De Grote Jacht

24

Nieuwe vrienden en oude vijanden

Egwene volgde de Aanvaarde door de gangen van de Witte Toren. Tapijten en schilderijen bedekten de muren, die net zo wit waren als de buitenkant van de toren. Tegelpatronen sierden de vloer. Het gewaad van de Aanvaarde was precies hetzelfde als het hare, maar afgezet met zeven smalle gekleurde banden aan manchet en zoom. Egwene keek gefronst naar dat gewaad. Sinds gisteren droeg Nynaeve het kleed van een Aanvaarde, maar ze leek er weinig plezier aan te beleven. Ook niet aan de gouden ring met het serpent dat in zijn eigen staart beet, de ring die haar rang aangaf. De paar keer dat Egwene de Wijsheid had kunnen ontmoeten, leken er diepe schaduwen in Nynaeves ogen te liggen alsof ze zaken had gezien die ze vurig nooit had willen zien.

‘Hier,’ zei de Aanvaarde kort en gebaarde naar een deur. Ze heette Pedra, een kleine, pezige vrouw, iets ouder dan Nynaeve, die altijd kortaf was en dat liet horen.

‘Deze tijd werd je gegund omdat het je eerste dag is, maar ik verwacht je in de bijkeuken als de gong hoog slaat. Niet later.’ Egwene maakte een knix, maar stak toen achter de rug van de weglopende Aanvaarde haar tong uit. Sheriam had haar naam pas de vorige avond in het Noviceboek bijgeschreven, maar ze wist nu al dat ze Pedra niet aardig vond. Ze duwde de deur open en ging naar binnen. De kamer was kaal en klein en had ook witte muren. Een jonge vrouw met rossige, gouden haren die tot op haar schouders vielen, zat op een van de twee harde banken. De vloer was kaal; Novices kregen meestal geen kamers met tapijten. Egwene dacht dat het meisje van haar eigen leeftijd was, maar ze bezat een waardigheid en zelfbeheersing die haar ouder leken te maken. Zoals zij haar eenvoudige Novicekleed droeg, leek het gewoon wat beter te zijn. Elegant. Dat was het.

‘Ik heet Elayne,’ zei ze. Ze keek op om Egwene aan te kijken. ‘En jij bent Egwene. Uit Emondsveld in Tweewater.’ Ze zei het alsof het iets te betekenen had, maar ging meteen door: iemand die hier al langer is, mag altijd een nieuwe Novice de eerste paar dagen wat wegwijs maken. Ga zitten.’

Egwene nam de andere bank, tegenover Elayne. ‘Ik dacht dat de Aes Sedai me zouden opleiden nu ik eindelijk Novice ben. Maar alles wat er tot nu toe gebeurd is, is dat Pedra me ruim twee uur voor het eerste licht wekte en me aan het vegen zette in de gangen. Ze zegt dat ik na het eten ook borden moet wassen.’

Elayne vertrok haar gezicht, ik haat afwassen. Ik heb nooit... nou ja, dat doet er niet toe. Je zult je lessen krijgen. Feitelijk zul je vanaf nu elke dag om deze tijd lessen krijgen. Vanaf ontbijt tot hoog-gong, en dan vanaf middageten tot laaggong. Als je bijzonder snel of bijzonder traag bent, kunnen ze je ook nog bezighouden van avondeten tot volgong, maar die tijd wordt meestal gebruikt voor nog meer huishoudklusjes.’ Elaynes blauwe ogen kregen een nadenkende uitdrukking. ‘Je werd ermee geboren, niet?’ Egwene knikte. ‘Ja, ik dacht al dat ik dat voelde. Dat werd ik ook, ermee geboren. Wees niet teleurgesteld omdat je het niet wist. Je leert nog wel om het vermogen in andere vrouwen te voelen. Ik had het voordeel om bij een Aes Sedai op te groeien.’

Egwene had haar dat willen vragen – Wie groeit er op met een Aes Sedai? – maar Elayne praatte door.

‘En je moet ook niet teleurgesteld zijn als het je een tijdje kost voordat je iets klaarspeelt. Met de Ene Kracht, bedoel ik. Zelfs het eenvoudigste heeft tijd nodig. Geduld is een deugd die geleerd moet worden.’ Ze trok haar neus op. ‘Sheriam Sedai zegt dat altijd, en ze doet haar best om dat ons ook bij te brengen. Probeer te rennen als ze zegt ‘loop’ en ze heeft je in haar studeerkamer voor je met je ogen kunt knipperen.’