De Grote Jacht
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #2
- Год: 2005
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Grote Jacht». Краткое содержание книги:
‘Wie is die Malena waaraan de vrouwenkring gehoorzaamt? Ik heb nog nooit van haar gehoord.’
‘Ze komt uit Wachtheuvel. Ze is de Wijsh...’ Marin draaide zich om en wrong haar handen. ‘Malena Aylar is de Wijsheid, Nynaeve. Jij kwam maar niet terug... Licht, ik hoop dat ze er niet achter komt dat je hier bent.’
Nynaeve schudde verwonderd haar hoofd. ‘Marin, je bent bang van haar. Je beeft helemaal. Wat voor vrouw is ze? Waarom heeft de vrouwenkring zo iemand ooit gekozen?’
Vrouw Alveren lachte bitter. ‘We moeten gek geweest zijn. Malena kwam op bezoek bij Mavra Mallen op de dag dat Mavra terug moest naar Devenrit. Die nacht werden er een paar kinderen ziek en Malena bleef om ze te verzorgen en toen begonnen de schapen dood te gaan en ook die werden door Malena verzorgd. Het leek gewoon het beste om haar te kiezen, maar... ze is een kreng, Nynaeve. Ze dwingt je te doen wat zij wil. Ze blijft maar zeuren en zeuren tot je te moe bent om nog “nee” te zeggen. Het is nog erger. Ze heeft Alsbet Lohan neergeslagen.’
In Nynaeves hoofd flitste een beeld van Alsbet Lohan en haar echtgenoot, Haral de smid. Ze was bijna net zo groot als hij, en stevig gebouwd, maar knap. ‘Alsbet is bijna net zo sterk als Haral. Ik kan niet geloven...’
‘Malena is niet groot, maar ze is... fel, Nynaeve. Ze sloeg Alsbet met een stok de hele Brink over en niemand had de moed om te proberen er een eind aan te maken. Toen ze erachter kwamen, zeiden Bran en Haral dat ze weg moest, zelfs als dat betekende dat ze zich met vrouwenzaken bemoeiden. Ik denk dat sommigen van de kring wel zouden hebben geluisterd, maar Bran en Haral werden diezelfde avond ziek en stierven een dag na elkaar.’ Marin beet op haar lip en zocht met haar ogen het vertrek af, alsof ze dacht dat iemand zich er had verborgen. Haar stem werd zachter. ‘Malena mengde de kruiden voor hen. Ze zei dat het haar plicht was, ook al hadden zij zich tegen haar uitgesproken. Ik zag... ik zag er grijze venkel bij zitten.’ Nynaeve snakte naar adem. ‘Maar... Weet je dat zeker, Marin? Ben je er zeker van?’ De andere vrouw knikte; haar gezicht vertrok en de tranen sprongen in haar ogen. ‘Marin, als je echt vermoedde dat deze vrouw Bran had vergiftigd, waarom ben je dan niet naar de vrouwenkring gegaan?’
‘Ze zei dat Bran en Haral niet in het Licht wandelden,’ mompelde Marin, ‘omdat ze zich tegen de Wijsheid hadden uitgesproken. Ze zei dat ze daardoor waren gestorven, dat het Licht hen had verlaten. Ze praat de hele tijd over de Duistere. Ze zei dat Peet Alcaar zondigde door tegen haar in te gaan toen Bran en Haral waren gestorven. Hij zei alleen maar dat zij niet kon helen als jij. Ze heeft voor ieders ogen met houtskool een Drakentand op zijn deur gekrast. Voor de week om was, waren zijn twee zoons dood. Ze lagen gewoon dood in hun bed toen hun moeder hen wilde wekken. Arme Nela. Ze doolde maar rond, lachend en huilend tegelijk, steeds maar gillend dat Peet de Duistere was en dat hij haar zonen had vermoord. Peet heeft zich de dag erna verhangen.’ Ze beefde en haar stem werd zo zacht dat Nynaeve haar maar nauwelijks kon horen. ‘Ik heb vier dochters die nog steeds onder mijn dak leven. Leven, Nynaeve. Begrijp je wat ik zeg? Ze zijn nog steeds in leven, en ik wil ze in leven houden.’
Nynaeve voelde zich tot het bot verkillen. ‘Marin, dit kun je niet toestaan.’ De terugweg komt slechts één keer. Wees standvastig. Ze onderdrukte het. ‘Als de vrouwenkring zich sterk maakt, kunnen jullie van haar afkomen.’
‘Sterk maken tegen Malena?’ Marins lach klonk meer als snikken. ‘We zijn allemaal bang voor haar. Maar ze is goed voor de kinderen. Het lijkt wel of we tegenwoordig voortdurend zieke kinderen hebben, maar Malena doet haar uiterste best. Toen jij nog Wijsheid was, stierf hier bijna geen enkel ziek kind.’
‘Marin, luister naar me. Zie je niet waarom er altijd kinderen ziek zijn? Als ze jullie niet bang kan maken, zorgt ze ervoor dat jullie menen haar voor de kinderen nodig te hebben. Zij doet het, Marin. Net als wat ze Bran heeft aangedaan.’
