De Grote Jacht

De tuin met de zandpaden tussen de keurig nette bloemperken zag er net zo fraai uit als het huis. Ook in het maanlicht, dat bijdroeg aan het gele schijnsel uit de vensters. Ze schikte de mantel wat beter om zich heen tegen de zachte koelte van de nacht. Wat was het antwoord en wat was de vraag?

Achter haar knisperde zand en ze draaide zich om, in de gedachte dat het Lan was.

Slechts enkele passen van haar vandaan rees de grijze schaduw op van een veel te lange man in een mantel. Het maanlicht onthulde een gezicht met ingevallen, bleke wangen, zwarte, grote ogen en een samengetrokken mond met vuurrode lippen. De mantel ging open en grote vleermuisvleugels ontvouwden zich. Hoewel ze wist dat het te laat was, stelde ze zich toch open voor saidar, maar de Draghkar zette een zoet liefdeslied in. Zijn zachte zang vervulde haar, verbrijzelde haar wil en saidar druppelde weg. Ze voelde slechts een verre droefheid toen ze naar het wezen toe stapte. Het zachte kwelen lokte haar en onderdrukte elk gevoel. Witte, witte handen – als mannenhanden met klauwen – strekten zich naar haar uit en bloedrode lippen krulden in een spottende nabootsing van een glimlach en ontblootten scherpe tanden; ze wist dat hij niet zou bijten of verscheuren. Vrees de kus van de Draghkar. Als die lippen haar eenmaal raakten, zou ze zo goed als dood zijn, zou ze eerst haar ziel verliezen en dan haar leven. Wie haar zou vinden, zelfs meteen nadat de Draghkar losliet, zou een lijk aantreffen zonder één wond en zo koud alsof ze al twee dagen dood was. En als er mensen kwamen voor ze dood was, zouden ze iets ergers vinden, iets wat in niets meer op haar leek. De zang trok haar binnen het bereik van die bleke handen en de kop van de Draghkar boog zich langzaam naar haar toe. Ze voelde slechts een minieme verbazing toen een kling over haar schouder flitste en in de botst van de Draghkar verdween; er verscheen een tweede wapen over haar andere schouder, dat naast het eerste toesloeg.

Versuft, als van grote afstand, keek ze toe hoe het schepsel werd teruggedrongen, van haar werd weggeslagen. Lan kwam in zicht, toen Jaem. De broodmagere, grijsharige handen van de zwaardhand hielden het wapen even recht en stevig als die van Lan. Bloed sprong uit de bleke handen van de Draghkar toen ze het scherpe staal probeerden te breken en vleugels sloegen donderend neer op de twee mannen. Opeens, gewond en bebloed, begon het monster weer te zingen. Tegen de zwaardhanden.

Met moeite kwam Moiraine weer tot zichzelf. Ze voelde zich bijna zo leeg alsof het wezen erin geslaagd was haar te kussen. Geen tijd voor zwakte. In een oogwenk opende ze zichzelf voor saidar en toen de Kracht haar vulde, weerhield ze zichzelf ervan om het Schaduw – gebroed rechtstreeks te doden. De twee mannen waren te dichtbij en zouden ook gewond kunnen raken. Zelfs als ze de Ene Kracht gebruikte, zou ze zich door de Draghkar bevuild voelen. Maar op het moment dat ze begon, riep Lan luid: ‘Omhels de dood!’ Jaems ferme woorden vormden een echo: ‘Omhels de dood!’ En de twee mannen stapten binnen het bereik van de Draghkar-armen en stootten hun wapen tot aan het gevest in het monster. De Draghkar gooide zijn kop achterover en brulde luid, een gekrijs dat als naalden in Moiraines hoofd leek door te dringen. Zelfs in saidar gehuld kon ze het voelen. Als een vallende boom stortte de Draghkar neer en een vleugel raakte Jaem, die op zijn knieën viel. Lans schouders zakten alsof hij uitgeput was.