Pamięć Światłości

Zadrżał, uświadomiwszy sobie, co im zrobiono.

– Konwersja? – szepnął. Takiego słowa użyła? Światłości. To wydawało się takie niesprawiedliwe… „Ale czyż Wzór kiedykolwiek układa się sprawiedliwie?” – przemknęło mu przez głowę, gdy myszkował po wnętrzu baraku.

Szpilę snów znalazł wbitą w ziemię pod stołem. Smukły przedmiot ze srebrzystego metalu przypominał długi kolec z rodzaju tych, jakich używa się do mocowania płótna namiotów, od końca do końca pokryty grawerunkami. Była podobna do tej, którą widział poprzednio, a jednak w subtelny sposób różna. Wyciągnął ją, a potem z dłonią na głowicy młota czekał, aż pojawi się Zabójca.

– Nie ma go tu – usłyszał głos Lanfear.

– Światłości! – Drgnął, instynktownie unosząc młot. Odwrócił się w jej stronę. – Dlaczego wciąż pojawiasz się tak znienacka, kobieto?

– On mnie szuka – odpowiedziała, znów zerkając w górę. – Rzekomo nie powinnam być do tego zdolna, nic dziwnego więc, że nabrał podejrzeń. Kiedy mnie znajdzie, pozbędzie się wątpliwości, a wtedy porwie mnie i pogrzebie na wieczność.

– Oczekujesz ode mnie współczucia dla jednej z Przeklętych? – warknął Perrin.

– Sama wybrałam sobie pana – odparła, przyglądając mu się z uwagą. – A to jest cena, jaką za to płacę… i płacić będę, o ile nie uda mi się jakoś od tego wymigać.

– Co?

– Myślę, że ty masz największe szanse – rzekła. – I dlatego chcę, abyś zwyciężył. Perrin, musisz zwyciężyć, a w chwili twego triumfu ja będę stała u twego boku.

Parsknął.

– Nie wymyśliłaś żadnych nowych sztuczek, co? Komu innemu składaj takie propozycje. Ja nie jestem zainteresowany. – Z namysłem obrócił szpilę snów w dłoniach. Ale – jak poprzednio – nie potrafił wykombinować sposobu na jej dezaktywację.

– Musisz ją przekręcić na górze. – Lanfear wyciągnęła dłoń.

Perrin zmierzył ją wzrokiem.

– Nie sądzisz chyba, że nie zdobyłabym jej sama, gdyby mi zależało? – zapytała z wyraźnym rozbawieniem. – Poza tym, przypomnij sobie, kto przed chwilą uśpił te dwa pieski M’Haela.

Zawahał się, ale po chwili podał jej metalowy kolec. Przesunęła kciukiem od czubka szpili do miejsca gdzieś w połowie jej długości i metal cicho szczęknął. Potem odwróciła ją w dłoniach i przekręciła główkę. W górze przezroczysta purpurowa ściana zadrżała, po czym zniknęła.

Oddała mu szpilę snów.

– Gdy będziesz chciał stworzyć pole, przekręć ją znowu. Im dalej przekręcisz, tym większy będzie jego zasięg. Następnie przesuń palcem w przeciwną stronę niż ja przed chwilą, wyłączając ją. Tylko uważaj. Gdziekolwiek ją umieścisz, skutki działania sięgną świata jawy i zarówno twoi przyjaciele, jak i wrogowie nie będą w stanie w tym miejscu Podróżować. Możliwe jest to tylko, gdy dysponuje się kluczem, ale nie mam pojęcia, jak on wygląda dla tej akurat szpili.

– Dzięki – z niechęcią wymamrotał Perrin. Jeden z leżących u jego stóp mężczyzn jęknął, a potem przewrócił się na drugi bok. – Czy… czy naprawdę nie ma sposobu, żeby oprzeć się Konwersji? Nic nie można dla nich zrobić?

– Można się jej opierać przez czas jakiś, zazwyczaj dość krótki – wyjaśniła. – W ostatecznym rozrachunku nawet najsilniejsza wola musi ulec. Kiedy nad mężczyzną pracują kobiety, nie trwa to długo.

– Takie rzeczy nie powinny się dziać – oznajmił Perrin, przyklękając. – Jest czymś niewyobrażalnym, żeby człowieka można było zmusić wbrew woli do przejścia na stronę Cienia. Choćby nam zabrano wszystko inne, ten wybór powinniśmy zachować.

– Och, oni przecież mieli wybór – zauważyła Lanfear. – Mogli wybrać poskromienie. W ten sposób pozbyliby się jedynej słabości, która umożliwia Konwersję.

– Kiepski to wybór.

– Taka jest osnowa Wzoru, Perrinie Aybara. Nie wszystkie wybory są dobre. Czasami musisz wybrać mniejsze zło i ulec porywom burzy.

Spojrzał na nią ostrym wzrokiem.

– Chcesz mi dać do zrozumienia, że tak było z tobą? Że dołączyłaś do Cienia, ponieważ to było „mniejsze zło”? Nie wmówisz mi tego. Kierowała tobą żądza władzy i potęgi. Wszyscy to wiedzą.

– Myśl sobie, co chcesz, wilczku – powiedziała, a jej spojrzenie stwardniało. – Odcierpiałam konsekwencje swoich decyzji. Znosiłam ból, niewysłowioną mękę i smutek skutkiem tego, co robiłam w życiu. Nie jesteś w stanie nawet sobie tego wyobrazić.

– Ale ze wszystkich Przeklętych – wtrącił Perrin – ty wybrałaś swój los i zaakceptowałaś go z największą gotowością.

Prychnęła.

– Wierzysz w historie sprzed ponad trzech tysięcy lat?

– Wolę wierzyć im niż tobie.

– Jak sobie chcesz – powtórzyła, a potem objęła wzrokiem śpiących mężczyzn. – Jeżeli cię to interesuje, wilczku, to powinieneś wiedzieć, że zdaniem wielu podczas Konwersji człowiek umiera. A na jego miejsce w ciele wchodzi coś innego. Nie wszyscy tak uważają, ale takie opinie też można spotkać.