‘Dat zal ze toch niet,’ fluisterde Marin. ‘Dat doet ze toch niet. Niet de kleintjes.’
‘Ze doet het, Marin.’ De terugweg... Nynaeve onderdrukte de gedachte meedogenloos, is er iemand in de kring die niet bang is? Iemand die wil luisteren?’
De andere vrouw zei: iedereen is bang. Maar Corin Ayellin zou misschien luisteren. Als zij meedoet, doen er nog wel twee of drie meer mee. Nynaeve, wil je onze Wijsheid weer worden, als er genoeg van de kring luisteren? Ik denk dat jij de enige bent die zich niet door Malena op de kop laat zitten, zelfs nu we dit weten. Je weet niet hoe ze is.’
‘Dat zal ik.’ De terugweg... Nee! Dit zijn mijn mensen! Haal je mantel, we gaan naar Corin.’
Marin aarzelde om de herberg te verlaten en toen ze eenmaal buiten was, sloop ze van deur tot deur, gebukt en rondspiedend. Ze waren nog niet eens halverwege Corins huis, toen Nynaeve een lange, knokige vrouw aan de overkant van de Brink naar de herberg zag lopen die met een dikke wilgentak de toppen van het onkruid afsloeg. Hoe mager ook, ze straalde een pezige kracht uit en toonde een verbeten, tot een streep vertrokken mond. Cen Buin hinkte achter haar aan.
‘Malena!’ Marin trok Nynaeve tussen twee huizen en fluisterde alsof ze bang was dat de vrouw haar aan de andere kant van de Brink kon horen. ‘Zie je wel dat Cen naar haar toe is gegaan.’ Iets deed Nynaeve over haar schouder kijken. Achter haar stond een zilveren boog, die van huis tot huis reikte en wittig glansde. De terugweg komt slechts één keer. Wees standvastig. Marin gaf een kreetje. ‘Ze heeft ons gezien. Het Licht helpe ons, ze komt hierheen!’
De lange vrouw stapte opeens over de Brink hun richting uit en liet Cen besluiteloos staan. Er lag geen besluiteloosheid in Malena’s gezicht. Ze liep langzaam, alsof er geen hoop op ontsnapping bestond, en bij iedere stap werd haar wrede glimlach breder.
Marin trok aan Nynaeves mouw. ‘We moeten rennen. We moeten ons verbergen. Nynaeve, kom. Cen zal haar verteld hebben wie je bent. Ze haat iedereen die het waagt over jou te praten.’ Nynaeves ogen werden weer naar de boog getrokken. De terugweg-Ze schudde haar hoofd en probeerde het zich te herinneren. Het is niet echt. Ze keek naar Marin: het gezicht van de vrouw was van ontzetting vertrokken. Je moet standvastig zijn om te overleven. ‘Alsjeblieft, Nynaeve. Ze heeft me met jou gezien. Ze... heeft... me... gezien! Alsjeblieft, Nynaeve!’
Onverzettelijk kwam Malena dichterbij. Mijn mensen! De boog straalde. De weg terug. Het is niet echt.
Met een snik trok Nynaeve haar arm uit Marins greep en schoot op de zilveren glans af.
Marins kreet achtervolgde haar. ‘Uit liefde voor het Licht, Nynaeve, help me! Help mei’ De glans omhulde haar.
Met wijd open ogen wankelde Nynaeve uit de boog. Ze was zich nauwelijks bewust van de kamer of de Aes Sedai. Marins laatste kreet klonk haar nog steeds in de oren. Ze reageerde niet toen er plotseling koud water over haar hoofd werd uitgegoten. ‘Jij bent gereinigd van valse trots en van valse eerzucht. Jij komt tot ons, gereinigd in hart en hoofd.’ Toen de Rode Aes Sedai achteruit stapte, kwam Sheriam naar voren en hield Nynaeve bij haar arm vast.
Nynaeve schrok op en besefte toen wie het was. Met beide handen greep ze Sheriams stola vast. ‘Zeg me dat het niet echt was. Zeg het me!’
‘Was het zo erg?’ Sheriam werkte haar handen los, alsof ze deze reactie gewend was. ‘Het is altijd erger, en de derde keer is het allerergst.’
‘Ik liet mijn vriendin... ik liet mijn ménsen... in de Doemkrocht achter om terug te keren.’ Alsjeblieft, Licht, het was niet echt. Ik heb niet echt... Ik móét Moiraine laten boeten! Ik móét! ‘Er is altijd wel een reden om niet terug te keren, iets wat je tegenhoudt of afleidt. Deze ter’angreaal verstrikt je in je eigen geest, bindt je met strakke banden, sterker dan staal en dodelijker dan vergif. Daarom gebruiken we het als proeve. Je moet meer dan wat ook ter wereld Aes Sedai willen zijn; genoeg wilskracht bezitten om alles onder ogen te kunnen zien en je van alles te willen bevrijden om het te bereiken. De Witte Toren aanvaardt niet minder. Wij eisen dit van je.’