De Grote Jacht

‘Ta’veren,’ zuchtte Moiraine. ‘Misschien was het dat. Ik stuur eigenlijk geen twijgje in een rivier; het is meer een boomstam door stroomversnellingen. Iedere keer dat ik een duwtje geef, duwt het terug en dat blok hout wordt, naarmate we verder komen, steeds groter. Ja, ik moet er tot het eind voor blijven zorgen.’ Ze lachte kort. ‘Ik zou me niet ongelukkig voelen, beste vriend, als het je lukt die plannetjes in het water te doen vallen. Goed, laat me nu alleen. Ik wil even rustig nadenken.’ Hij aarzelde slechts een moment voor hij zich naar de deur begaf. Op het laatste moment wilde ze hem echter niet zonder een laatste vraag laten gaan. ‘Droom jij ooit van iets anders, Lan?’

‘Alle mannen dromen. Maar ik weet wat altijd een droom zal blijven. Dit,’ – hij raakte zijn gevest aan – ‘is werkelijkheid.’ De muren stonden weer overeind, even hoog en stevig als altijd. Nog een hele tijd na zijn vertrek bleef Moiraine achterover geleund in haar stoel naar het vlammende vuur kijken. Zij dacht aan Nynaeve en aan scheuren in muren. Onbewust en zonder erover na te denken had die jonge vrouw Lans muren laten barsten en klimplanten gezaaid in die scheuren. Lan dacht dat hij veilig in zijn burcht zat, door het lot en zijn eigen wensen, maar traag en geduldig zouden de klimplanten de muren slechten tot het naakte innerlijk van de man erachter bloot lag. Hij begon reeds iets van Nynaeves banden over te nemen. Aanvankelijk had hij onverschillig gestaan tegenover die mensen uit Emondsveld, afgezien van het feit dat het mensen waren waar Moiraine belangstelling voor had. Nynaeve had dat veranderd, zoals ze Lan had veranderd.

Tot haar verbazing voelde Moiraine een steek van jaloezie. Ze was nooit jaloers geweest, zeker niet op de vrouwen die hun hart aan zijn voeten hadden gelegd of die zijn bed hadden gedeeld. Er was ook nooit sprake geweest van jaloezie om hem, ze was nooit vanwege een man jaloers geweest. Ze had een binding met haar strijd, zoals hij aan de zijne was gebonden. Maar ze waren al zo lang gezellen in die strijd. Hij had een paard doodgereden en toen zichzelf bijna letterlijk doodgelopen, haar in zijn armen meedragend, om haar bij Anaiya te brengen. Diverse keren had ze zijn wonden verzorgd, had ze met haar gave een leven in stand gehouden dat hij voor haar in de waagschaal had gesteld. Hij zei altijd dat hij gehuwd was met de dood. Nu had een nieuwe bruid zijn aandacht gevangen, hoewel hij zijn ogen er nog voor gesloten hield. Nog steeds meende hij achter die muren veilig te zijn, maar Nynaeve had bruidsbloemen in zijn haar geweven. Zou hij nog steeds denken dat hij de dood zo onbezorgd het hof kon maken? Moiraine vroeg zich af wanneer hij haar zou vragen hem van zijn binding te verlossen. En wat zij zou doen als hij dat vroeg.

Met een grimas stond ze op. Er waren belangrijker zaken. Veel belangrijker. Haar ogen gleden over de opengeslagen boeken en de talrijke papieren in het vertrek. Zoveel aanwijzingen en geen enkel antwoord.

Vandene kwam binnen met een theepot en kopjes op een blad. Ze was slank en elegant, met een rechte rug, en haar bijna witte haren waren netjes onder aan haar nek bijeengebonden. De tijdloosheid van haar gladde huid was die van lange, lange jaren, ik had Jaem willen vragen dit binnen te brengen om je niet te storen, maar hij is buiten in de schuur zwaardoefeningen aan het doen.’ Ze maakte een klakkend geluid terwijl ze een rafelig manuscript opzij schoof om het blad op de tafel te zetten. ‘Nu Lan er is, beseft hij dat hij meer is dan een tuinier en een klusjesman. Gaidin zijn zo koppig. Ik dacht dat Lan nog hier was, daarom heb ik een tweede kopje meegenomen. Heb je gevonden wat je zocht?’

‘Ik weet nog niet eens zeker wat ik aan het zoeken ben.’ Moiraine nam de andere vrouw nadenkend op. Vandene was van de Groene Ajah, niet van de Bruine, zoals haar zuster, maar die twee hadden zo lang samen gestudeerd dat zij evenveel van de geschiedenis wist als Adeleas.

‘Wat het ook is, je schijnt niet eens te weten waar je moet zoeken.’ Vandene bekeek enkele boeken en rollen op tafel en schudde haar hoofd. ‘Zoveel onderwerpen. De Trollok-oorlogen, de Wakers over de Golven, de legende van de Terugkeer, twee verhandelingen over de Hoorn van Valere. Drie over Duistere voorspellingen... Licht zeg, dat is Santhra’s boek over de Verzakers. Een naar boek. Even gruwelijk als dit over Shadar Logoth. En de Voorspellingen van de Draak, in drie vertalingen én het origineel. Moiraine, waar zoek je naar? De Voorspellingen kan ik begrijpen. We horen hier best wat nieuws, al wonen we afgelegen. We hebben iets gehoord over wat er gaande is in Illian. In het dorp doet zelfs een gerucht de ronde dat iemand de Hoorn al heeft gevonden.’ Ze gebaarde met een boekrol over de Hoorn en moest kuchen van het opdwarrelende stof. ‘Daar geloof ik uiteraard niets van. Er zijn altijd geruchten. Maar wat...? Nee, je wilt nog steeds ongestoord werken en ik Iaat het aan jou over.’