Pamięć Światłości

– Mimo to – upierał się Perrin – jeżeli napotkamy Zabójcę, a poznasz go po mocno rzeźbionej twarzy, oczach, którym brakuje życia i ubraniu z czarnej skóry, chcę, żebyś trzymał się na uboczu. Ja będę z nim walczył.

– Ale…

– Powiedziałeś, że będziesz mnie słuchał – wszedł mu w słowo Perrin. – To nie są żarty. Zabił Skoczka, nie pozwolę mu zabić także ciebie. Nie będziesz walczył z Zabójcą.

– Niech będzie – zgodził się Gaul. – Masz moje słowo. Nie zatańczę włóczni z tym człowiekiem, póki nie wydasz mi rozkazu.

Perrin westchnął, wyobraziwszy sobie Gaula, który stoi bezczynnie z włóczniami w dłoniach, pozwalając, żeby Zabójca go spokojnie mordował – a wszystko tylko dlatego, że dał słowo. Światłości, ależ ci Aielowie mieli sztywne karki.

– Oczywiście możesz się bronić, gdy cię zaatakuje – powiedział – ale tylko po to, żeby sobie otworzyć drogę ucieczki. W żadnym wypadku nie ścigaj go, a kiedy ja będę z nim walczył, zejdź mi z drogi. Rozumiesz?

Gaul skinął głową. Perrin położył mu rękę na ramieniu, a potem przeniósł ich w następne miejsce, leżące gdzieś na drodze do Czarnej Wieży. Nigdy nawet nie był w jej pobliżu, więc musiał zdać się na metodę zgadywania oraz prób i błędów. Za pierwszym razem nieszczególnie trafił – znaleźli się gdzieś na obszarze Andoru, gdzie trawiaste wzgórza zdawały się tańczyć pod wyjącym wichrem. Zostawiony sam sobie, Perrin zapewne skakałby z jednego szczytu wzgórza na drugi, ale Gaul nie był na to gotów. Więc zamiast tego przenosił ich z miejsca na miejsce.

Za czwartym czy piątym razem przed ich oczyma ukazała się odległa purpurowa kopuła, przezroczyście migocząca w powietrzu.

– Co to jest? – zapytał Gaul.

– Nasz cel – wyjaśnił Perrin. – To jest to, przez co Grady i Neald nie są w stanie Podróżować do Czarnej Wieży.

– To samo, z czym mieliśmy kłopoty w Ghealdan.

– Właśnie. – Widok kopuły sprawił, że przez oczyma Perrina stanęły wspomnienia, żywe wspomnienia umierających wilków. Odepchnął od siebie te obrazy. Grzebanie w pamięci mogło skutkować niebacznymi myślami. Został tylko gniew płonący w głębi duszy, gorący niczym młot bojowy, ale to wszystko.

– Ruszamy – uprzedził Gaula, a potem przeniósł ich tuż pod ścianę kopuły. Z bliska wyglądała, jakby była zrobiona ze szkła. – Wyciągniesz mnie, gdybym stracił przytomność – dodał, a potem wszedł prosto w przeszkodę.

Zdało mu się, jakby uderzył w coś niewiarygodnie zimnego. Chłód w jednej chwili wyssał zeń wszystkie siły.

Zachwiał się, ale nie zgubił przyświecającego mu celu. Zabójca. Rzeźnik wilków. Morderca Skoczka.

Wyprostował się, siły powróciły. Poszło łatwiej niż ostatnim razem – faktycznie, obecność we własnym ciele w sennej realności czyniła go mocniejszym. Przede wszystkim nie musiał się martwić, że zbyt głęboko uwięźnie w wilczym śnie i zatraci kontakt ze śpiącym ciałem, które sczeźnie marnie.

Powoli brnął przez barierę niczym przez ścianę wody, wreszcie wydostał się na drugą stronę. Obejrzał się – Gaul z osobliwym wyrazem twarzy wyciągał właśnie dłoń, żeby postukać palcem wskazującym w ścianę kopuły.

Gdy tylko jego palec dotknął kopuły, Aiel zwalił się na ziemię niczym szmaciana lalka. Włócznie i kołczan ze strzałami posypały się na trawę. Ciało wojownika legło w całkowitym bezruchu, nawet piersi nie unosił oddech. Perrin sięgnął ku niemu – znowuż ruch ręki był powolny, jakby znajdował się pod wodą – schwycił za nogę i przeciągnął go na drugą stronę.

Po chwili Gaul westchnął głęboko. Przewrócił się na brzuch i jęknął. Usiadł, schwycił rękoma za głowę. Perrin bez słowa podniósł z ziemi rozsypane włócznie i strzały.

– Zapowiada się to na ciekawe doświadczenie, jeśli chodzi o gromadzenie naszego ji – zauważył Gaul. Wstał i rozmasował ramię, którym uderzył w ziemię. – Naprawdę Mądre widzą w tym samo zło? Można by sądzić, że powinny same tu sprowadzać mężczyzn, żeby dać im porządną szkołę.

Perrin zmierzył Aiela wzrokiem. Jakoś nie przyszło mu do głowy, że tamten przecież słyszał wszystko, o czym rozmawiał z Edarrą w sprawie wilczego snu.

– Czym sobie zasłużyłem na taką lojalność jak twoja, Gaul? – powiedział, na poły do samego siebie.

Gaul roześmiał się.

– Z pewnością sam nic w tym kierunku nie uczyniłeś.

– O co ci chodzi? Wyciągnąłem cię z klatki. To jest powód dla którego idziesz za mną.

– Z początku na pewno tak było – rzekł Gaul. – Ale nie dlatego pozostałem przy tobie później. Dobra, skończmy te pogaduszki. Czyż nasze polowanie nie jest niebezpieczne?