De Grote Jacht
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #2
- Год: 2005
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Grote Jacht». Краткое содержание книги:
Angstig keek ze weer om en opgelucht zag ze dat de boog er nog steeds stond. Als ze Aginor snel zou kunnen vinden... Wees standvastig.
Met een kreet van gedwarsboomde woede klom ze over de gevallen stenen naar de boog. ‘Wie er ook voor gezorgd heeft dat ik hier ben,’ mopperde ze, ‘wens ik toe dat ze krijgen wat Aginor kreeg. Ik zal...’ Ze stapte de boog in en het licht overspoelde haar.
‘Ik zal...’ Nynaeve kwam de boog uit en staarde zwijgend rond. Het was nog net zo als ze zich herinnerde – de zilveren ter’angreaal, de Aes Sedai, de kamer – maar de herinnering kwam als een schok, afwezige herinneringen verbraken hun ban. Ze was uit dezelfde boog gekomen als ze voorheen had gebruikt.
De Rode zuster hief een zilveren kelk hoog op en goot koel, helder water over Nynaeves hoofd uit. ‘Jij bent gereinigd van elk kwaad dat je begaan mag hebben,’ hief de Aes Sedai aan, ‘en van het kwaad dat jou is aangedaan. Jij bent gereinigd van elk misdrijf dat je bedreven mag hebben en van de misdrijven die tegen jou zijn bedreven. Je komt tot ons, gereinigd en zuiver, in hart en hoofd.’ Nynaeve huiverde toen het water over haar lichaam liep en op de vloer druppelde.
Met een opgeluchte glimlach nam Sheriam haar arm en de stem van de Meesteresse klonk zorgeloos. ‘Tot nog toe doe je het goed. Je terugkomst betekent dat je het goed doet. Onthoud wat je doel is en je zult het goed blijven doen.’ De roodharige Aes Sedai leidde haar rond de ter’angreaal naar de volgende boog.
‘Het was zo echt,’ fluisterde Nynaeve. Ze kon zich alles herinneren. Ze kon zich het geleiden van de Ene Kracht net zo gemakkelijk herinneren als het opheffen van haar hand. Ze kon zich Aginor herinneren en de dingen die de Verzaker haar had willen aandoen. Ze huiverde weer. ‘Was het echt?’
‘Dat weet niemand,’ zei Sheriam. ‘In je herinnering schijnt het echt, en sommigen zijn uit de bogen gekomen met echte wonden die ze daarbinnen hadden opgelopen. Anderen kregen sneden tot op het bot maar kwamen zonder een schrammetje terug. Het is voor iedere vrouw die naar binnen gaat weer anders. De ouden zeiden dat er vele werelden waren. Misschien brengt deze ter’angreaal je daarheen. Voor een ter’angreaal die bedoeld is om je slechts van de ene naar de andere plaats te voeren, doet hij dat wel binnen zeer strikte regels. Ik geloof dat het niet echt gebeurt. Bedenk wel dat het onbelangrijk is of iets wel of niet echt is. Het gevaar is even echt als een mes dat in je hart wordt gestoken.’
‘Ik heb de Kracht geleid. Het was zo gemakkelijk.’ Sheriam struikelde bijna. ‘Men veronderstelt dat dat niet mogelijk is! Je zou je niet mogen herinneren dat je kunt geleiden...’ Ze bekeek Nynaeve nauwgezet. ‘Toch ben je ongedeerd. Ik kan het vermogen in je voelen, net zo sterk als het was.’
‘U laat het klinken alsof het gevaarlijk was,’ zei Nynaeve langzaam. Sheriam aarzelde voor ze antwoord gaf.
‘Men vindt het niet nodig een Novice te waarschuwen, aangezien men aanneemt dat de Novice zich haar gave niet herinnert, maar... Deze ter’angreaal is gevonden in de tijd van de Trollok-oorlogen. In de archieven hebben we de verslagen van het onderzoek. De eerste zuster die binnentrad, kreeg voor bescherming de sterkste ban, aangezien niemand wist wat de ter’angreaal zou doen. Ze behield haar herinneringen en geleidde de Ene Kracht toen ze bedreigd werd. Ze kwam terug en haar vermogen was opgebrand. Ze was niet meer in staat om te geleiden, niet eens meer in staat de Ware Bron te voelen. De tweede die binnentrad, werd op dezelfde manier beschermd en ook zij werd zo vernietigd. De derde ging onbeschermd naar binnen, herinnerde zich niets meer toen ze eenmaal binnen was en keerde ongedeerd terug. Dat is een van de redenen waarom we je geheel onbeschermd naar binnen laten gaan. Nynaeve, je moet in de ter’angreaal niet meer geleiden. Ik weet dat het moeilijk is iets te onthouden, maar probeer het.’
