De Grote Jacht

‘Je bent een mooi meisje. Ik zal van je genieten.’ Plotseling bedacht Nynaeve dat ze geen draad aan haar lijf had. Met een kreet en een gezicht dat niet alleen rood van boosheid was, sprong ze opzij de dichtstbijzijnde dwarsgang in. Kakelend gelach achtervolgde haar, net als het geluid van een schuifelend rennen dat haar hoogste snelheid leek te evenaren en hijgerige beloften van wat hij haar zou aandoen als hij haar te pakken had. Die beloften deden haar maag omdraaien, zelfs al verstond ze ze maar half. Vertwijfeld zocht ze naar een uitgang; wanhopig keek ze om zich heen, terwijl ze met gebalde vuisten doorholde. De terugweg komt slechts één keer. Wees standvastig. Ze zag echter niets anders dan de eindeloze doolhof. Hoe hard ze ook rende, zijn voze woorden drongen steeds weer tot haar door. Langzaam veranderde haar angst in woede.

‘Verzeng hem!’ snikte ze. ‘Het Licht verzenge hem. Hij heeft het recht niet!’ Ze voelde iets in zich opengaan, een opening naar het Licht. Met opgetrokken lippen draaide ze zich om. Ze wilde haar achtervolger het hoofd bieden. Aginor kwam met grote sprongen grijnzend aansnellen.

‘Je hebt het recht niet!’ Ze haalde met haar vuist naar hem uit en opende haar vingers alsof ze iets wegwierp. Ze was nauwelijks verbaasd toen ze een vuurbol uit haar hand zag vliegen. De bol spatte tegen Aginors borst uiteen en wierp hem neer. Heel even bleef hij plat op zijn rug liggen, toen stond hij wankelend op. Hij leek de smeulende voorkant van zijn jas niet op te merken. ‘Hoe durf je? Je durft!’ Hij beefde en speeksel droop langs zijn kin omlaag.

Plotseling verschenen er wolken in de lucht, dreigende donderwolken in grijs en zwart. Bliksemschichten sprongen uit de wolken op Nynaeves hart af.

Een hartenklop lang leek het of de tijd ineens vertraagd was, alsof die hartslag een eeuwigheid duurde. Ze voelde de stroming in zichzelf – saidar, kwam een verre gedachte – en voelde de tegenstroom in de bliksem. En ze veranderde de richting van die stroom. De tijd schoot vooruit.

De schicht versplinterde met een krakende klap de steen boven Aginors hoofd. De verzonken ogen van de Verzaker werden groot en hij wankelde achteruit. ‘Dat kun je niet! Het kan niet!’ Hij sprong opzij toen de bliksem insloeg op de plaats waar hij gestaan had; stenen barstten uiteen in een fontein van splinters. Grimmig kwam Nynaeve op hem af. En Aginor vluchtte. Saidar was een vloedgolf die door haar heen raasde. Ze kon de rotsen om zich heen voelen, de lucht, de kleine stromen van de Ene Kracht die hen doordrenkten en hen vormden. Ze kon ook Aginor voelen, die... iets deed. Vaag voelde ze het, en op grote afstand, alsof het iets was wat ze nooit echt zou kennen, maar om zich heen zag ze de gevolgen en ze wist wat het was.

De grond rommelde en bewoog onder haar voeten. Vóór haar stortten muren in tot steenhopen en versperden haar de weg. Ze klauterde er overheen en gaf er niet om dat de scherpe rotsen in haar handen en voeten sneden. Ze bleef Aginor in het oog houden. Een wind stak op; hij gierde door de gangen op haar af, woedde tot haar wangen hol stonden en haar ogen traanden en probeerde haar omver te werpen. Ze veranderde de stroom en Aginor tuimelde als een ontwortelde struik de gang door. Ze voelde de stroom in de grond, stuurde, en rond Aginor stortten de stenen muren in en versperden hem de weg. Bliksemschichten sprongen uit haar blik en sloegen rondom hem in, stenen spatten uiteen terwijl de schichten hem steeds meer belaagden. Ze kon voelen hoe hij woest vocht om de stroom naar haar terug te stuwen, maar voet na voet kropen de verblindende flitsen naar de Verzaker toe.

Rechts van haar doemde glinsterend iets op achter de instortende muren.

Nynaeve kon voelen hoe Aginor verzwakte, hoe zijn pogingen om naar haar uit te halen zwakker en wanhopiger werden. Maar ergens besefte ze dat hij het niet had opgegeven. Als ze hem nu liet gaan, zou hij haar weer najagen, even sterk als tevoren, in de overtuiging dat ze te zwak was om hem echt te kunnen vernietigen, te zwak om hem ervan te weerhouden met haar te doen wat hij wenste. Een zilveren boog rees op waar steen had gestaan, een boog met een zacht zilveren schijnsel. De terugweg...

Ze wist het toen de Verzaker de aanval opgaf, voelde het moment dat al zijn inspanningen op beschermen werden gericht. Zijn macht was niet groot genoeg; hij kon haar slagen niet langer afweren. Hij was gedwongen uit de baan van de opspringende stukken steen weg te springen. Nieuwe bliksems wierpen stenen en haar uitbarstingen velden hem weer.

De terugweg komt slechts één keer. Wees standvastig. De bliksems flitsten niet langer. Nynaeve keerde zich van de opkrabbelende Aginor af en keek naar de boog. Ze wendde zich weer naar Aginor, juist op tijd om te zien hoe hij over een steenhoop uit het gezicht kroop en verdween. Ze siste van teleurstelling. Een groot deel van de doolhof stond nog overeind en er waren honderden nieuwe plekken om zich te verbergen in de puinhopen die zij en de Verzaker gemaakt hadden. Het zou tijd kosten om hem weer te vinden, maar ze was er zeker van dat hij haar zou opzoeken als zij hem niet meteen vond. Met al zijn kracht zou hij haar aanpakken op het moment waarop ze hem het minst verwachtte. De terugweg komt slechts één keer.