Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

Нарэшце ня выцерпеў. Устаў. Агледзеўся. Было золка, і ён загарнуўся шчыльней у коўдру. Месяц зьзяў халодна й празрыста, і цені кустоў падаваліся чорнымі. Навокал усе спалі. Абодвух вартавых відаць не было – мо яны стаялі наверсе, над лагчынаю, ці хаваліся ў папараці. Падштурхнуты жаданьнем, якога й сам не разумеў, Піпін асьцярожна падкраўся да Гэндальфа. Падавалася, чараўнік сьпіць, але павекі ягоныя закрыліся ня цалкам і з-пад доўгіх веек блішчэлі вочы. Піпін хутка адсунуўся назад. Але чараўнік не варухнуўся, і, зноў заваблены, хобіт амаль супраць волі падпоўз да чараўніка ззаду. Гэндальф быў загорнуты ў коўдру й яшчэ накрыўся плашчом. А побач, паміж чараўніковым бокам і сагнутаю правай рукою, ляжаў куль, нешта круглае, захінутае ў цёмную тканіну. Рука, напэўна, толькі-толькі сасьлізнула зь яго на зямлю.

Ледзь дыхаючы, Піпін папоўз бліжэй, ступню за ступнёй. Нарэшце ўстаў на калені й нахіліўся. Выцягнуў ціхенька рукі й павольна падняў куль. Той зусім не падаваўся цяжкім. "Напэўна, куча якога шмацьця ды ўсё", – падумаў зь дзівоснай палёгкай. Аднак куль на месца не паклаў. На момант замер, сьціскаючы здабычу. Тады раптоўна яго натхніла. Ён на дыбках пракраўся прэч, знайшоў вялікі камень і вярнуўся.

Хутка зьняў тканіну з куля, загарнуў у яе камень і, стаўшы зноў на калені, паклаў куль з новым начыньнем назад, да чараўніковай рукі. Тады, нарэшце, зірнуў на раскрыты шар. Ён падаўся гладкім, крышталёвым, змрочным – мёртвым й голым на зямлі. Піпін падняў яго, хуценька агарнуў коўдраю й азірнуўся, каб ісьці на сваё месца. У гэты момант Гэндальф прамармытаў нешта на незнаёмай мове. Ягоная рука пашнарыла вобмацкам, сьціснула загорнуты камень. Чараўнік уздыхнуў і заціх зноў.

– Вось дурань! – прашаптаў Піпін самому сабе. – Я ж залезу зараз у такое, з чаго потым ня вылезу! А ну, пакладзі назад! – загадаў сабе.

Але зараз ягоныя калені дрыжэлі, і ён не адважыўся наблізіцца да чараўніка, каб дацягнуцца да куля.

– Не, ужо немагчыма замяніць, Гэндальф абавязкова прачнецца, – падумаў хобіт. – Трэба супакоіцца, вычакаць. Так што можна й разгледзець, пакуль ёсьць час. Ня тут, вядома.

Ён ціхенька адышоўся й сеў на зялёны пагорачак непадалёк ад свайго месца. Поўня якраз вызірнула з-за краю лагчавіны.

Піпін сядзеў з ссунутымі каленкамі, прыціснуўшы шар да іх, нахіліўшыся над ім нізка, – нібы галоднае малое над місаю ежы ў куточку воддаль ад астатніх. Разгарнуў коўдру, глянуў на шар. Самое паветра, падалося, застыла й напружылася вакол яго. Спачатку шар быў цёмны, чорны, як абсыдыян, і месяцовае сьвятло блішчэла на ягонай паверхні. Тады нешта ўзварухнулася, засьвяцілася ў ягоным асяродку, прыкавала позірк – так што Піпін ужо ня мог і вачэй адвесьці. Неўзабаве ўся нутрына шара ажно палала вагнём, і ці тое шар пачаў круціцца, ці тое закруціліся вагні ў ім. Зьнянацку полымя згасла. Хобіт сутаргава выдыхнуў, зацялёпкаўся, але застаўся схіленым, сьціскаючы шар абедзьвюма рукамі. Ніжэй і ніжэй нахіляўся да яго, а тады здранцьвеў. Ягоныя вусны бязгучна варушыліся. Нарэшце з прыдушаным крыкам упаў на сьпіну й замер, нерухомы.