Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

— Spójrz na to! — Przekraczali rozlewający się hologram Czarnych Wrót, otoczonych płomiennymi wrakami. — Nigdy nie widziałam czegoś takiego na Kharemough, nawet na Targu Złodziei!

Tor obejrzała się ze zdziwieniem; upadły Siny powiedział żarliwie:

— I nigdy nie zobaczysz! — Persefoną pokręciła głową i poszła dalej.

Poprowadziła ich słabo oświetlonym, zasnutym draperiami korytarzem, w którym prostytutki łapały klientów — było to najspokojniejsze, najmniej zatłoczone z miejsc, jakie mogła szybko znaleźć. Szukając bezskutecznie wolnego pokoju, ujrzała, że Herne nie wyszedł jeszcze ze swego i nie poszedł do pracy za barem. Walnęła na płask w jego drzwi.

— Hej, przystojniaczku, czekają na ciebie wielbicielki! Wyłaź!

Drzwi się otworzyły. Zniszczona twarz ślicznego chłopca spojrzała na Tor i poza nią z równym obrzydzeniem.

— Czemu nie weźmiesz… — Jego wzrok spoczął na Moon, a mina zmieniła się całkowicie kilka razy. — Bogowie! — Twarz zastygła wreszcie w czystej wściekłości. — Co tu robisz? Ty suko, przeklęta, judząca suko! Wiedziałem, że kiedyś przyjdziesz! Nie dopełniłabyś uciechy ze zniszczenia mnie, jeślibyś sama nie zobaczyła…

— Herne! — Tor stanęła przed nim, zasłaniając dziewczynę. — Co, u diabła, cię napadło, naćpałeś się za bardzo? Ona jest tu całkiem obca.

— Myślisz, że nie poznam Arienrhod, mając ją przed sobą? Znam waszą Królową Śniegu, wiele lat z nią spałem! Prawda, biała dziwko?

— Nie jestem Królową — powiedziała słabo Moon.

— Nie jest, Herne! — Tor wsiadła na niego, nim zaczął znowu. — Zamknij się i rozchyl swe kaprawe oczka, ofermo. To tylko Letniaczka, szuka tu kuzyna. Nigdy przedtem jej nie widziałeś; założę się też o życie, że nie widziałeś i Królowej, nie mówiąc o spaniu z nią. Ma lepszy gust.

— Co możesz o tym wiedzieć? Nic nie wiesz o niej ani o mnie! — Wyprostował się przy framudze drzwi, wygładził fałdy jaskrawej koszuli, starając się stać z pewną godnością. — Byłem Starbuckiem, póki nie wymieniła mnie na tego mięczaka, Dawntreadera.

— Dawntreadera! — Tor wpatrywała się w Herne'a. — Nie wierzę! — Ten nędzny szantażysta — czy dlatego przez pięć lat wydzierał z niej informacje, by pozostawać w łaskach Królowej Śniegu? Czy to możliwe? Czyżby Herne nie kłaniał i o sobie; czy Dawntreader poprzez nią wykorzystywał jego? Potarła twarz, strącając cekiny, rozmazując namalowane na policzku macki.

— Sparks Dawntreader jest moim kuzynem — powiedziała Moon, ignorując intensywny wzrok Herne'a. — Wiem, że został Starbuckiem; chcę go odszukać, nim będzie za późno.

— Twoim kuzynem? — Herne skrzywił się, nie zwracając uwagi na pozostałych. — Tak… coś mi się o tobie przypomniało… zniknęłaś… — Podrapał się po głowie, jakby wygrzebywał z niej wspomnienia. Narkotyki, którymi zabijał nudę i ból, rozmiękczały mu mózg. — Jesteś do niej podobna. — W jego oczach kryły się głodne demony. — Tylko podobna.

— Nie trać czasu na tego przesiąkniętego prochami łgarza — powiedział niecierpliwie Siny. — Zwariował. Żaden nisko urodzony Kharemoughi nie ma dość talentu, by zostać Starbuckiem.

Herne zauważył go po raz pierwszy, patrzył na niego z rozszerzającym się brzydkim uśmiechem.

— Pamiętam dzień, Siny, kiedy to nauczyłem cię klęczeć przed lepszymi na dworze Królowej. — Tamten wzdrygnął się na przypomnienie. — Byłeś wtedy za dobry dla niej, dla mnie, prawda, Gundhalinu-nekru? A spójrz teraz na siebie! — Wskazał ręką na pobrudzony mundur Sinego. — Musiałeś pełzać na brzuchu, nekritto. Nie jesteś godny ze mną rozmawiać!

Siny z trudem wyrywał z siebie słowa, wreszcie mu się udało.

— Ciągle jestem lepszy, niż ty będziesz kiedykolwiek, zafajdany gnoju!

— Jesteś ciągle większym osłem. Dzięki za to bogom! — Herne splunął i zaraz otworzyły się sąsiednie drzwi.

— Hej, popatrz! — Prostytutka poprowadziła szybko obok nich smutnego, gapiącego się klienta.

— Gadaj, pójdziesz do pracy czy nie? — Tor oparła dłonie na biodrach, poczuła na nich jedwabne odzienie, patrzyła coraz słabiej.

— Nie. Póki się więcej o tym nie dowiem. — Skinął głową na Moon. — Dlaczego sobowtór Arienrhod przychodzi szukać jej kochanka. — Cofnął się niezdarnie do swego pokoju, parodiując dworskie zaproszenie. Pozostali poszli za nim.

Tor nigdy dotąd nie widziała wnętrza jego pokoju i miała wrażenie, że nadal go nie widzi. Podobnie jak wszystkie inne pomieszczenia przy tym korytarzu, zawierał jedynie łóżko i szafę. W kącie leżało kilka brudnych ubrań. Na ścianach nie wisiały żadne obrazy, nie było widać książek, taśm, radia czy trójwymiaru. Był to pokój na godziny — gorzej, cela więzienna. Herne opadł na łóżko, wyciągnął otoczone żelazem nogi. Nikt się nie ruszył, by spocząć obok; Moon i Gundhalinu wbrew swej woli patrzyli na te nogi.