cu­gle, wi­dząc spo­sób, w jaki ob­na­ży­ła zęby.

Się­gnę­ła do koł­cza­nu po kil­ka ostat­nich strzał.

— Za mną!

Ru­nę­li cwa­łem, pięć­dzie­siąt jar­dów dzie­lą­ce ich od oko­pu prze­mknę­ło pod koń­ski­mi brzu­cha­mi nie­po­strze­że­nie. Obroń­cy przy­po­mnie­li so­bie o nich zbyt póź­no, bo do­pie­ro gdy od­dział Ka­ile­an wje­chał w rów przed umoc­nie­nia­mi, po­mknę­ły im na spo­tka­nie strza­ły i ka­mie­nie.

Coś świ­snę­ło jej koło gło­wy, uchy­li­ła się i wy­rzu­ca­jąc nogi ze strze­mion, sta­nę­ła na sio­dle. Już byli przy wale. W tej po­zy­cji zna­la­zła się do po­ło­wy pier­si po­wy­żej szczy­tu oko­pu. Cię­ci­wa jej łuku brzęk­nę­ła i je­den z żoł­nie­rzy w pła­skim heł­mie zwa­lił się na zie­mię z drzew­cem wy­sta­ją­cym z oczo­do­łu.