Nynaeve slikte. Ze kon zich alles herinneren, kon zich herinneren dat ze zich dingen herinnerde, ik zal niet geleiden,’ zei ze. Als ik dat kan onthouden. Ze barstte bijna in een hysterische lach uit. Ze waren bij de volgende boog gekomen. De glans vulde nog steeds alle bogen. Sheriam gaf Nynaeve een laatste waarschuwende blik en liet haar toen alleen.
‘De tweede keer is voor wat is. De terugweg komt slechts één keer. Wees standvastig.’
Nynaeve staarde naar de stralende zilveren boog. Wat zal het ditmaal zijnf De anderen keken afwachtend toe. Ze stapte zonder te aarzelen naar voren, het licht in.
Nynaeve staarde verrast naar de simpele bruine rok die ze droeg en schrok op. Waarom staarde ze naar haar eigen rok? De terugweg komt slechts één keer.
Ze keek om zich heen en glimlachte. Ze stond aan de rand van de
Brink in Emondsveld, te midden van de huizen met rieten daken en met Herberg De Wijnbron recht vóór haar. De Wijnvloed klaterde tussen de stenen en het gras van de Brink en stroomde onder de wilgen van de herberg naar het oosten. De straten waren leeg, maar de meeste mensen waren op deze tijd van de ochtend waarschijnlijk aan het werk.
Toen ze naar de herberg keek, verdween haar glimlach. De herberg zag er behoorlijk verwaarloosd uit. Het pleisterwerk was vergeeld, een luik hing los en door een gat tussen de dakpannen schemerde het verrotte hout van een balk. Wat bezielt Bran? Besteedt bij zoveel tijd aan zijn taak van dorpsmeester dat bij vergeet voor zijn herberg te zorgen?
De voordeur zwaaide open en Cen Buin kwam naar buiten. Toen hij haar zag, bleef hij stokstijf staan. De oude rietdekker was even krom als de wortel van een eikenboom, en de blik die hij haar schonk, was niet erg vriendelijk. ‘Zo, dus je bent teruggekomen? Nou, je kunt net zo goed weer oprotten.’
Ze was verbijsterd toen hij vlak voor haar op de grond spoog en zich langs haar heen haastte. Cen was nooit vriendelijk geweest, maar hij was zelden openlijk grof. Nooit tegen haar, tenminste. Nooit recht in haar gezicht. Ze keek hem na en zag overal in het dorp tekenen van verwaarlozing: riet dat verzorgd had moeten worden en onkruid dat de tuinen overwoekerde. De deur van vrouw Alcaar hing scheef door een gebroken scharnier.
Nynaeve schudde het hoofd en liep de herberg in. Ik moet eens een hartig woordje met Bran wisselen.
De gelagkamer was leeg op een enkele vrouw na die haar dikke, grijzende vlecht over een schouder had getrokken. Ze was bezig een tafel schoon te vegen, maar aan de manier waarop ze naar het tafelblad staarde, zag Nynaeve dat ze haar hoofd er niet bij had. Het vertrek leek stoffig. ‘Marin?’
Marin Alveren sprong op en staarde haar aan met een hand aan haar keel. Ze zag er jaren ouder uit dan Nynaeve zich herinnerde. Versleten. ‘Nynaeve? Nynaeve! Ben jij het? Egwene? Heb je Egwene teruggebracht? Zeg dat het zo is.’
‘Ik...’ Nynaeve bracht een hand naar haar voorhoofd. Waar is Egwene? Het leek haar dat ze het zich zou móéten herinneren. ‘Nee, nee, ze is niet bij me.’ De terugweg komt slechts één keer.
Vrouw Alveren zakte neer op een van de stoelen met rechte rug. ‘Ik had het zo gehoopt. Al die tijd na Brans dood...’
‘Bran is dood?’ Nynaeve kon het zich niet voorstellen; die brede, glimlachende man had altijd de indruk gegeven van een eeuwig leven. ‘Ik had hier moeten zijn.’
De andere vrouw sprong op, haastte zich naar een raam en keek angstig naar de Brink en het dorp. ‘Als Malena weet dat je hier bent, komen er moeilijkheden. Cen is haar waarschijnlijk aan het zoeken. Hij is nu dorpsmeester.’
‘Cen? Hoe hebben die wolkoppige mannen Cen kunnen kiezen?’
‘Door Malena. Die heeft de hele vrouwenkring opgestookt, zodat de mannen op hem zouden stemmen.’ Marin drukte haar gezicht bijna tegen het raam en probeerde alle kanten tegelijk op te kijken. ‘Een halvegare vertelt niet van tevoren welke naam hij in de doos stopt. Ik denk dat iedere man die op Cen heeft gestemd, dacht dat hij de enige was die door zijn vrouw was opgestookt. Dacht dat één stem geen verschil zou maken. Nou, ze hebben het geweten. Wij allemaal.’