Гары Потэр і Рэліквіі Смерці

Шнар усё гэтак жа турбаваў Гары. Ён заўважыў, што гэта здаралася асабліва часта, калі ён апранаў на шыю медальён. Часам ён не мог стрымаць сябе, каб не зморшчыцца ад болю.

— Што? Што ты бачыў? — пытаў Рон, калі заўважаў пакуты Гары.

— Твар, — шаптаў Гары кожны раз. — Усё гэты твар. Выкрадальнік, які быў у Грыгаровіча.

Тады Рон адварочваўся, нават не імкнучыся схаваць расчаравання. Гары ведаў, што Рон спадзяваўся пазнаць хоць нейкія навіны аб сям’і або астатніх членах Ордэна Фенікса, але, у выніку, Гары не тэлевізійны эфір, ён можа бачыць толькі то, пра што ў дадзены момант думае Вальдэморт, і не здольны “налажвацца на розныя хвалі” па першай капрызе сябра. Судзячы па ўсім, Вальдэморт пастаянна думаў аб невядомым маладым чалавеку з вясёлым тварам. Гары быў упэўнены, імя і месцазнаходжанне гэтага юнака Вальдэморт ведае не лепш, чым ён сам. Нягледзячы на тое, што шнар працягваў балець, а вясёлы бялявы хлопчык так вабна плёскаўся ў яго успамінах, ён навучыўся не паказваць свой боль, таму што кожны раз згадванне аб выкрадальніку ярыла Рона і Герміёну. І Гары не мог вінаваць іх за гэта, таму што выдатна разумеў, што ў іх казала толькі адчайнае жаданне знайсці Хоркурксы.

Дні ішлі за днямі, плыўна перацякаючы ў тыдні, і ў нейкі момант Гары стаў падазраваць, што Рон і Герміёна вядуць за яго спіной таемныя гутаркі, прычым размаўляюць яны відавочна аб ім. Некалькі разоў яны змаўкалі, як толькі Гары захадзіў у намёт, і двойчы ён выпадкова наторкаўся на іх, нешта хутка шапцячых адзін аднаму, і кожны раз, як толькі яны разумелі, што Гары побач, спынялі гутарку і прыкідваліся, што страшна занятыя зборам дроў або паходам за вадой.

Гары ўжо пачынаў думаць, што сябры пагадзіліся адправіцца з ім у гэтае вандраванне, якое зараз больш паходзіла на бязмэтнае бадзяжніцтва, у таямніцы спадзяючыся на нейкі наяўны ў яго сакрэтны план дзянняў. У апошні час Рон адкрыта дэманстраваў свой дрэнны настрой, акрамя таго Гары пачаў хвалявацца, што Герміёна таксама вельмі расчаравалася ў яго лідэрскіх здольнасцях. Ён адчайна спрабаваў знайсці адказ на пытанне: дзе ж знаходзіцца наступны Хоркуркс, але адзіным месцам яго знаходжання па-ранейшаму бачыўся толькі Хогвартс, аднак, паколькі ніхто больш з ім не згаджаўся, Гары перастаў настойваць на гэтай версіі.

Восень нагнала іх гэтак жа вандраваўшымі па краіне. Зараз яны ўсталёўвалі намёт на дыване з апалага лісця. Звычайная для гэтага часу смуга станавілася яшчэ гусцей з-за з’яўлення Дэментараў, вецер і дождж таксама не палягчалі жыццё. Нягледзячы на тое, што Герміёна зараз лепш разбіралася ў ядомых грыбах, якімі яны маглі сілкавацца, гэта прыносіла мала радасці, паколькі самай вялікай праблемай заставалася практычна поўная ізаляцыя, недахоп зносін з людзьмі і дасканалая недасведчанасць усяго, што дакраналася ходу дужання з Вальдэмортам.

— Мая маці, — аднойчы сказаў Рон, калі яны разбілі лагер на беразе адной з рэк ва Уэльсе, — можа зрабіць што заўгодна смачненькае прама з паветра.