Pamięć Światłości

Toveine klęczała obok Logaina. Androl musiał patrzeć, jak pieszczotliwie gładzi go po brodzie – umęczone oczy Logaina były otwarte, przyglądał się jej ze zgrozą.

– Wszystko będzie dobrze – sączyła mu słodkie słówka. – Tylko przestań się opierać. Rozluźnij się. Poddaj się.

Jej Konwersja przebiegła gładko. Najwyraźniej mężczyznom władającym Jedyną Mocą znacznie łatwiej było w kręgu z trzynastoma Półludźmi Konwertować kobiety – i na odwrót. Właśnie dlatego mieli dotąd tyle kłopotów z Logainem.

– Weźcie się za niego – rzekła na koniec, wskazując tamtym Logaina. – Niech to się dokona raz na zawsze. Zasługuje na ukojenie, które spłynie nań wraz z łaską Wielkiego Władcy.

Pachołkowie Taima powlekli Logaina ze sobą. Androl przyglądał się temu z sercem przepełnionym rozpaczą. Jasne było, że dla Taima Konwersja Logaina była sprawą kluczową – kiedy on ulegnie, reszta czarnej Wieży nie sprawi większych kłopotów. Wielu chłopaków z ochotą pójdzie na zatracenie, jeżeli Logain im tak rozkaże.

„Jakim cudem on się wciąż opiera?” – zastanawiał się Androl. Niewiele było trzeba, żeby stateczny Emarin zmienił się w jęczący strzęp człowieka, choć, trzeba mu oddać, jeszcze opierał się samej Konwersji. Logain miał za sobą co najmniej kilkanaście okrutnych sesji, a wciąż się trzymał.

Sytuacja zmieniła się teraz, gdy Taim miał do pomocy kobietę. Niedługo po Konwersji Toveine pojawiły się pozostałe – siostry z Czarnych Ajah pod wodzą odrażającej kobiety przemawiającej władczym głosem. Do nich dołączyła reszta Czerwonych, które do Czarnej Wieży przybyły z Pevarą.

Przez więź zobowiązań łączącą go z nią napływały strzępy otumanionych myśli. Była przytomna, ale pełna po dziurki w nosie tego dekoktu, który uniemożliwiał jej przenoszenie. Natomiast myśli Androla płynęły stosunkowo jasno. Ile czasu minęło od chwili, gdy wlali mu do gardła resztki naparu, którym wcześniej napoili Emarina?

„Logain… już długo nie wytrzyma”. Docierając od Pevary, przesłanie skąpane było w cieniach zmęczenia i czarnej rezygnacji. „Co my…” – Wątek jej myśli urwał się, rozsypał. – „Żebym sczezła! Co robimy?”

W pomieszczeniu rozległ się pełen najczystszej udręki krzyk Logaina. Po raz pierwszy tamtym udało się zmusić go do takiej reakcji. Przy drzwiach stał Evin i przyglądał się operacji. Znienacka obejrzał się przez ramię i zadrżał.

„Światłości” – pomyślał Androl. – „Czy to możliwe… że to odzywa się jego szaleństwo wywołane skazą? Czyżbyśmy nadal się go nie pozbyli?”

Wtedy zorientował się, że jest oddzielony tarczą od Źródła, co było traktowaniem, jakiego zaznawali jeńcy, gdy dawka widłokorzenia przestawała działać, i gdy gotowano ich do Konwersji.

Poczuł wzbierającą w głębi duszy panikę. Czyż miał być następny?

„Androl?” – usłyszał w więzi myśli Pevary. – „Mam pomysł”.

„Jaki?”

Rozkaszlał się przez knebel. Evin znowu drgnął, następnie podszedł do niego, wyciągnął manierkę i polał materię wodą. Za jego plecami Androl zobaczył tego, który trzymał tarczę: Abors, jeden ze sługusów Taima stał oparty o ścianę. Przelotnie zerknął na Androla, jednak jego uwagę odciągało coś, co działo się w drugim końcu pomieszczenia.

Androl rozkaszlał się jeszcze gwałtowniej. Evin nie miał innego wyjścia, jak zdjąć mu knebel, przewrócić na bok i pozwolić mu wypluć wodę.

– Uspokój się – powiedział cicho, zerkając przez ramię w kierunku Aborsa, który był za daleko, żeby cokolwiek słyszeć. – Nie drażnij ich, Androl.

Konwersja człowieka na Cień nie była procedurą doskonałą. Choć zmieniała zasadniczy przedmiot wiary, resztę osobowości pozostawiała z grubsza nietkniętą. Ta istota, która mieszkała w głowie Evina, dysponowała jego wspomnieniami, jego charakterem, a więc może i – spraw Światłości! – jego słabościami.