De Grote Jacht

‘Voel je je wel goed, mijn lief?’ vroeg Lan bezorgd. ‘Noem me niet zo! Ik ben jouw lief niet! Ik kan niet met je trouwen!’ Hij liet haar schrikken door te brullen van het lachen. ‘Je gedachte dat we niet gehuwd zijn, zou onze kinderen aan het schrikken maken, vrouw. Natuurlijk ben je mijn geliefde! Ik heb geen andere en zal nimmer een andere hebben.’

‘Ik moet terug.’ Wanhopig zocht ze naar de boog, maar zag slechts weide en lucht. Sterker dan staal en dodelijker dan vergif. Lan. Lans kinderen. Licht, help me! ik moet meteen terug.’

‘Terug? Waarheen? Naar Emondsveld? Als je dat wilt. Ik stuur wel een brief naar Morgase en stuur een escorte mee voor begeleiding.’

‘Alleen,’ mompelde ze, zoekend. Waar is het? Ik moet gaan. ik laat me hier niet in verstrikken. Ik kan het niet verdragen. Dit niet. Ik moet onmiddellijk gaan!’

‘Waarin verstrikt, Nynaeve? Wat kun je niet verdragen? Nee, Nynaeve, hier kun je in je eentje gaan rijden, maar als de koningin van de Malkieri zonder gepast escorte naar Andor rijdt, zou dat Morgase beschamen of zelfs beledigen. Je wilt haar toch niet beledigen? Ik dacht dat jullie vriendinnen waren.’

Nynaeve had het gevoel dat ze werd geslagen en dat elke klap haar duizeliger maakte. ‘Koningin?’ zei ze aarzelend. ‘Hebben we kinderen?’

‘Weet je wel zeker dat je je goed voelt? Ik geloof dat ik je beter naar Sharina Sedai kan brengen.’

‘Nee.’ Ze week terug, nog verder van hem af. ‘Geen Aes Sedai.’ Dit gebeurt niet echt. Deze keer laat ik me niet meeslepen. Niet deze keer!

‘Goed dan,’ zei hij langzaam. ‘Je bent mijn vrouw en dus ben jij de koningin. Wij zijn Malkieri, geen zuiderlingen. Je werd gekroond in de Zeven Torens, toen we de ringen uitwisselden.’ Onbewust bewoog hij zijn rechterhand, waar een simpele gouden ring aan zijn wijsvinger zat. Ze keek even naar haar eigen hand, keek naar de ring waarvan ze wist dat die daar zou zijn. Ze sloeg haar andere hand eroverheen, maar ze zou niet kunnen zeggen of ze dat deed om de ring te ontkennen door hem te bedekken of om hem aan te raken. ‘Herinner je je het nu weer?’ ging hij door. Hij stak zijn hand uit alsof hij haar wang wilde aanraken en ze deed nog eens zes stappen achteruit. Hij zuchtte. ‘Zoals je wilt, lief. We hebben drie kinderen, hoewel je er eigenlijk maar één nog klein kunt noemen. Maric komt al zowat tot je schouder en hij weet nog steeds niet of hij meer van paarden of van boeken houdt. Elnore is al aan het oefenen hoe ze jongenshoofden op hol kan brengen, als ze Sharina tenminste niet lastig valt over de goede leeftijd om naar de Witte Toren te gaan.’

‘Elnore. Zo heette mijn moeder,’ zei ze zachtjes. ‘Dat zei je ook toen je die naam koos, Nynaeve...’

‘Nee. Ik laat me deze keer niet meeslepen. Deze keer niet. Nee!’ Achter hem, tussen de bomen langs het weiland, zag ze de zilveren boog. De bomen hadden hem eerder aan haar oog onttrokken. De terugweg komt slechts één keer. Ze wendde zich naar de boog. ‘Ik moet gaan.’ Hij greep haar hand en het leek of haar voeten in steenrots waren geworteld, want ze kon zich niet van hem losmaken, ik weet niet wat je bezwaart, gade, maar wat het ook is: zeg het me en ik zal het in orde maken. Ik weet dat ik niet de beste echtgenoot ben. Ik was zo bars en hard toen ik je ontmoette, maar je hebt gelukkig enkele harde kanten afgeslepen.’

‘Je bent de allerbeste echtgenoot,’ mompelde ze. Tot haar afgrijzen doken er steeds meer herinneringen aan haar echtgenoot op. Ze herinnerde zich hun gelach en hun verdriet, hun felle ruzies en het heerlijke goed maken. Het waren vage herinneringen, maar ze kon voelen hoe ze sterker, warmer werden, ik kan het niet.’ De boog stond er nog, slechts enkele stappen van haar af. De terugweg komt slechts één keer. Wees standvastig.

‘Ik weet niet wat er aan de hand is, Nynaeve, maar het voelt of ik je aan het verliezen ben. Dat zou ik niet kunnen verdragen.’ Hij woelde in haar haren; ze sloot haar ogen en drukte haar wang tegen zijn vingers. ‘Blijf bij me, voor altijd.’

‘Ik wil blijven,’ zei ze zacht. ‘Ik wil bij je blijven.’ Toen ze haar ogen opende, was de boog verdwenen... komt slechts één keer. ‘Nee. Nee!’ Lan draaide haar om en keek haar aan. ‘Wat bezwaart je? Zeg het me, anders kan ik niet helpen.’

‘Dit gebeurt niet echt.’

‘Niet echt? Voor ik jou ontmoette, dacht ik dat er buiten mijn zwaard niets bestond. Kijk om je heen, Nynaeve. Het is echt. Als jij het wilt hebben, kunnen we het samen maken. Jij en ik.’ Verwonderd keek ze om zich heen. De weide was er nog steeds. De Zeven Torens staken nog steeds boven de Duizend Meren uit. De boog was verdwenen, maar verder was er niets veranderd. Ik zou hier kunnen blijven. Met Lan. Er is niets veranderd. Andere gedachten kwamen op. Er is niets veranderd. Egwene is alleen in de Witte Toren. Rhand zal de Kracht geleiden en krankzinnig worden. En Mart en Perijn? Kunnen zij de brokstukken van hun oude leven nog opnemen? En Moiraine, die ons leven kapotmaakte, loopt nog steeds vrij rond.