Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ

Нарэшце пазванілі з Магілёва. Гаварыў старшыня губвыканкома Сурта. Яго голас заглушалі гул і свіст, голас то прападаў, то прабіваўся зноў і ўсхвалявана патрабаваў: «Зараз жа адпраўляйце самыя надзейныя часці ў Гомель! Самыя надзейныя, чуеце?! З Магілёва выехала школа курсантаў. Дзейнічаць трэба хутка і энергічна». Затрашчала і загуло, нібы з вуліцы ў трубку ўварваўся вецер, што гайдаў за акном чорнае вецце старой таполі, шаргацеў па шыбах буйнымі кроплямі дажджу і камякамі мокрага снегу.

Горад спаў, захутаны вільготнай цемраддзю золкай сакавіцкай ночы. Па вуліцах час ад часу праходзілі патрулі, хлопаючы па снежнай калатушы.

У мокрым шынялі і запырсканых да кален ботах у рэўком хутка ўвайшоў камандзір другога каравульнага батальёна Аляксандр Салавей. Яго задубелы ад ветру твар блішчаў ад дажджу, а на брывах іскрыліся і дрыжалі дробныя кропелькі.

Равінскі нервова круціў ручку насценнага тэлефона і патрабаваў начальніка чыгуначнай ЧК.

— Алё! Алё! — крычаў ён.— Зараз жа ад імя рэўкома патрабуйце ў начальніка станцыі, каб падрыхтаваў эшалон для адпраўкі ў Гомель. Так, у Гомель! Вагонаў дзесяць — дванаццаць. Меней нельга! І падбярыце добраахвотнікаў сярод сваіх людзей для барацьбы з бандытамі. Ужо ведаеце? Атрымалі тэлеграму? А больш нічога невядома? На світанні састаў павінен адправіцца.— Ён заўважыў Салаўя, кіўнуў яму і працягнуў руку.— Да Жлобіна шлях павінен быць свабодны. Рэўком на вас ускладае адказнасць.

У пакоі ўжо былі начальнік гарадской ЧК Найман, начальнік міліцыі Сянкевіч і члены рэўкома.

— Вось і камандзір атрада ёсць,— убачыўшы Салаўя, сказаў Серабракоў і падаў яму тэлеграму з Гомеля. Той прабег яе вачыма і хацеў нешта запытаць.

— Больш нічога не ведаем. Якія сілы ў мяцежнікаў, хто іх узначаліў, што адбываецца ў горадзе, пакуль што дазнацца не ўдалося. Сувязі няма. Адбярыце чалавек дзвесце пяцьдзесят самых надзейных байцоў. Да вас далучацца добраахвотнікі з гарадской і чыгуначнай Чэка, з міліцыі і першага батальёна. Таварыш Малаковіч выязджае разам з вамі і ўзначаліць Жлобінскі баявы ўчастак. Туды паехалі курсанты Магілёўскай школы чырвоных камандзіраў.

— Бярыце самых свядомых і надзейных чырвонаармейцаў, бо контррэвалюцыйныя галаварэзы не скупяцца на абяцанні, выстаўляюць самыя прынадныя праграмы, абы толькі перацягнуць да сябе няўстойлівыя элементы,— тлумачыў Равінскі.— Каля Оўруча на Мазыр спрабуюць прарвацца пятлюраўцы. Іх павінны былі стрымліваць байцы тульскай брыгады, а яны чамусьці апынуліся ў Гомелі і паднялі мяцеж. Ні ў якім разе нельга адкрыць дарогу пятлюраўскім бандам на Гомель. Тут вырашае лёс конская гадзіна. Рыхтуйце байцоў і зброю. Чым хутчэй, тым лепш.

Салавей уважліва слухаў старшыню павятовага рэўкома, а ў думках перабіраў ужо, каго ўзяць са свайго батальёна. Людзі ў яго былі розныя: і латышы, і венгры, некалькі немцаў прыбілася, былі і палякі, а больш свае, тутэйшыя, і рудабельскіх нямала — Анупрэй Драпеза, Дзямян Пархімовіч, Ціт Тоўсцік, Фама Кабернік. На іх, як на самога сябе, можна спадзявацца.