Pamięć Światłości

Środek półsfery tworzącej kopułę najwyraźniej znajdował się gdzieś w niedokończonej budowli, która jako pierwsza rzuciła im się w oczy ze szczytu murów. Niedobrze, ponieważ pośród fundamentów i podziemi Zabójca znajdzie mnóstwo miejsc, w których może się ukryć i zastawić na nich pułapkę.

Kiedy dotarli do wioski, Perrin wybrał szczególnie okazałą chatę i gestem wskazał ją Gaulowi. Dom był piętrowy, zbudowano go na modłę karczmy z solidnym drewnianym dachem.

– Chciałbym, żebyś zajął pozycję na tym dachu – szepnął. – Przygotuj łuk do strzału. Krzyknij, gdy ktoś będzie mnie śledził.

Gaul pokiwał głową. Perrin przeniósł ich na dach budynku. Gaul wybrał sobie pozycję obok komina. Jego ubiór zaraz przybrał barwę nieodróżnialną od tworzących go cegieł. Aiel wyciągnął łuk, przyczaił się. Jego broń z pewnością nie miała zasięgu długich łuków z Dwu Rzek, ale z tej odległości nie miało to aż takiego znaczenia.

Perrin zeskoczył, zwalniając parę cali nad ziemią, żeby uniknąć niepotrzebnych hałasów. Przykucnął i zaraz przeniósł się pod ścianę następnego domu. Potem znowu przeniósł się, tym razem do rogu domu najbliższego rozkopanym fundamentom, obejrzał się przez ramię w stronę Gaula. Aiel uniósł dłoń. Nie stracił Perrina z oczu.

Ten poczołgał się tymczasem naprzód, nie chcąc ryzykować natychmiastowego przeniesienia się w miejsce, którego nie mógł dostrzec. Tym sposobem dotarł nad krawędź otchłannego otworu fundamentów i spojrzał w dół na zaśmiecone dno. Wiatr wciąż dął mocno, podrywając w górę pył i zamazując tym sposobem wszelkie ślady, jakie ktokolwiek mógł tam zostawić.

Przykucnął i w tej pozycji ruszył po krawędzi wielkiego fundamentu, zastanawiając się równocześnie, w którym miejscu może się znajdować środek kręgu nakrytego kopułą. Nie potrafił go wyznaczyć, kopuła była zbyt duża. Niemniej dalej wytężał wzrok w nadziei ujrzenia jakiejś wskazówki.

Jego wzrok do tego stopnia zagubił się wśród zagłębień i nierówności na dnie fundamentu, że omalże nie wszedł prosto na wartowników. W ostatniej chwili ostrzegł go przyciszony chichot jednego z nich – instynktownie przeniósł się na przeciwległą krawędź fundamentu, gdzie zaraz opadł na kolana. W jego dłoniach zmaterializował się długi łuk z Dwu Rzek. Ogarnął spojrzeniem miejsce, w którym znajdował się przed chwilą.

„Dureń” – skarcił się w myślach, gdy wreszcie zobaczył tych, którzy go przestraszyli. W baraku na skraju wykopu znajdowało się dwóch ludzi. Barak był typową zaimprowizowaną konstrukcją, w jakiej mogą się schronić i zjeść posiłek robotnicy pracujący przy wielkiej budowie. Perrin rozejrzał się nerwowo dookoła, ale nic się nie działo: ani Zabójca nie atakował z zasadzki, ani tamci nie zauważyli, że prawie się z nimi zderzył.

Co oni tam robili? Nawet jego bystre oczy nie potrafiły z tej odległości dostrzec wielu szczegółów, więc znowu przeniósł się w okolice poprzedniego miejsca – pod krawędzią fundamentu stworzył niewielki nawis z ziemi i stanął na nim, wyzierając na powierzchnię, na której stał barak.

Tak, było ich dwóch. Mężczyźni w czarnych kaftanach. Zdało mu się, że rozpoznaje twarze widziane po bitwie pod Studniami Dumai, gdzie przyszli na pomoc Randowi. A więc to są zapewne lojaliści Smoka Odrodzonego, czy może nie? Może Rand wysłał mu ich na pomoc?

„Żeby sczezł w Światłości” – sklął w myślach przyjaciela. – „Nie mógłby choć raz wtajemniczyć mnie w swoje zamiary?”

Rzecz jasna, nawet Asha’mani mogli być Sprzymierzeńcami Ciemności. Przez chwilę zastanawiał się, czy nie wyjść na powierzchnię i nie wyjaśnić sprawy.

– Uszkodzone narzędzia – usłyszał lekceważące słowa Lanfear.

Aż podskoczył i zaklął, gdy zorientował się, że tamta stoi obok na ziemnym nawisie, przyglądając się dwóm wartownikom.

– Przeszli Konwersję – wyjaśniła. – W mojej opinii to była zawsze gra niewarta świeczki. Podczas przemiany coś zostaje bezpowrotnie stracone: nigdy nie będą służyć tak gorliwie i chętnie, jakby to robili z własnej woli. No tak, ich lojalności nic nie można zarzucić, jednak gdzieś ginie wewnętrzne światło. Zdolność do poświęceń i siła wyobraźni, które ludzi czynią ludźmi.

– Cicho bądź – skarcił ją Perrin. – Konwersja? O co ci chodzi? O…?

– Trzynaście Myrddraali i trzynastu Lordów Strachu. – Lanfear skrzywiła się z obrzydzeniem. – Jakie to prymitywne. Co za marnotrawstwo.

– Nie rozumiem.

Lanfear westchnęła, a potem przemówiła takim tonem, jakby zwracała się do dziecka:

– Stworzywszy odpowiednie warunki, można siłą zmusić ludzi, którzy potrafią przenosić Moc, do Konwersji na Cień. M’Haelowi nie idzie to jednak tak sprawnie, jak powinno. Bez kobiet Konwersja mężczyzn sprawia znacznie większe trudności.